Showing posts with label Αλεξάνδρα Συμεωνίδου. Show all posts
Showing posts with label Αλεξάνδρα Συμεωνίδου. Show all posts

Tuesday, September 27, 2016

Alexandra Simeonidou: The Greek woman who escaped from hell

Interview by Alexandra Simeonidou in grafida-sintikis and Christos Katsaros before republishing the book entitled “Nightmares in the Saudi Arabian Desert” by the publishing group Menander-Alkyon.
Alexandra Simeonidou: entitled “Nightmares in the Saudi Arabian Desert”. 
The Greek woman who escaped from hell
Alexandra Simeonidou, is a Greek woman who escaped from hell.
 Mrs. Alexandra Simeonidou is a sweet person, she honored us by giving an interview. Her books, touch a very sensitive issue, the position of women in the Muslim society based on the Sharia and Arabic culture, an issue that may confront the Greek, but also the European society with refugees and the migration flows from the Arab countries. In the books of Mrs. Simeonidou, beyond her personal experience, she speaks about a testimony to how far away is the concept and culture of the Western world than the Islamic.
Mrs. Simeonidou, your personal history and the books you have written put the lights of publicity on you.  Has that changed your daily life and if so in which way?
I would not say that it changed my everyday life I still live my life as before, nevertheless I would not rule that revealing this matter through my book it made a big impact.
What was the reason for you to communicate to the world what you lived? It was a confessional mood that will redeem you from the pain you experienced or a warning to other women and society in general of what Islam is?
First, it was a great need to bring out of my bones from deep down inside of me, it was a redemption of the soul clutching mid unbearable my passions. The soul's testimony was redemptive and liberating of the shackles of the past, while it enabled me to also bring the information to other women in due time.
Mrs. Simeonidou, only the woman is essentially a property in the Islamic world or there are other categories of people who are oppressed and cannot react?
I think only the woman is subordinate to this fate to be a piece of property of her husband. No other categories; men are the “a and z” in these societies.
In your book you talk about easy money opportunities in exchange for moral retreats from some girls who worked as hostesses. On the other hand, Greece is a country that is fermented for at least 400 years to the Muslims and pretty much some things have left their odor even in the Greek mentality, at least until the 80s. There were not enough indications of how women are treated in these societies?
That there were easy money opportunities for some of them, it is an indisputable fact, because "no one hated money." On the subject of Greece and kneading of the Muslims during the Ottoman occupation are not clear clues or indications at least for the new generations, or even was such thinking on the issue of women's treatment. They are another world. And Greeks never subdued to them in no way.
Today, if you could go back in time what would you change? Your wedding was clearly a bitter experience but on the other hand was also a life experience and you had your son. What will you keep and what you would like to change from all that?
It is impossible to turn back time, "as the facts, are the facts," but even if I could go back in time, I would not change anything, because if it were not for these experiences and triggers, which of course were the worst experiences of life, I would not be able to give my testimony and to contribute by giving enlightening information to women.
Do you believe that the treatment that you had had from your ex-husband’s family and also from himself  was it out of fear in front of the “different” as you were foreigner and Christian in the Arab-Islamic world?  The deeply rooted culture of subordination of woman and whatever departed from that was it in their consciousness of a reduced morality and therefore dangerous?
I think there was no fear for the preservation of their ideas, on the contrary, they treated me with fury, as an outlandish, infidel, an element of another religion because except to their own religion, none has value and it is naturally reduced of an ostensibly moral, but above all I would say with certainty that they are possessed by a terrible inferiority syndrome.
In regards to the Greek society and the official state structures, how did they face  you when you arrived in Greece with your mother and the unborn child and later on when your story became known and more ago when you were trying to save yourself from this Calvary suffers?
The Greek society had no reason to deal with me in a different way, anyway when I arrived and for some time no one knew anything about my personal life. Later, when my story became known because of my published book it affected the society and mostly the women, they faced me with sympathy, admiration, and many other emotions arising from such an adventure as for the State structures, I cannot say that they were touched.
Today is there even a minimum of communication with your ex-husband with you or your son?
As you said there is some communication in a latent form just with my son.
Do you think that European culture will accept a blow from the refugees’ flows or there will be a creative osmosis of cultures and mentalities?
I believe that European culture will suffer from the influx of refugees. I cannot even think or discuss about an osmosis and coexistence of cultures, these people have only one thing on their mind, to spread their religion everywhere and to eliminate the rest of us.
Mrs. Simeonidou, today you are an established writer. How do you see the book's position in Greece and the world?
Ah! The space of the book is a "church" where each 'faithful' author deposits his being, his soul. It should be taken seriously but unfortunately again in Greece all have a flowing form. In the rest of the world the book excels, the book illuminates, awakens consciences, offers knowledge, offers companionship.
What in your opinion made the world love so much your books and especially the Nightmares in the Desert Nights of Arabia which is about to be republished if I'm not mistaken?
 It is a republished anniversary, also due to what is going on in the world. My books and especially the first one that is experiential, my autobiography, people love it because it is genuine and true reporting valid in todays world and of an invisible part of it that people do not know and fully understand.
What is the secret of a well-written book and what you have to advise all those who decide for the first time to deal with the writing?
It is very difficult at least for me, to give well-written book recipes, of course as anyone can understand it should be of a very exciting subject, touching hearts and then it depends on anyone’s ability how he can formulate his thoughts, as it happens with painters and other artists.
You were stewardess, how exciting is it to fly in the skies and I wonder if you never miss that feeling?
I love to fly in the air, it is this sense of freedom together with a taste of risk that brings me in seventh heaven. Yes, I miss it very much but I always fly as a passenger and that excites my imagination and raises my adrenaline.
What are your future plans on the literary field?  Do you prepare something new? Will you work with translations or thinking about something else?

