Αφιέρωμα: Λορέντζος Μαβίλης, ο ήρωας ποιητής - 28 Νοεμβρίου 1912 - 28 Νοεμβρίου 2003

O Λορέντζος Μαβίλης γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1860 στην Ιθάκη, όπου ο πατέρας του Παύλος υπηρετούσε τότε εκεί πρόεδρος των δικαστηρίων της Ιονίου Πολιτείας. Ο παππούς του ποιητή Δον Λορέντζος Μαβίλης, Ισπανός στην καταγωγή, ήταν πρόξενος της πατρίδας του στην Κέρκυρα, όπου πήρε γυναίκα Κερκυραία και εγκαταστάθηκε εκεί. Η μητέρα του ποιητή ήταν επίσης Κερκυραία και ονομαζόταν Ιωάννα Καποδίστρια–Σούφη. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια σ’ ένα αγρόκτημα, όπου έμαθε κι αγάπησε τη γλώσσα του λαού, τα τραγούδια και τις παροιμίες, και την αγάπη της αυτή την μετέδωσε στο γιο της Λορέντζο.

Οδυσσέας Ελύτης «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»

Οδυσσέας Ελύτης «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» (1945)

Η εμπειρία του ελληνοϊταλικού πολέμου σηματοδοτεί μια καθοριστική αλλαγή για τον Οδυσσέα Ελύτη, που συμμετείχε στον πόλεμο αυτό ως ανθυπολοχαγός και γνώρισε από κοντά την απάνθρωπη σκληρότητα του πολέμου και τον ανείπωτο πόνο που γεννά. Ο Ελύτης περνά μέσα από τα τραγικά αυτά βιώματα στην περίοδο της ωριμότητας, και προσφέρει μερικές από τις συγκλονιστικότερες σελίδες της νεοελληνικής λογοτεχνίας για ό,τι συνιστά έναν πόνο τόσο βαθύ που μόνο η τυφλή μοίρα των πολεμικών συρράξεων μπορεί να προκαλέσει∙ ένας νέος ανθυπολοχαγός γεμάτος ζωή, που όμως δεν πρόλαβε να ζήσει, βρίσκεται στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Ένα ποίημα ηρωικό, μα πέρα ως πέρα αντιπολεμικό, που εστιάζει στην απώλεια και το θρήνο του ενός, για να αναδείξει όσο γίνεται πληρέστερα τον αντίκτυπο αυτού και κάθε άλλου πολέμου.

[Στις 3 το πρωί της 28 Οκτωβρίου 1940 ο Ιταλός πρεσβευτής Grazzi επισκέπτεται τον Έλληνα πρωθυπουργό, τον αφυπνίζει και του επιδίδει τελεσίγραφο, σύμφωνα με το οποίο η Ιταλία, για να εξασφαλιστεί, απαιτεί να καταλάβει βάσεις και άλλα σημεία του ελληνικού εδάφους, που θα κρίνει αναγκαία και τα οποία θα χρησιμοποιήσει ως το τέλος του μεγάλου πολέμου. Η απάντηση έπρεπε να δοθεί μέχρι της 6 πρωινής. Ο Μεταξάς απορρίπτει αμέσως το τελεσίγραφο, λέγοντας «Alors, c’est la guerre» (Λοιπόν, έχουμε πόλεμο).

Η Ελλάδα πια βρίσκεται σε πόλεμο με την Ιταλία.]

Οδυσσέας Ελύτης: Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες θα ‘τανε αληθινή σωτηρία

Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες θα ‘τανε αληθινή σωτηρία

Οδυσσέας Ελύτης ( 1911-1996 , Ποιητής, Νόμπελ 1979)

Σκέψεις σοφών ανθρώπων της τέχνης και του  πνεύματος - Η γραφίδα της Σιντικής http://grafida-sintikis.blogspot.gr

ΠΗΓΗ Σκέψεις σοφών ανθρώπων της τέχνης και του πνεύματος

Οδυσσέας Ελύτης: Έχοντας ερωτευτεί και κατοικήσει αιώνες μες στη θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση

Έχοντας ερωτευτεί και κατοικήσει αιώνες μες στη θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση.

Οδυσσέας Ελύτης ( 1911-1996 , Ποιητής, Νόμπελ 1979)

Σκέψεις σοφών ανθρώπων της τέχνης και του  πνεύματος - Η γραφίδα της Σιντικής http://grafida-sintikis.blogspot.gr

ΠΗΓΗ Σκέψεις σοφών ανθρώπων της τέχνης και του πνεύματος

Οδυσσέας Ελύτης: Τα τρία Τ της επιτυχίας: Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη.

