Ο Κύβος του Ρούμπικ

Του Χρήστου Κατσαρού

Σε λίγες ημέρες ξεκινούν τα γυρίσματα της ταινίας Ο Κύβος του Ρούμπικ σε σενάριο Δημήτρη Δρογίδη και σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραντίδη. Πρόκειται για ένα πολιτικό θρίλερ μυθοπλασίας που βασίζεται σε περιστατικά που εξελίσσονται την εποχή 2007- 2009 στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ιστορία βασίζεται σε δεδομένα που επηρέασαν την ελληνική πολιτική πραγματικότητα, σε συνδυασμό με την επιρροή διεθνών πολιτικών παραγόντων που ενδιαφέρονται για τα ενεργειακά ζητήματα στην περιοχή της Μεσογείου και για τη θέση των χωρών της Βαλκανικής. Μία σειρά από ερωτηματικά έρχονται στην επιφάνεια μέσα από τη δραματοποίηση καταστάσεων.

Ποια είναι η θέση της Ελλάδας στο διεθνές πολιτικό σκηνικό;

Πόσο ο διεθνής παράγοντας διαμορφώνει τις πολιτικές των χωρών της περιοχής της Μεσογείου;

Ποιο είναι το τίμημα των πρωταγωνιστών που επιθυμούν να εφαρμόσουν ελεύθερη και ανεξάρτητη διπλωματία;

Πόσο ελεύθερες και ανεξάρτητες είναι οι πολιτικές εξελίξεις στο εθνικό πολιτικό σκηνικό;

Η προσπάθεια πλαισιώνουν γνωστά ονόματα από το χώρο της τηλεόρασης του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Τα γυρίσματα της ταινίας θα γίνουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι γεγονός ότι πρόκειται για μία φιλόδοξη παραγωγή που πιστεύουμε ότι θα προκαλέσει το ενδιαφέρον τόσο στο ελληνικό όσο και στο διεθνές κινηματογραφικό κοινό.

Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Αρθρογράφος της Γραφίδας Σιντικής, του Σερραϊκού Θάρρους και του Θάρρους της Σιντικής

Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σιντικής Σερρών, Τ.Κ. 62055

Στοιχεία επικοινωνίας: Τηλ.: 6945488779

E-mail: xrhstos_katsaros@yahoo.gr ,  grafida.sintikis@gmail.com

Αγιά Σοφιά - Γιώργος Ασλάνης

Το τραγούδι μιλάει για ένα από τα μεγαλύτερα σύμβολα του Ελληνισμού και της Χριστιανοσύνης, που έχει ένα μεγάλο παρελθόν και τονίζει την ελληνικότητά του και την νοσταλγία του Ελληνισμού για τις Αλησμόνητες Πατρίδες.

Τίτλος: Αγία Σοφία 

Πρώτη Εκτέλεση: Γιώργος Ασλάνης (Μάιος 2019)

Μουσική και Ενορχήστρωση: Κωνσταντίνος Τσιότικας

Στίχοι: Δημήτρης Δρογίδης 

Φέγγει η Αγιά Σοφιά

Φέγγει η Άγια-Σοφιά

Βγάζει χαμπέρια απ’ τα παλιά

Ανασαίνεις και ματώνεις

στις εικόνες της βουρκώνεις

Φέγγει η Αγιά Σοφιά

Και η Βλαχέρνα μοιρολογά

Τόσες θύμησες στο χρόνο

Μου μιλούν για εκείνη μόνο

Φέγγει η Αγιά Σοφιά

Μέσα στους μύθους και στα νερά

Του Βοσπόρου τα χαμπέρια

ματωμένα περιστέρια

Φέγγει η  Αγιά Σοφιά

Τα χρώματά της  βυζαντινά

Την ταυτότητά σου είδα

Θα ΄ σαι πάντα ελληνίδα

Αγία Σοφιά - Γιώργος Ασλάνης https://youtu.be/gBGOI-X1AnA

Πρώτη Εκτέλεση: Γιώργος Ασλάνης (Μάιος 2019)

Μουσική και Ενορχήστρωση: Κωνσταντίνος Τσιότικας

Στίχοι: Δημήτρης Δρογίδης 

Δήλωση του Σχ. Συμβ., Δημήτρη Δρογίδη, για την έναρξη της νέας σχολικής χρόνιας 11.9.17

Του Χρήστου Κατσαρού 

Δήλωση του Σχολικού Συμβούλου της 3^ης Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Πέλλας, κατά τον Αγιασμό του 4^ου Δημοτικού Σχολείου Αριδαίας (11-9-2017).