My future plans are focused on writing new exciting stories, to keep on traveling around the world and to convey my experience to expand internationally as I have done so far. The translations of my books go together with my writings.

Christos Katsaros
Columnist, 00306945488779
E-mail: grafida.sintikis@gmail.com  

Sunday, September 25, 2016

Αλεξάνδρα Συμεωνίδου: Η Ελληνίδα που απέδρασε από την κόλαση

Συνέντευξη της Αλεξάνδρας Συμεωνίδου στη grafida-sintikis και τον Χρήστο Κατσαρό για την επανέκδοση του βιβλίου της με τίτλο Εφιαλτικές Νύχτες στην έρημο της Αραβίας από τον εκδοτικό όμιλο Μένανδρος-Αλκυών.

Αλεξάνδρα Συμεωνίδου: Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας

H Ελληνίδα που απέδρασε από την κόλαση

Η Αλεξάνδρα Συμεωνίδου είναι ένας γλυκύτατος άνθρωπος που μας έκανε την τιμή να μας δώσει συνέντευξη. Τα βιβλία της, θίγουν ένα πολύ λεπτό ζήτημα, τη θέση της γυναίκας στην μουσουλμανική κοινωνία με βάση τη Σαρία και την αραβική κουλτούρα, θέμα με το οποίο ίσως να έρθει αντιμέτωπη η ελληνική, αλλά και η ευρωπαϊκή, κοινωνία με τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές από τις αραβικές χώρες. Στα βιβλία της, πέρα από την προσωπική της εμπειρία, καταθέτει και μια μαρτυρία για το πόσο απέχει η αντίληψη και η κουλτούρα του Δυτικού κόσμου από αυτή του Ισλαμικού.