Τα τρία Τ της επιτυχίας: Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη.

Οδυσσέας Ελύτης ( 1911-1996 , Ποιητής, Νόμπελ 1979)

Σκέψεις σοφών ανθρώπων της τέχνης και του  πνεύματος - Η γραφίδα της Σιντικής http://grafida-sintikis.blogspot.gr

ΠΗΓΗ Σκέψεις σοφών ανθρώπων της τέχνης και του πνεύματος

Οδυσσέας Ελύτης: Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας...

Μέσα στη θλίψη της απέραντης

μετριότητας, που μας πνίγει από παντού,

παρηγοριέμαι ότι κάπου,

σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες

αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη

φθορά… Οδυσσέας Ελύτης

Οδυσσέας Ελύτης ( 1911-1996 , Ποιητής, Νόμπελ 1979)

Σκέψεις σοφών ανθρώπων της τέχνης και του  πνεύματος - Η γραφίδα της Σιντικής http://grafida-sintikis.blogspot.gr

ΠΗΓΗ Σκέψεις σοφών ανθρώπων της τέχνης και του πνεύματος 

«Οι διανοούμενοι θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, προτού να είναι πολύ αργά»

«Η σιωπή των διανοουμένων μπροστά στα επικίνδυνα φαινόμενα του καιρού μας οφείλεται σε έναν συνδυασμό φόβου, βολέματος και εγωισμού. Κάποιοι αποφεύγουν να μιλήσουν και να εκτεθούν για να μη χάσουν τις θέσεις τις οποίες κατέχουν.
Άλλοι μένουν προσηλωμένοι στο έργο τους, πιστεύοντας πως τίποτε έξω από αυτό δεν τους αφορά». Αυτά δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης απαντώντας σε ερώτηση για τον ρόλο τον οποίο καλούνται να παίξουν σήμερα οι διανοούμενοι στον δημόσιο βίο.

Σε επιστολή την οποία απηύθυνε την περασμένη εβδομάδα στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, με την οποία ζητούσε εγρήγορση για «το βαρβαρικό μόρφωμα που αυτοαποκαλείται Χρυσή Αυγή», ο Ν. Βαλαωρίτης επισήμαινε για τους διανοουμένους: «Πολλοί από τους συναδέλφους μου διανοούμενους και συγγραφείς δεν μοιάζουν να το παίρνουν στα σοβαρά. Δεν βαριέσαι, έχουμε δει κι άλλα κι αυτό θα περάσει, λένε ελαφρά τη καρδία». Μιλώντας με αφορμή αυτή του τη φράση, ο Ν. Βαλαωρίτης σημειώνει πως δεν είναι δυνατόν εξαιρετικά σοβαρά ζητήματα όπως το ρατσιστικό, αλλά και η οικονομική κατάσταση ή οι σχέσεις με τη Γερμανία να αφήνουν αδιάφορους τους διανοούμενους.

«Με τη χούντα» παρατηρεί ο Ν. Βαλαωρίτης «έγιναν εξεγέρσεις. Και βλέπετε τι συμβαίνει αυτές τις ημέρες με τις μεγάλες κινητοποιήσεις και στη γειτονική Τουρκία. Αλλά για να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, η γενιά που αντιστάθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ήταν έτοιμη από την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά.

Τώρα υπάρχει μια μεγάλη κούραση. Και φταίνε γι' αυτό δύο επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας: η οικονομική επίθεση της Ευρώπης και η πολιτιστική επίθεση της Γερμανίας. Αν ήμουν Γερμανός θα έλεγα να βοηθήσουμε αυτή τη χώρα που υποφέρει.

Οι Γερμανοί, όμως, μας φέρθηκαν με μια χυδαιότητα και μια βαρβαρότητα που αγγίζουν τα όρια του ρατσισμού. Μας υποτίμησαν πολιτισμικά. Δεν μπορώ να φανταστώ τη Γερμανία ως φιλική χώρα. Και αυτό έχει επεκταθεί σε ολόκληρο τον Βορρά. Ένας Σουηδός μεταφραστής μού είπε πρόσφατα: "Τώρα ξεχάστε το. Δεν θα μεταφραστείτε". Αναγκάστηκα να στείλω τα βιβλία μου στη Βιβλιοθήκη της Στοκχόλμης. Όλος αυτός ο ανθελληνισμός μοιάζει με οργανωμένο σχέδιο: για να μπορέσουν να επιβληθούν δρακόντεια μέτρα. Κι άλλες φορές στην ιστορία μας χρεοκοπήσαμε. Ποτέ δεν ελήφθησαν μέτρα τέτοιου μεγέθους. Το ΔΝΤ αρνείται να μειωθούν οι φόροι, κόβει τους μισθούς και τις συντάξεις, θέλει να καταργήσει θέσεις εργασίας, ζητάει απολύσεις. Ακόμα και η κυβέρνηση αντιστέκεται».