Δήλωση του Σχ. Συμβ., Δημήτρη Δρογίδη, για την έναρξη της νέας σχολικής χρόνιας 11.9.17 https://youtu.be/o8Z1WWyp5Eo

Μακεδονικό & Διπλωματία

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Σερραϊκό θάρρος σε δυο συνέχειες στις 19-20/7/2017

Μετά τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό στην Ελβετία που δεν κατέληξαν σε κανένα αποτέλεσμα, έχουμε τις διαπραγματεύσεις με το γειτονικό κράτος της FYROM, που προσπαθεί να υιοθετήσει ένα όνομα από το πουθενά. Έχει διαμορφωθεί ένα κλίμα, που προσπαθεί να μας πείσει για την αναγκαιότητα ενός σύνθετου προσδιορισμού, στο όνομα μιας καλής συνεργασίας με τη διεθνή κοινότητα.

Κανείς, όμως, δεν ενδιαφέρεται, ούτε για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αυτή η προσπάθεια, ούτε για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει σε γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο. Η αξιοποίηση του μακεδονικού προσδιορισμού, που θέλουν να δώσουν στο γειτονικό κρατίδιο, έχει πολλούς κινδύνους που πολλοί επιμένουν να τους ξεχνούν. Η απαξίωση των ιστορικών δεδομένων που είναι υποχρεωμένη - εκ των πραγμάτων – η Ελλάδα να υπερασπιστεί, δημιουργεί πολλά ζητήματα σε διπλωματικό ιστορικό και πολιτικό επίπεδο τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Το πολιτικό αφήγημα που προσπαθούν να περάσουν στην ελληνική κοινωνία και στη Διεθνή κοινότητα είναι από μόνο του διάτρητο και δεν έχει καμία πολιτική και ιστορική βάση, ούτε ακόμη και για αυτούς τους ίδιους τους κατοίκους των Σκοπίων∙ έτσι, καλό θα ήταν να εξετάσουμε λίγο τα πράγματα, γιατί πολλές φορές η ιστορική μνήμη δίνει από μόνη της τις απαντήσεις. Η δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας έδωσε την ευκαιρία στον Τίτο, να δημιουργήσει ένα μύθο γύρω από το όνομα της Μακεδονίας, για να τον εντάξει γεωγραφικά σε ένα κομμάτι του πολυπολιτισμικού κράτους που δημιούργησε μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η γεωπολιτική αξία της περιοχής ήταν τόσο μεγάλη που δεν επέτρεπε σε πολλούς να διατηρήσουν τις ιστορικές ευαισθησίες, ούτε να εφαρμόσουν τις πολιτικές με βάση τα ιστορικά δικαιώματα. Ανάμεσα στις τις εθνότητες των Σέρβων και των Κροατών που δημιούργησαν την εικόνα της Γιουγκοσλαβίας εκείνη την εποχή υπήρχαν και κάτοικοι που δεν ήθελαν να ενταχθούν στις δύο παραπάνω κατηγορίες είχαν όμως σλαβική προέλευση και έπρεπε να δημιουργήσουν μία ταυτότητα πάνω στην οποία θα χτίσουν το μέλλον τους.

Η Τριμερή Συνάντηση της Θεσσαλονίκης

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Στις 15 Ιουνίου 2017 γίνεται ένα ακόμη  Eurogroup, αλλά μια δεύτερη συνάντηση περνά σε δεύτερο πλάνο. Πρόκειται για τη συνάντηση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στη Θεσσαλονίκη.

Μόνο κι από τους συμμετέχοντες (Τσίπρας, Αναστασιάδης, Νετανιάχου) αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει γεωπολιτικό και ενεργειακό ενδιαφέρον για το χώρο της Μεσογείου και τις ευρύτερες ανακατατάξεις στην περιοχή.