Κυρία Συμεωνίδου, η προσωπική σας ιστορία και τα βιβλία που έχετε γράψει έριξαν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω σας. Άλλαξε αυτό την καθημερινότητά σας και αν ναι πώς;
Δεν θα έλεγα ότι άλλαξαν την καθημερινότητα μου  εξακολουθώ  την ζωή μου όπως και πρώτα, παρ’όλα αυτά δεν θα αποκλείσω ότι η δημοσιοποίηση του θέματος  μέσω του βιβλίου  μου έκανε ένα μεγάλο κλικ.
Ποια στάθηκε για σας η αφορμή να επικοινωνήσετε στον κόσμο τα όσα ζήσατε; Επρόκειτο για μια εξομολογητική διάθεση που θα σας λύτρωνε από τον πόνο που βιώσατε ή για μια προειδοποίηση στις άλλες γυναίκες και γενικότερα στην κοινωνία του τι σημαίνει Ισλάμ;
Κατ’ αρχάς ήταν από μεγάλη ανάγκη να καταθέσω τα μύχια μου, ήταν μια λύτρωση ψυχής που κρατούσε μέσα της δυσβάστακτα  τα πάθη μου. Η κατάθεση ψυχής  ήταν  λυτρωτική και απελευθερωτική από τα δεσμά του  παρελθόντος, συγχρόνως  κατέστη δυνατόν να επιφέρει  στην κατάλληλη στιγμή την ενημέρωση προς τις άλλες γυναίκες.
Κυρία Συμεωνίδου, μόνο η γυναίκα αποτελεί κτήμα ουσιαστικά κάποιου στον Ισλαμικό κόσμο ή υπάρχουν και άλλες κατηγορίες ανθρώπων που είναι καταπιεσμένες και δεν μπορούν να αντιδράσουν;
Θεωρώ ότι μόνο η γυναίκα είναι στην υποδεέστερη αυτή μοίρα να αποτελεί κτήμα  του συζύγου της. Δεν γνωρίζω άλλες κατηγορίες , οι άντρες είναι το α και ω στις κοινωνίες αυτές.
Στο βιβλίο σας γίνεται λόγος για ευκαιρίες εύκολου πλουτισμού με αντάλλαγμα ηθικές υποχωρήσεις από κάποιες κοπέλες που δούλευαν ως αεροσυνοδοί. Από την άλλη, η Ελλάδα είναι μια χώρα που ζυμώθηκε για 400 τουλάχιστον χρόνια με το μουσουλμανικό στοιχείο και λίγο ως πολύ κάποια πράγματα έχουν αφήσει την οσμή τους ακόμα και στην ελληνική νοοτροπία, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του ’80. Δεν υπήρξαν όλα αυτά ενδείξεις για το πώς αντιμετωπίζεται η γυναίκα σε αυτές τις κοινωνίες;
Το ότι υπήρχαν ευκαιρίες εύκολου πλουτισμού από κάποιες  είναι γεγονός αναμφισβήτητο, διότι «κανείς δεν μίσησε το χρήμα». Ως προς το θέμα της Ελλάδος και το ζύμωμα της με τον μουσουλμανικό στοιχείο κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας δεν αποτελούν ευδιάκριτα στοιχεία τουλάχιστον για τις νέες γενεές, ούτε καν υπήρξε τέτοια σκέψη για το θέμα αντιμετώπισης των γυναικών.  Αποτελούν ένα άλλο κόσμο.