Και η Χρυσή Αυγή που ήταν το θέμα της επιστολής προς τον πρωθυπουργό; «Η Χρυσή Αυγή έχει εξαπλωθεί στην αστυνομία και τον στρατό» σημειώνει ο Ν.

Βαλαωρίτης και επισημαίνει: «Οι ψηφοφόροι έκαναν το λάθος να φέρουν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Είναι το ίδιο λάθος το οποίο έκαναν το 1920, που καταψήφισαν τον Βενιζέλο και υπερψήφισαν τον Γούναρη, ο οποίος έστειλε στα βάθη της Μικράς Ασίας έναν απαράσκευο στρατό. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα καταστροφικό κίνημα.

Ξέρουμε τι έγινε στη Γερμανία και ξέρουμε τι θα συμβεί κι εδώ: θα μας κομματιάσουν. Είναι νεοναζί που αντιγράφουν τον χιτλερισμό βήμα προς βήμα. Αν σήμερα ο στόχος είναι οι μετανάστες, αύριο θα είμαστε εμείς, αλλά και όλοι οι διανοούμενοι που κρίνουν πως αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να μιλήσουν. Τώρα, όμως, είναι ακριβώς η ώρα που το ναζιστικό μόρφωμα πρέπει να βγει εκτός νόμου, για να πάψει να αποσπά ψήφους από όσους έχουν αγανακτήσει με την οικονομική πολιτική την οποία έχει επιβάλει η Ευρώπη. Βρισκόμαστε ανάμεσα σε συμπληγάδες και θα πρέπει να κάνουμε κάτι προτού να είναι πολύ αργά»

ΠΗΓΗ imerisia.gr, political-ethics-for-the-national-int.blogspot.gr 

Αντ. Σαμαράς: Να εξαλείψουμε τα αίτια που δυναμώνουν τους νεοναζί

Απάντηση στην επιστολή που του έστειλε ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης για την αντιμετώπιση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και την άνοδο τη Χρυσής Αυγής, έδωσε με επιστολή του ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.

"Στόχος μας είναι να εξαλείψουμε τα αίτια που δυναμώνουν τους νεοναζί και να τους περιθωριοποιήσουμε πλήρως. Όχι να τους μετατρέψουμε σε δήθεν «θύματα» και να τους δυναμώσουμε!

Η δημοκρατική μου συνείδηση, την οποία εμπιστεύεσαι, μου επιβάλλει να ενώσω τον ελληνικό λαό και να χτίσουμε όλοι μαζί μιαν Ελλάδα όπου δεν θα υπάρχει κανένα περιθώριο για νεοναζί.

Να εξαλείψουμε μια για πάντα τα αίτια που τους δημιουργούν και να περιθωριοποιήσουμε πλήρως και τους ίδιους. Και γι' αυτό ακριβώς παλεύω» τόνισε, μεταξύ άλλων, στην επιστολή του ο Αντ. Σαμαράς.

ΠΗΓΗ ant1online.gr,political-ethics-for-the-national-int.blogspot.gr

«Κάθε ποίημα είναι ένα ψέμα που ξεπηδάει από την ανάγκη να μιλήσεις αληθινά»

«Κάθε ποίημα είναι ένα ψέμα που ξεπηδάει από την ανάγκη να μιλήσεις αληθινά» λέει ο ποιητής και πεζογράφος Κώστας Παπαγεωργίου

«Ο μικρόκοσμός μου είναι χτισμένος από υλικά που συνέλεξα από τις περιπλανήσεις μου στον κόσμο και στην κοινωνία που με περιβάλλουν. Είμαι ένα σύμπτωμα και όχι εικόνα της κοινωνίας και της Ιστορίας».

Έτσι περιγράφει ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου τα χαρακτηριστικά της ποίησης του σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός, ο Κ. Γ. Παπαγεωργίου είναι ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της πολυσυζητημένης γενιάς του 1970.