Αλλά και η Θεσσαλονίκη (σαν πόλη) έχει ευυρύτερη αξία για την περιοχή (σε επιχειρησιακό και γεωστρατηγικό επίπεδο) αυτό το στοιχείο το αναδείξαμε σε παλαιότερες μελέτες μας (βλ. Θεσσαλονίκη 1897-1997 εκδ. 1996, Βαλκάνια η Γη της Φωτιάς εκδ.2001). Η επιλογή του χρόνου που γίνεται η συνάντηση δηλώνει τη θέση των τριών εταίρων στο νέο σκηνικό που αναδύεται, αλλά ταυτόχρονα θυμίζει και το ρόλο της πόλης στα σχέδια των πρωταγωνιστών στους δυο παγκόσμιους πολέμους.

Μέσα απ’ αυτή τη συνάντηση δεν προκύπτουν μόνο ζητήματα που αφορούν την κοινή ΑΟΖ, αλλά και ο χαρακτήρας της Μεσογείου (ενεργειακά, πολιτικά και οικονομικά) σε ένα μεταβαλόμενο τοπίο συμμαχιών και ευρύτερων αλλαγών. Ίσως προκύψει η ανάγκη μιας κοινής πολιτικής στη Λεκανη της Μεσογείου, σε μια τέτοια περίπτωση το ζήτημα της κυριαρχίας στη Βαλκανική (Ανατολικό Ζήτημα) παίρνει κι αυτό άλλη ερμηνεία.

Η συνάντηση (Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ) έγινε μια αναγκαιότητα, τώρα περιμένουμε να δούμε πρακτικά, ποιο θα είναι το νέο πολιτικό δόγμα και τις αντιδράσεις των άλλων χωρών που βρίσκονται στην περιοχή.

Αν αναλογιστούμε τα δεδομένα στη Μέση Ανατολή και την πληγωμένη ευρωπαϊκή εικόνα από τους Τζιχαντιστές, αν σκεφτούμε την ανύπαρκτη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, τότε ο μεσογειακός διάλογος ίσως είναι μια λύση, γιατί μπορεί να παρουσιάσει μια διαφορετική εικόνα σε διπλωματικό επίπεδο.

Ας μην ξεχνάμε ότι το ντόμινο είναι το αγαπημένο παιχνίδι της ιστορίας που δηλώνει πως υπάρχει κοινή μοίρα.

Το ζήτημα είναι πόσο γρήγορα θα μπούνε τα πράγματα σε τροχιά κι όπως φαίνεται από την τροπή που έχει πάρει το Κουρδικό Ζήτημα και η εύθραστη ισορροπία σε Σκόπια και Κόσοβο, θα γνωρίσουμε οβιδιακές μεταμορφώσεις.          

*Ο Δημήτριος Δρογίδης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στην Αριδαία Πέλλας. Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1), τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

Οι Καταρ – αμένες Συμμαχίες

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Η πρόσφατη απομόνωση του Κατάρ από γειτονικές χώρες, με πρόσχημα την Τρομοκρατία, φέρνουν νέα κρίση (οικομική και πολιτική) κυρίως στην περιοχή της Μεσογείου.

Αυτή η απομόνωση έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Οι συμμαχίες των ΗΠΑ και της Ρωσίας θυμίζουν τις «σφαίρες επιρροής» πριν το εναρκτήριο λάκτισμα της επικείμενης αναμέτρησης.

Η τουρκική διπλωματία, όπως πάντα παραμένει ο «επιτήδειος ουδέτερος» όπως την περιέγραψε ο Frank Weber.  Αυτή είναι η ιστορία της Τουρκίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και η Τουρκία δεν πολέμησε ποτέ, οι Τούρκοι διπλωμάτες ανέπτυξαν έντονη παρασκηνιακή δραστηριότητα. Επέτυχαν να διατηρήσουν την χώρα τους ανέπαφη και, όπως δείχνει το βιβλίο αυτό ζημίωσαν τις πολεμικές προσπάθειες τόσο των Συμμάχων όσο και του Άξονα. Πριν τον πόλεμο, οι Τούρκοι συμμάχησαν με την Βρετανία και την Γαλλία, μόνο όμως αφού η Γερμανία είχε αρνηθεί να διαπραγματευθεί μαζί τους. Αργότερα, όταν ο πόλεμος απλώθηκε στην Μέση Ανατολή, η ναζιστική κυβέρνηση άλλαξε γνώμη αλλά ήδη το αντίτιμο της τουρκικής υποστηρίξεως είχε αυξηθεί. https://www.politeianet.gr/books/weber-g-frank-thetili-o-epitideios-oudeteros-190583

Μια παρόμοια στάση θα κρατήσει και τώρα ως καιροσκόπος διαμεσολαβητής. Από την άλλη το Ιράν θα κοιτάξει να επωφεληθεί της κατάστασης (πολιτικά και ενεργειακά).