Σήμερα, αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω το χρόνο τι θα αλλάζατε; Ο γάμος σας υπήρξε σαφώς μια πικρή εμπειρία αλλά από την άλλη υπήρξε και εμπειρία ζωής και σας έδωσε το γιο σας. Τι λοιπόν θα κρατούσατε και τι θα θέλατε να αλλάξετε από όλα αυτά;
Ο χρόνος έστω και υποθετικά δεν γυρίζει ποτέ πίσω « ό γέγονε, γέγονε» αλλά έστω  και να γινόταν δεν θα άλλαζα τίποτα διότι αν δεν υπήρχε αυτό το έναυσμα το οποίο  φυσικά   ήταν η χειρίστη εμπειρία ζωής δεν θα ήμουν σε θέση να δώσω τις μαρτυρίες μου και να συνεισφέρω  διαφωτιστικά.
Η αντιμετώπιση που είχατε από την οικογένεια του συζύγου σας αλλά και από τον ίδιο πιστεύετε ότι ήταν φόβος μπροστά στο διαφορετικό, ήσασταν ξένη και επιπλέον Χριστιανή σε έναν κόσμο αραβικό-Ισλαμικό ή βαθιά ριζωμένη κουλτούρα για την υποταγή της γυναίκας και ο,τιδήποτε παρέκλινε από αυτό ήταν στη συνείδησή τους μειωμένης ηθικής και άρα επικίνδυνο;
Θεωρώ ότι δεν υπήρξε κατ’ αρχάς κανένας φόβος για την διαφύλαξη των ιδεών τους,  τουναντίον  με αντιμετώπισαν με μένος σαν ξενόφερτο, άπιστο, στοιχείο από άλλη θρησκεία  διότι εκτός από τη δική τους καμία δεν έχει αξία και φυσικά μειωμένης  δήθεν ηθικής αλλά πάνω απ’ όλα θα έλεγα μετά βεβαιότητος ότι διακατέχοντο από φοβερό σύνδρομο κατωτερότητος.
Η ελληνική κοινωνία αλλά και οι επίσημες κρατικές δομές πώς σας αντιμετώπισαν όταν φτάσατε στην Ελλάδα με τη μητέρα σας και το αγέννητο παιδί σας και αργότερα όταν έγινε γνωστή η ιστορία σας αλλά και πιο πριν όταν προσπαθούσατε να γλυτώσετε από τον Γολγοθά που περνούσατε;
Η ελληνική κοινωνία δεν είχε κανένα λόγο να με αντιμετωπίσει διαφορετικά , ούτως ή άλλως  όταν έφτασα και για αρκετό καιρό κανείς δεν γνώριζε τίποτα για την προσωπική μου ζωή. Αργότερα όταν έγινε γνωστή η ιστορία μου λόγω του κυκλοφορηθέντος μου βιβλίου  ως προς το  κοινωνικό σύνολο και ως  επί το πλείστον γυναίκες, με αντιμετώπισε με συμπάθεια, θαυμασμό, και πολλά άλλα συναισθήματα που απορρέουν από μια τέτοια περιπέτεια  ως προς τις κρατικές δομές , δεν είδα να τους αγγίζει.
Σήμερα υπάρχει έστω και κατ’ ελάχιστον επικοινωνία με τον πρώην σύζυγό σας με εσάς ή με το γιο σας;
Όπως είπατε υπάρχει κάποια επικοινωνία σε λανθάνουσα μορφή.
Πιστεύετε ότι η Ευρωπαϊκή κουλτούρα θα δεχτεί πλήγμα από τις προσφυγικές ροές ή θα υπάρξει μια δημιουργική ώσμωση πολιτισμών και νοοτροπίας;
Πιστεύω ότι η Ευρωπαϊκή κουλτούρα  θα υποστεί πλήγμα  από τις εισροές προσφύγων. Δεν το συζητώ για ώσμωση  και συνύπαρξη πολιτισμών, οι άνθρωποι έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους, να μεταδώσουν παντού τη θρησκεία τους και να εξαλείψουν εμάς τους υπόλοιπους.