Μιλώντας με αφορμή το καινούργιο ποιητικό του βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό υπό τον τίτλο «Παιδικό κουρείο» από τις εκδόσεις Κέδρος, ο Κ. Γ.

Παπαγεωργίου εξομολογείται πως κάθε ποίημα είναι ένα ψέμα που «όμως απορρέει από την πιο αδυσώπητα επιβαλλόμενη ανάγκη να μιλήσει κανείς αληθινά. Να καταθέσει την αλήθεια του. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε το ποίημα καταρρέει και διαλύεται στα εξ ων συνετέθη».

Ερ:Ο ποιητικός σας κόσμος παρουσιάζεται σαν ένας εξαιρετικά περιορισμένος χώρος, από τον οποίο απουσιάζουν όχι μόνον η πολιτική, η κοινωνία και η ιστορία, αλλά και η ανθρώπινη ύπαρξη καθ’ εαυτήν. Ποιο είναι το μυστικό για να λειτουργήσει συγκινησιακά ένας τέτοιος κόσμος; Απ: Δεν μπορώ να πω γιατί ο κόσμος μου παρουσιάζεται περιορισμένος ως χώρος.

Μπορεί να τον περιόρισα εγώ, έστω ασυναίσθητα, ώστε να μπορώ να τον ελέγχω σε βάθος, μπορεί να οφείλεται στις λέξεις που κράτησα και καλλιέργησα προκειμένου να τον εκφράσω. Λέω κράτησα, γιατί κάποια στιγμή, σε κάποιο σταθμό της πορείας μου, αποφάσισα να κάνω μια εκκαθάριση στο λεκτικό μου οπλοστάσιο. Να κρατήσω μόνο τις λέξεις εκείνες που έκρινα ότι ανταποκρίνονται στον ψυχισμό μου, στην ιδιοσυγκρασιακή μου ιδιαιτερότητα, πρόσφορες για τη συγκρότηση της προσωπικής μου μυθολογίας. Αυτό εννοούσα κάποτε, πάνε τριάντα χρόνια και βάλε από τότε, λέγοντας ότι «μιλάω μια γλώσσα αγράμματη». Ότι μιλάω ή, εν πάση περιπτώσει, ότι θέλω να μιλήσω σε μια γλώσσα απαλλαγμένη από λέξεις και τρόπους που θα αλλοίωναν, θα στρέβλωναν την όποια πρόθεσή μου για έκφραση και επικοινωνία.

Μιλώντας εξάλλου για προσωπική μυθολογία αναφέρομαι σε έναν απολύτως δικό μου κόσμο, περίκλειστο και απομονωμένο από τον άλλο, τον περιβάλλοντα κόσμο, πλην όμως δημιουργημένο, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, από υλικά που κατόρθωσα να αποσπάσω απ’ αυτόν, τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω: ότι ο μικρόκοσμός μου είναι χτισμένος από υλικά που συνέλεξα στις περιπλανήσεις μου στον κόσμο και στην κοινωνία που με περιβάλλει, από τις συνειδητές ή και ασυνείδητες ίσως καταβυθίσεις μου στην Ιστορία, της οποία είτε το θέλω είτε όχι είμαι αναπόσπαστο κομμάτι, διαφοροποιημένο ωστόσο κατά τις έσωθεν επιταγές. Είτε το θέλω είτε όχι είμαι ένα σύμπτωμα και όχι εικόνα της κοινωνίας και της Ιστορίας.

Και είμαι εγώ που διαμεσολαβώ ανάμεσα στις δύο τελευταίες και στον λόγο που καταφέρνω εντέλει να αρθρώσω. Και νομίζω ότι κάπου εκεί οφείλεται η δυνατότητα ή έστω η πιθανότητα να λειτουργήσει συγκινησιακά ένας κόσμος περίκλειστος και, εκ πρώτης όψεως, ακατοίκητος: στο εάν και κατά πόσο ο λόγος που τον δημιουργεί και τον περιβάλλει διατηρεί ψήγματα συγκίνησης, φόβου, αγωνίας αυτού που τον εκφέρει.

Ερ:Κάποτε τα ποιήματά σας οδεύουν προς μιαν ονειρική ενδοχώρα, η οποία σύντομα μεταμορφώνεται σε εφιάλτη για να υπηρετήσει την πάγια θεματική σας γραμμή: κατάρρευση όλων των συλλογικών αξιών, αδιέξοδο της ατομικής ύπαρξης, αδιέξοδο μπροστά στον μεταφορικό και στον πραγματικό θάνατο.

«Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του ονείρου. Πρώτα πρώτα γιατί διαπιστώνω σ’ αυτόν μια πραγματικά γοητευτική αντίφαση? εννοώ ότι ο κόσμος του ονείρου είναι ένας κόσμος πλασματικός, ένας κόσμος ψεύτικος, που μπορεί να καταρρεύσει από στιγμή σε στιγμή, με την πιο ανεπαίσθητη εισβολή του φωτός. Κι όμως, σ’ αυτόν τον πλασματικό, τον ψεύτικο κόσμο, κανείς δεν συνελήφθη ποτέ ψευδόμενος. Κάτι παρόμοιο δεν συμβαίνει και με την ποίηση; Με κάθε μορφή έκφρασης, βέβαια, αλλά τώρα μιλάμε για την ποίηση. Το κάθε ποίημα είναι ένα ψέμα που όμως απορρέει από την πιο αδυσώπητα επιβαλλόμενη ανάγκη να μιλήσει κανείς αληθινά. Να καταθέσει την αλήθεια του. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε το ποίημα καταρρέει και διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Έπειτα είναι και άλλα πράγματα που διδάσκεται κανείς αν αφεθεί με εμπιστοσύνη στην καθοδήγηση του ονείρου: μαθαίνει να εξοικειώνεται με τους προσωπικούς του εφιάλτες, συνειδητοποιώντας ότι αν ο κόσμος μέσα στον οποίο ζει και κινείται είναι εφιαλτικός, αυτό συμβαίνει γιατί είναι φτιαγμένος από εφιάλτες άλλων, είναι ένα συνονθύλευμα ονείρων που καμιά σχέση δεν έχουν με τα δικά του όνειρα. Διδάσκεται ακόμη τη δύναμη της μεταφοράς, την αλληγορία, τον συμβολισμό και βέβαια τη συνετή και ποιητικά αποτελεσματική χρήση του στοιχείου του παράδοξου. Αλλά είναι και κάτι άλλο: για να ονειρευτεί κανείς είναι υποχρεωμένος να προγευθεί τον θάνατο, βυθιζόμενος στα στρώματα του ύπνου, πράγμα που τον ενεργοποιεί δημιουργικά, αφού ο θάνατος είναι ο σημαντικότερος, αν όχι ο μοναδικός, χορηγός της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Όσο για μένα, όσο συχνά κι αν επικαλέστηκα τον θάνατο, ποτέ δεν αποσκόπησα στον να τον εξευμενίσω. Εξοικειώθηκα από πολύ νωρίς στην ιδέα του και ασκήθηκα στους τρόπους του και στις συμπεριφορές του. Τώρα πια ας φροντίσει αυτός να με εξευμενίσει, μήπως κι επανακτήσει το χρέος και τον σεβασμό που κάποτε του έτρεφα και που πια έχει χάσει.

Ερ:Θα λέγατε ότι η καινούργια ποιητική συλλογή σας ανοίγεται σε ένα λιγότερο ασφυκτικό πεδίο αν τη συγκρίνουμε με το προηγούμενο έργο σας; Απ:Νομίζω πως ναι, αν και μου είναι κάπως δύσκολο να μιλήσω για μια ενότητα ποιημάτων τόσο κοντινών. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι όλα τα ποιήματα της συλλογής, μολονότι δεν συνδέονται παρά μόνο συναισθηματικά, ατμοσφαιρικά, συνθέτουν μιαν αποδραματοποιημένη ελεγεία. Ό,τι με φόβο, κάποτε και με τρόμο, περίμενα σαν ενδεχόμενο να συμβεί και να μου συμβεί, όχι μόνο το είδα να συμβαίνει, αλλά με έκπληξη διαπίστωσα ότι τίποτα εντέλει δεν οριοθετεί τις αντοχές μου? τίποτα εκτός από τη βιολογική μου διάρκεια. Κι ακόμα, διαπίστωσα ότι η εναγώνια αναμονή του κακού είναι η αιτία της όποιας «ψυχικής κατήφειας»? η έλευσή του σε λυτρώνει.