Οι ΗΠΑ θα παίξουν το ενεργειακό παιχνίδι για να προσαρμόσουν μια τιμή στα μέτρα τους, ανάλογο παιχνίδι στήθηκε στον Πόλεμο του Κόλπου (1990 – 91)

Η Ρωσία θα βρεθεί απέναντι για να αποτελέσει τον τρίτο πόλο κι έχει κι αυτή στραμμένη την προσοχή της στη θέση του Ιράν, βέβαια ο παράγοντας διεθνής τρομοκρατία έχει μεγάλη βαρύτητα, αλλά η διεθνής διπλωματία πετάει το μπαλάκι σε μια πλευρά μέχρι να επιστρέψει στην άλλη.

Η Ευρώπη αιμοραγεί από τα χτυπήματα και μάλιστα η Κ. Ευρώπη βρύθει μοναχικών λύκων και Τζιχαντιστών που χτυπούν ανύποπτους πολίτες. Όμως το εμπόριο όπλων (νόμιμο και παράνομο) γίνεται παντού.

Θυμίζει πολύ αυτή την παράδοξη ρήση «φαγωθείτε, σκοτωθείτε, μόνο μη μαλώνετε» δεν υπάρχει διεθνής νομιμότητα. Μήπως η νομιμότητα φυλλορροεί γιατί αλλάζει η παγκόσμια πραγματικότητα.

Ποιος θα σταματήσει την τρομοκρατική φρενίτιδα; Όχι βέβαια η πολεμική θηριωδία των Τζιχαντιστών. Γιατί τώρα η απομόνωση του Κατάρ από τα άλλα ισλαμικά κράτη; Τι ετοιμάζουν στη Μεσόγειο; Γιατί όλοι κοιτάζουν τα ενεργειακά της περιοχής;

*Ο Δημήτριος Δρογίδης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στην Αριδαία Πέλλας. Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1), τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

Η Διπλωματία Trump και οι «Ασκοί του Αιόλου»

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Μετά την απόφαση του  Donald John Trump για την αλλαγή πολιτικής στη συμφωνία για το κλίμα, μην ισχυριστεί κανείς τη «συνέχεια της πολιτικής».

Βρισκόκαστε σε μια παγκόσμια βαβέλ όπου όλα ανατρέπονται. Ζούμε στην πολιτική των ανατροπών ή καλύτερα στην ανατροπή των πολιτικών. Η λογική του Henry Alfred Kissinger παίρνει άλλη διάσταση. Τη στιγμή που η Ε.Ε αναδιπλώνεται και χάνει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, κάτι που επεσήμανε και ο Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron στην προεκλοιγική εκστρατεία, και είναι βαθιά πληγωμένη, τότε ανοίγουν «οι Ασκοί του Αιόλου».

Μη τολμήσει κανείς να επικαλεστεί τη ‘συνέχεια της πολιτικής’ αφού στα χαλκεία της πολιτικής στήνεται το καινούριο «Θέατρο Σκιών». Όταν η Μ.Βρετανία ανοίγει το χορό των αποχωρήσεων, η Γαλλία αμφισβητεί και ο Wolfgang Schäuble βρυχάται, έρχεται ο Donald John Trump να βοηθήσει στην κατάρρευση.

Βέβαια, οι κινήσεις του Προέδρου των ΗΠΑ είναι απόλυτα στοχευμένες και κατευθυνόμενες, απ’ αυτούς που σχεδιάζουν τη ‘νέα πολιτική πραγματικότητα’. Μην ισχυριστεί κάποιος ότι ο Trump τρελάθηκε, γιατί η επιχειρηματικότητα έχει πολιτικές προεκτάσεις κι αυτός μιλάει σαν πρόεδρος των ΗΠΑ Α.Ε. κι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι το «αμερικανικό όνειρο».