Κυρία Συμεωνίδου, σήμερα είστε μια καταξιωμένη συγγραφέας. Πώς βλέπετε το χώρο του βιβλίου στην Ελλάδα και στον κόσμο;
Αχ!  Ο χώρος του βιβλίου είναι μια «εκκλησία» όπου κάθε συγγραφέας «πιστός» καταθέτει το είναι του, την ψυχή του. Θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται σοβαρά αλλά δυστυχώς και πάλι στην Ελλάδα όλα έχουν ρέοντα μορφή. Στον υπόλοιπο κόσμο το βιβλίο διαπρέπει, το βιβλίο φωτίζει, αφυπνίζει συνειδήσεις,  προσφέρει  γνώσεις, προσφέρει συντροφιά.
Τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας έκανε τον κόσμο να αγαπήσει τόσο πολύ τα βιβλία σας και ειδικά τις Εφιαλτικές Νύχτες στην Έρημο της Αραβίας το οποίο μάλιστα επανεκδίδεται, αν δεν κάνω λάθος;
Επανεκδίδεται, επετειακά, και λόγω επικαιρότητος. Τα βιβλία μου και ειδικά τα πρώτα που είναι βιωματικά, η αυτοβιογραφία μου, άρεσαν διότι είναι αληθινά  αναφέρονται στον κόσμο του τώρα και σε ένα αθέατο κομμάτι αυτού που δεν γνωρίζουν.
Ποιο είναι το μυστικό για ένα καλογραμμένο βιβλίο και τι έχετε να συμβουλεύσετε σε όλους αυτούς που αποφασίζουν για πρώτη φορά να ασχοληθούν με τη συγγραφή;
Είναι πολύ δύσκολο τουλάχιστον σε εμένα να δώσω συνταγές καλογραμμένου βιβλίου, φυσικά όπως ο καθείς κατανοεί πρέπει το  θέμα να είναι συναρπαστικό, να αγγίζει καρδιές  και έπειτα εξαρτάται από την ικανότητα  που διαθέτει ο καθένας για να διατυπώνει τις σκέψεις του, όπως συμβαίνει και τους ζωγράφους και άλλους καλλιτέχνες.
Υπήρξατε αεροσυνοδός, πόσο συναρπαστικό είναι να πετάς στους αιθέρες και άραγε σας λείπει ποτέ αυτή η αίσθηση;
Τρελαίνομαι να πετάω στους αιθέρες είναι αυτή αίσθηση της ελευθερίας  μαζί με μια γεύση κινδύνου που σε ανεβάζει στον έβδομο ουρανό. Ναι μου λείπει πολύ αλλά πάντα πετάω σαν επιβάτις και μου εξάπτει την φαντασία και μου ανεβάζει την  αδρεναλίνη.
Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια στο συγγραφικό   τομέα; Ετοιμάζετε κάτι καινούριο, θα ασχολειθείτε με μεταφράσεις ή σκέφτεστε κάτι άλλο;
Τα μελλοντικά μου σχέδια είναι επικεντρωμένα στη  συγγραφή  με νέα συναρπαστικά θέματα, να συνεχίσω να ταξιδεύω  ανά τον κόσμο και να μεταδώσω την εμπειρία μου,  να εξαπλωθώ όπως ήδη έχω κάνει διεθνώς. Οι μεταφράσεις των βιβλίων μου προχωρούν μαζί με το συγγραφικό μου έργο.