Ερ:Πώς θα συσχετίζατε το ποιητικό σας έργο με την πεζογραφία σας; Απ:Η σχέση μου με την πεζογραφία είναι περίπλοκη. Όσο περίπλοκη όμως κι αν είναι, νομίζω ότι μπορώ να ξεδιαλύνω κάποιες πτυχές της. Αποφάσισα να γράψω το πρώτο μου αφήγημα, «Των αγίων πάντων» (1992), σε μια περίοδο που αισθανόμουν ποιητική απραξία. Σαν για να διατηρήσω τη σχέση μου με τη λευκή σελίδα κι ακόμα για να κρατηθώ σε μια κατάσταση ετοιμότητας. Παράλληλα πίστευα ότι γράφοντας ένα εκτενές κείμενο, ήταν σαν να άπλωνα δίχτυα -εν προκειμένω δίχτυα του λόγου-, στα οποία θα μπορούσε κάποια στιγμή να πιαστεί ένα ψαράκι, δηλαδή ένας στίχος. Γρήγορα διαπίστωσα ωστόσο ότι αυτό δεν ήταν παρά μία ψευδαίσθηση, μια ακόμα μέσα στις τόσες που σε διαφιλονικούν στο ολισθηρό πεδίο της γραφής.

Διαπίστωσα δηλαδή ότι δεν ήμουν εντέλει εγώ που επέλεγα τη μορφή του βιωματικού υλικού που με ωθούσε στη διαδικασία της γραφής, αλλά ήταν αυτό -το υλικό- που επέλεγε και επέβαλλε επιτακτικά τη μορφή του. Ότι εγώ απλώς από ένστικτο κατανοούσα ή διαισθανόμουν τις απαιτήσεις του συγκεκριμένου κάθε φορά βιωματικού υλικού. Όσο κι αν μοιάζει μεταφυσικό, έχω τυφλή εμπιστοσύνη στη σοφία αυτού του υλικού, που όχι μόνο ξέρει και επιλέγει αλλά και επιβάλλει τη μορφή που του αρμόζει.

Ερ:Μιλήστε μου για την κριτική και τη δοκιμιογραφική σας δραστηριότητα. Απ:Ούτως ή άλλως γράφοντας κανείς κρίνει την περασμένη και τη συγκαιρινή του λογοτεχνία. Κατά συνέπεια κάθε πρωτογενής δημιουργική διαδικασία -ποιητική ή αφηγηματική- προϋποθέτει ένα άγρυπνο μάτι αν όχι ακριβώς κριτικής, πάντως αυτεπιστασίας. Έναν ακοίμητο φρουρό στην αρχή, με συγκεχυμένα τα όρια της δικαιοδοσίας του, έναν αδιάκριτο και όχι πάντα ευχάριστο, πλην όμως απαραίτητο συμπαραστάτη στη διάνυση της έρημης έκτασης και με διαρκώς μεταβαλλόμενες ατμοσφαιρικές συνθήκες που είναι η λευκή σελίδα. Υπάρχουν περιπτώσεις, ωστόσο, που η κριτική ιδιότητα ενός δημιουργού δεν αρκείται στα του οίκου της και προεκτείνεται στο λογοτεχνικό γίγνεσθαι του παρόντος, ενίοτε και στα λογοτεχνικά πεπραγμένα του παρελθόντος. Η δική μου «εμπλοκή» με την κριτική, απ’ όσο μπορώ να πω, με κάθε επιφύλαξη, ξεκίνησε από τη στιγμή που αισθάνθηκα την ανάγκη να επικοινωνήσω με ομοτέχνους μου, δεδομένου ότι ένα μεγάλο ποσοστό της κριτικής-δοκιμιακής μου ενασχόλησης είχε να κάνει πρωτίστως με την ποίηση.

Και λέω να επικοινωνήσω γιατί τα κείμενά μου είναι περισσότερο ανταποκριτικά, απαντητικά στην εκάστοτε κρινόμενη ποίηση παρά κριτικά? εξάλλου εδώ και πολύ καιρό δεν ασχολούμαι παρά μόνο με βιβλία που μου κινούν το αναγνωστικό ενδιαφέρον. Ένας άλλος λόγος που με ώθησε να ασχοληθώ με την κριτική είναι φόβος μου να μη βρεθώ κάποια στιγμή εκτός κλίματος, θέλω να πω να μη βρεθώ έξω από το ποιητικό γίγνεσθαι, καθώς είμαι απολύτως βέβαιος ότι παρακολουθώντας κανείς εκ του σύνεγγυς τους συγκαιρινούς του ποιητές, ιδίως τους νεότερους, μόνο οφέλη αποκομίζει. Ακόμα και από την απειρία των τελευταίων, από αυτό που επιχειρούν με τόλμη, μην έχοντας την αίσθηση του όποιου κινδύνου, μπορεί να ωφεληθεί.

News Room «Κέρδος» με πληροφόρηση από το ΑΠΕ - ΑΜΠ
ΠΗΓΗ kerdos.gr