Φυσικά, η εξέλιξη του Βορειοατλαντικού Συμφώνου σε σημαιοφόρο κατά της τρομοκρατίας δημιουργεί πεδίο δόξης λαμπρό με τα τρομοκρατικά χτυπήματα του ISIS. Η απόσυρση της αμερικανικής υπογραφής δεν έχει στόχο το κλίμα, αλλά ίσως σχετίζεται με τη διπλωματία των ΗΠΑ στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Όπως βρίσκουμε σε κείμενο που αφορά τη φυσιογνωμία της συμμαχία (Λεωνίδας Μαρκαντωνάτος NATO – Ιστορία, Καταστατικό, Δομή και Λειτουργία ) www.elnd.gr/index.php/gr/.../item/.../10_c50c7b3ac65f9523cdb8e9c3cb9784e7

«το ΝΑΤΟ ανέλαβε νέους ρόλους και νέες υποχρεώσεις, διεύρυνε την σύνθεση του και δημιούργησε ένα δίκτυο εταιρικών σχέσεων με απώτερο στόχο την ενδυνάμωση της παγκόσμιας ασφάλειας»

Άρα, για την παγκόσμια ασφάλεια γίνεται επαναπροσδιορισμός της αμερικανικής ηγεμονίας. Αυτό το έργο δε μπορεί να παιχτεί με δεσμευτικές υπογραφές. Η απειλή της κλιματικής αλλαγής είναι το τελευταίο φύλλο συκής που διώχνει ο πλανητάρχης. Η Ευρώπη δεν εκφράζει πολιτικό αντίλογο και τα Βαλκάνια κλείνονται στο άρμα της αντιπαλότητας.

Ο Vladimir Vladimirovich Putin δεν έχει τέτοια προβλήματα, παραμένει παρατηρητής και παίζει με όλους και με όλα και οι συνομιλητές της παγκόσμιας κοινότητας (Κίνα, Ιαπωνία) περιμένουν να πάρουν θέση ανάλογα με το σκηνικό που θα στηθεί.

Οι Ασκοί του Αιόλου λύθηκαν, ώρα να δούμε το καινούργιο έργο που ετοιμάζεται για την ανθρωπότητα. Με την απόσυρση της αμερικανικής υπογραφής βλέπουμε το τέλος της πολιτικής ηθικής και υποπτευόμαστε τη φυσιογνωμία της νέας διπλωματίας.

Κάποτε ο Αντώνης Σαμαράκης (1982) δήλωσε ότι τα όπλα που υπάρχουν μπορούν να καταστρέψουν τη γη 250 φορές! Σήμερα – 35 χρόνια μετά – πόσες φορές μπορεί να καταστραφεί ο πλανήτης;

Μια πολιτική εξίσωση που μπορεί να έχει πολλούς άγνωστους Χ, αλλά έχει έναν κοινό παρονομαστή, την ανθρωπότητα. Η κλιματική αλλαγή είναι σίγουρα μια παγκόσμια απειλή, αλλά ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε κάποτε: «Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες.»

*Ο Δημήτριος Δρογίδης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στην Αριδαία Πέλλας. Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1), τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

Οι αλλαγές στα Βαλκάνια φέρνουν νέο πόλεμο

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Μήπως ο κόσμος ξαφνικά τρελάθηκε και συμβαίνουν όλα αυτά τα καταστροφικά φαινόμενα; Οι αμφισβητήσεις των Τούρκων, ο αλυτρωτισμός των Αλβανών, η αστάθια στα Σκόπια, αλλά και η τρομοκρατία του ISIS στην Ευρώπη «μοιρίζουν» νέο πόλεμο.

Αυτό επιβεβαιώνει ο πρώην υπαρχηγός της CIA, Steven Meyer, προμηνύοντας παράλληλα σοβαρά γεγονότα στην περιοχή μας τα οποία θα επηρεάσουν και την Ελλάδα ως συγκοινωνούντα δοχεια[1].  

Η περιοχή της Κοιλάδας του Αίμου – για να θυμόμαστε την ελληνική ονομασία – υπήρξε θύμα , κάτι σαν πρόβα, για τον α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ακόμη και μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο το περιβόητο θέμα της κυριαρχίας στην περιοχή (Ανατολικό Ζήτημα) διατηρήθηκε.

Πράγματι, όλοι φοβούνται την ανεξαρτησία της περιοχής (βαλκανική πολιτική), αυτή που μόνον ο Ρήγας Φεραίος την οραματίστηκε και την εξέφρασε (γιατί άραγε;).