Έργα της Αλεξάνδρας Συμεωνίδου:
Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας (επίσης στα γαλλικά και αγγλικά) Αγώνας χωρίς έλεος, Ο γιός του Σαουδάραβα, Η απαγωγή, Τα μυστικά του ουρανού, Καφές στη Σαβάνα, Απ’ τα σανδάλια στη γόβα στιλέτο.
Επίσης έχει μεταφράσει τα παρακάτω έργα:
Jean Racine (από τα γαλλικά στα ελληνικά), Ανδρομάχη, Ιφιγένεια, Αλέξανδρος ο Μέγας, ανέκδοτα παιδικά κ.α. Πολλά από αυτά πωλούνται ως Best Sellers μέσα από το Amazon.

Για πιο άμεση ενημέρωση κάντε like στην σελίδα μας στο facebook εδώ: Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook:  

Saturday, September 24, 2016

Αλεξάνδρα Συμεωνίδου: Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας

Συνέντευξη της Αλεξάνδρας Συμεωνίδου στο  e-stage και την Σόνια Ηλιαρείζη για την επανέκδοση του βιβλίου της με τίτλο Εφιαλτικές Νύχτες στην έρημο της Αραβίας από τoν εκδοτικό όμιλο Μένανδρος-Αλκυών.

Αλεξάνδρα Συμεωνίδου: Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας
Ο έρωτας, το πάθος, η ζήλια, οι βασανισμοί, η φυλάκιση  και η ηρωική απόδραση!
Η κ. Συμεωνίδου κάθεται απέναντί μου στο καλόγουστο σαλόνι της κάπου στο κέντρο της Αθήνας και την παρατηρώ όσο πίνω τον καφέ που μου έφτιαξε. Το πρόσωπό της αποπνέει γλυκύτητα, ομορφιά, ηρεμία. Όσο ξετυλίγεται η κουβέντα μας, διαπιστώνω ότι πρόκειται για μια μορφωμένη και καλλιεργημένη γυναίκα, με ήθος, αρχές και έμφυτη ευγένεια.
Η ιστορία της ξεκινά στις αρχές του 1980 σαν ένα όμορφο παραμύθι που ίσως πολλά κορίτσια θα ήθελαν να ζήσουν. Αφού σπούδασε στη Γαλλία και απέρριψε μια θέση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αποφάσισε να ακολουθήσει το όνειρό της και να γίνει αεροσυνοδός στη Σαουδική Αραβία. Ένα επάγγελμα, που είναι συνδεδεμένο με τα πολυτελή ταξίδια, τη συναναστροφή με άτομα της υψηλής κοινωνίας (ήταν αεροσυνοδός VIP) και τον πλούτο. Ωστόσο υπάρχει και μια άλλη πλευρά (την οποία ξετυλίγει στο βιβλίο της) δηλαδή το επάγγελμα αυτό στη Σαουδική Αραβία ήταν ευκαιρία εύκολου πλουτισμού για κάποιες κοπέλες, εάν και εφόσον φυσικά αποδέχονταν κάποιες υποχωρήσεις. Οι πτήσεις των επισήμων λοιπόν, συνδύαζαν το τερπνόν μετά του ωφελίμου, και εναπόκειτο στην κρίση και τις ηθικές αξίες της κάθε κοπέλας, η αντιμετώπιση και ο χειρισμός του θέματος.
Μετά ήρθε ο έρωτας με τον συνάδελφό της πιλότο και εμίρη, ο γάμος και η εγκατάσταση στη Τζέντα. Και από κει και πέρα αρχίζουν οι ξυλοδαρμοί, τα κάθε είδους βασανιστήρια, από εκείνον και την οικογένειά του (με την καθοδήγηση της μητέρας του), ο αγώνας της ηθικής και σωματικής της εξόντωσης και τέλος η απόδραση με τη βοήθεια της μητέρας της και η λύτρωση.
Κα Συμεωνίδου, πώς αποφασίσετε να γράψετε για όλα όσα ζήσατε, και πόσο δύσκολο ήταν για σας να μπείτε στη διαδικασία να ξαναζήσετε για χάριν του βιβλίου, όλα αυτά που βιώσατε;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο και ψυχοφθόρο για μένα, (το ξανάζησα ακόμα μία φορά πρόσφατα όταν το μετέφρασα στα Αγγλικά) όμως ήθελα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου σε όλα όσα έζησα και να μάθει ο κόσμος ποιά είναι η αλήθεια γι’ αυτές τις πλούσιες χώρες και το κατεστημένο τους, να γνωστοποιήσω παντού ποια η θέση της γυναίκας εκεί. Ο κόσμος, δεν ξέρει τι στ’ αλήθεια γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των πλούσιων σπιτιών.
Ποια είναι λοιπόν η αλήθεια και ποια η θέση της γυναίκας στις Αραβικές χώρες έτσι όπως εσείς την ζήσατε;

Αλεξάνδρα Συμεωνίδου: Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας

Συνέντευξη της Αλεξάνδρας Συμεωνίδου στο  e-stage και την Σόνια Ηλιαρείζη για την επανέκδοση του βιβλίου της με τίτλο Εφιαλτικές Νύχτες στην έρημο της Αραβίας από τoν εκδοτικό όμιλο Μένανδρος-Αλκυών.

