Το καλοκαίρι δεν είναι ο 15αύγουστος μόνο. Το καλοκαίρι δεν είναι εποχή. Το καλοκαίρι, πώς να στο πω βρε παιδί μου, δεν έχει... όρια, είναι ψυχολογία. Αυτή είναι εδώ και χρόνια η άποψη μου. Δε θυμάμαι από πού την «έκλεψα» αλλά δε θα την ξεχάσω ποτέ.
Το κάθε καλοκαίρι έχει τη δική του ιστορία. Χαρές, λύπες, πατούσες μέσα στην άμμο, κεραυνοβόλους έρωτες που σβήνουν τον Οκτώβρη, άμμο μέσα σε τσάντες, σγουρά μαλλιά από το αλάτι της θάλασσας και ένα ξημέρωμα στο νησί. Πάνω από όλα όμως, το καλοκαίρι κρύβει μέσα του τον πραγματικό μας εαυτό. Όταν τα ρούχα σου βρίσκονται μέσα σε μία βαλίτσα, τα ψηλοτάκουνα πίσω στο σπίτι και το εταιρικό σου mail ας πούμε στο ‘’pause’’, τότε είσαι εσύ, η Μαρία, η Κατερίνα, η Γεωργία, η... Ερμιόνη.
Η πραγματικά ευτυχισμένη Ερμιόνη δε φοράει παπούτσια, περπατάει όλη την ημέρα ξυπόλητη, δεν ψάχνει με τις ώρες τι θα φορέσει, δεν αγχώνεται και γελά με τους ανθρώπους που έχει στο πλευρό της. Αυτό είναι καλοκαίρι, αυτή όμως είναι και η ευτυχία μου. Η πραγματική Ερμιόνη δεν αναβάλλει τις εξόδους με φίλους γιατί είναι κουρασμένη ή γιατί θέλει να κοιμηθεί. Η πραγματική Ερμιόνη έχει διάθεση, δεν τη «χωρά» το σπίτι της.
Σε ένα ολόλευκο φόντο με μπλε παράθυρα με τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Πόσες ημέρες θα μπορούσα να αφήνω να περνούν έτσι; Άπειρες. Έτσι θα ήθελα να γεράσω, μέσα σε ένα μικρό σπίτι με θέα το απέραντο γαλάζιο, χωρίς κίνηση στο δρόμο, χωρίς καυσαέριο, χωρίς τίποτα.