Η πραγματικότητα που διαμορφώνεται μοιάζει περισσότερο με πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης έτοιμη να εκραγεί. Φυσικά όλα περνάνε μέσα από τη «σαλαμοποίηση» της ιστορικής μνήμης που έφερε την τριχοτόμηση της Μακεδονίας με τα αδιαψευστα ιστορικά τεκμήρια, που ενοχλούν κάποιους από τους γείτονές μας.

Οι αλυτρωτικές επιλογές εξυπηρετούν στο ανακάτεμα της τράπουλας και τα ...συγκοινωνούντα δοχεία θα πληρώσουν ένα βαρύ φόρο αίματος του εθνικιστικού crescendo που μοιάζουν με πολεμικές ιαχές των ιθαγενών της Αμερικής.

Ο Ερντογάν αμφισβητεί, ο Τραμπ ομφαλοσκοπεί, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θέλουν  το ολόγραμμα της γερμανικής Ευρώπης, ίσως αυτή που οραματίστηκε ο Καρλομάγνος 748 – 814 μ.Χ., αλλά την ευρωπαϊκή ιδέα με τη Συνθήκη της Ρώμης τη θάψανε.

Αλλά με το θάψιμο της ευρωπαϊκής ιδέας καταστρέφουν και τις αμυντικές ισορροπίες  και την ευρωπαϊκή ταυτότητα και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Κανείς δεν ξέρει αν το κάνουν συνειδητά – έτσι φαίνεται – ή από πολιτική ανωριμότητα. Αλλά οι δικοί μας πολιτικοί διαχειριστές υπογράφουν μνημόνια στο όνομα μιας ευρωπαϊκής λογικής, που πρέπει να αναζητηθεί στους σκελετούς της ιστορικής μνήμης.

Δυστυχώς οι επερχόμενες βίαιες μεταβολές μας θυμίζουν το ξόρκι του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη «όχι αλλαγή συνόρων» που σήμερα δεν ακούει κανείς, την ίδια τακτική  επικαλέστηκε και ο Ρώσος ΥΠΕΞ:

«Όσον αφορά την επαναχάραξη των συνόρων στην Ευρώπη, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο για όλες τις χώρες να ακολουθούν απαρέγκλιτα τις θεμελιώδεις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι.Η Πράξη αυτή ισχύει και για την κατάσταση στα Βαλκάνια, όπου κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας χύθηκε πολύ αίμα.Νομίζω ότι κανείς δεν θέλει την επανάληψη τέτοιων γεγονότων»[2]

Αλλά ούτε κι αυτή η φωνή έτυχε της απαιτούμενης προσοχής. Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν θα γίνει πόλεμος, αλλά ποιοι τον στηρίζουν και τι συμφέροντα έχουν. Μήπως είναι η Τρίτη Πράξη του δράματος μετά την Κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την Κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου; Τώρα ποια είναι η επόμενη Κατάρρευση;

*Ο Δημήτριος Δρογίδης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στην Αριδαία Πέλλας. Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1), τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

---

[1] http://www.eleftherostypos.gr/diethni/104055-vomva-apo-proin-epikefalis-tis-cia-erxontai-allages-synoron-sta-valkania/

[2] www.pronews.gr/portal/item/ρωσία-«όχι-στην-αλλαγή-των-συνόρων-στα-βαλκάνια»

Χτίζοντας τη νέα Βαϊμάρη

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Μετά απο 2 χρονια σιωπής (Ιούνιος 2015} έρχομαι και πάλι να επισημάνω ότι η Ελλαδα βρισκεται κάτω από μια διεθνή συναλλαγή. Τα ποικιλώνυμα μνημόνια και οι επιθέσεις σε προσωπικότητες της ελληνικής ζωής εξυπηρετούν άλλα σχέδια. Ασφαλώς και η κάθε επίθεση είναι καταδικασταία. Στη δημοκρατία λειτουργούν οι θεσμοί – αλλά σε μια τραυματισμένη πολιτικά δημοκρατία δεν οφελεί η αυτοδικία.

Αντίθετα, δίνει την ευκαιρία για περιστολή του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης και μιας αναναγκαστικής κοινωνικής συναίνεσης στο όνομα της κοινωνικής ειρήνης. Αλήθεια, πόσοι γνωρίζουν ότι δε θέλουν να γνωρίζουμε για την στόχευση περιοχών που περιέχουν κόκκινο υδράργυρο, ιρίδιο και όσμιο, μέταλλα στοιχεία που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία των πυρηνικών για τις χημικές ιδιότητές τους.