Αλεξάνδρα Συμεωνίδου: Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας
Ο έρωτας, το πάθος, η ζήλια, οι βασανισμοί, η φυλάκιση  και η ηρωική απόδραση!
Η κ. Συμεωνίδου κάθεται απέναντί μου στο καλόγουστο σαλόνι της κάπου στο κέντρο της Αθήνας και την παρατηρώ όσο πίνω τον καφέ που μου έφτιαξε. Το πρόσωπό της αποπνέει γλυκύτητα, ομορφιά, ηρεμία. Όσο ξετυλίγεται η κουβέντα μας, διαπιστώνω ότι πρόκειται για μια μορφωμένη και καλλιεργημένη γυναίκα, με ήθος, αρχές και έμφυτη ευγένεια.
Η ιστορία της ξεκινά στις αρχές του 1980 σαν ένα όμορφο παραμύθι που ίσως πολλά κορίτσια θα ήθελαν να ζήσουν. Αφού σπούδασε στη Γαλλία και απέρριψε μια θέση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αποφάσισε να ακολουθήσει το όνειρό της και να γίνει αεροσυνοδός στη Σαουδική Αραβία. Ένα επάγγελμα, που είναι συνδεδεμένο με τα πολυτελή ταξίδια, τη συναναστροφή με άτομα της υψηλής κοινωνίας (ήταν αεροσυνοδός VIP) και τον πλούτο. Ωστόσο υπάρχει και μια άλλη πλευρά (την οποία ξετυλίγει στο βιβλίο της) δηλαδή το επάγγελμα αυτό στη Σαουδική Αραβία ήταν ευκαιρία εύκολου πλουτισμού για κάποιες κοπέλες, εάν και εφόσον φυσικά αποδέχονταν κάποιες υποχωρήσεις. Οι πτήσεις των επισήμων λοιπόν, συνδύαζαν το τερπνόν μετά του ωφελίμου, και εναπόκειτο στην κρίση και τις ηθικές αξίες της κάθε κοπέλας, η αντιμετώπιση και ο χειρισμός του θέματος.
Μετά ήρθε ο έρωτας με τον συνάδελφό της πιλότο και εμίρη, ο γάμος και η εγκατάσταση στη Τζέντα. Και από κει και πέρα αρχίζουν οι ξυλοδαρμοί, τα κάθε είδους βασανιστήρια, από εκείνον και την οικογένειά του (με την καθοδήγηση της μητέρας του), ο αγώνας της ηθικής και σωματικής της εξόντωσης και τέλος η απόδραση με τη βοήθεια της μητέρας της και η λύτρωση.
Κα Συμεωνίδου, πώς αποφασίσετε να γράψετε για όλα όσα ζήσατε, και πόσο δύσκολο ήταν για σας να μπείτε στη διαδικασία να ξαναζήσετε για χάριν του βιβλίου, όλα αυτά που βιώσατε;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο και ψυχοφθόρο για μένα, (το ξανάζησα ακόμα μία φορά πρόσφατα όταν το μετέφρασα στα Αγγλικά) όμως ήθελα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου σε όλα όσα έζησα και να μάθει ο κόσμος ποιά είναι η αλήθεια γι’ αυτές τις πλούσιες χώρες και το κατεστημένο τους, να γνωστοποιήσω παντού ποια η θέση της γυναίκας εκεί. Ο κόσμος, δεν ξέρει τι στ’ αλήθεια γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των πλούσιων σπιτιών.
Ποια είναι λοιπόν η αλήθεια και ποια η θέση της γυναίκας στις Αραβικές χώρες έτσι όπως εσείς την ζήσατε;