Γιατί επιμένουν τόσο στο χρέος και δεν ενδιαφέρονται για την αξιοποίηση του εθνικού ορυκτου πλούτου; Η πώληση μιας πανικόβλητης Ελλάδας δε θα λύσει το πρόβλημα. Η αξία αυτών των μεταλλευμάτων δεν απαλλάσει μόνο τη χώρα από το «μνημόνιον άγος», αλλά κάνει μια δυναμική επανεκκίνηση της εθνικής οικονομίας με ευνοϊκούς όρους.

Η ελληνική πραγματικότητα χάνει την εθνική της ταυτότητα μέσα σε μια εγχώρια και διεθνή τρομολαγνία, που εξυπηρετεί το καινούριο μοίρασμα των ζωνών επιρροής. Ταυτόχρονα, όλοι όσοι συμπράττουν στη νέα πραγματικότητα μένουν στο απυρόβλητο και συνεχίζουν την αποδόμηση των λαών. Διότι δεν είναι μόνο η ελληνική κρίση που προκαλεί κλειδωνισμούς, είναι η απογύμνωση της Ευρώπης – που κινδυνεύει – είναι η ριζοσπαστικοποίηση ενός κόσμου που απειλεί και τα ανθρωπιστικά ιδεώδη που θα μπουν σε αμφισβήτηση.

Δυστυχώς, κάτω από διαφορετικές αφετηρίες, ο κόσμος έχει κοινή μοίρα, (π.χ. το Ελληνικό Δημοψήφισμα του 2015, το Βρετανικό Δημοψήφισμα του 2016, τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε Βέλγιο, Γαλλία το 2016, στην Αγγλία και τη Γερμανία το 2017), κανείς δε μένει έξω από τα τεκταινόμενα.

Ενώ η Ελλάδα παραμένει δέσμια μιας ανεξήγητης μνημονιακής αναπηρίας, αυτό μας θυμίζει μια άλλη ιστορική πραγματικότητα την περίοδο της εφτάχρονης δικτατορίας, όταν γινόντουσαν οι ανακατατάξεις στη Μεσόγειο (Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος 1967). Όλοι αυτοί που αυτάρεσκα φωτογραφίζονται στα διεθνή fora ξέρουν που συμμετέχουν και τι αποφασίζουν; Ίσως είναι κατώτεροι των περιστάσεων και δεν τολμούν να πάρουν ρηξικέλευθες αποφάσεις ή μήπως είναι πρωταγωνιστές σε μια νέα Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Εκείνη έφερε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή θα φέρει τον Τρίτο;

Δρ. Δημήτριος Α. Δρογίδης

Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1) τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

Τα Παιδιά της Ατλαντίδας

Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία  και το bullying, έτσι όπως αναδείχτηκε τις τελευταίες μέρες, το βιβλίο " Τα Παιδιά της Ατλαντίδας" του Δημήτρη Δρογίδη, παραμένει περισσότερο επίκαιρο από ποτέ!!!!

(2010) Τα Παιδιά της Ατλαντίδας (Παιδική Παραβατικότητα), ISBN 978-960-888824-2-3 4 σελ. 288, Εκδόσεις Φυλάτος Θεσσαλονίκη 2010 

Το βιβλίο που καταγράφει  (σε συνεργασία με το  Θωμά Λυκοστράτη) με τη ματιά του εκπαιδευτικού ένα πρόβλημα που απασχολεί όλο και περισσότερο την κοινωνία μας, αυτό της νεανικής βίας και παραβατικότητας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φυλάτος. Ο τίτλος του«Τα παιδιά της Ατλαντίδας» (με υπότιτλο «παιδική και εφηβική παραβατικότητα») – συμβολίζει τη σημερινή νεολαία που, ζώντας σε μια hi-tech εποχή, απαντά στις ανεπάρκειες του κοινωνικού συστήματος και ταυτόχρονα προσπαθεί να ξεπεράσει τα αδιέξοδά της και να ανακαλύψει την ταυτότητά της. Συγγραφείς του είναι δύο εκπαιδευτικοί, με εμπειρία πάνω στο θέμα, που θέλησαν με την εργασία αυτή να «ξεφύγουν» από τα στενό υπηρεσιακό τους ρόλο, εκμεταλλευόμενοι ταυτόχρονα το πλεονέκτημα που τους πρόσφερε η θέση τους. ...