ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…
Στις 9 Ιουλίου 2013, τέσσερα μόλις χρόνια πριν, στις 10.30 το πρωί είχε
οριστεί η πρώτη συνεδρίαση του νέου ΔΣ της ΟΛΜΕ που προέκυψε μετά το 16ο συνέδριο
του κλάδου, που είχε πραγματοποιηθεί πριν λίγες ημέρες, 30/6/13-3/7/13.
Η πολιτική της κυβέρνησης και του υπουργείου παιδείας είχαν ήδη ανησυχήσει
βαθιά όλα τα συνδικαλιστικά στελέχη αλλά και ολόκληρο τον κλάδο μας. Ήδη είχαμε
δεχτεί σοβαρά χτυπήματα στις εργασιακές μας σχέσεις (αύξηση ωραρίου,
αυταρχισμός, αξιολόγηση – χειραγώγηση, υποχρεωτικές μετατάξεις κ.ά.). Οι
κινητοποιήσεις ήταν διαρκείς τα τελευταία χρόνια. Η επιστράτευση του Μαϊου
ίσχυε ακόμα. Η νέα απειλή ήταν οι επερχόμενες διαθεσιμότητες και οι απολύσεις
στο δημόσιο τομέα, που δεν θα άφηναν αλώβητο το χώρο της εκπαίδευσης.
Λίγα λεπτά της ώρας αφού ολοκληρώθηκε η διαδικασία εκλογής προέδρου του ΔΣ
στην ΟΛΜΕ, και πριν ακόμη ολοκληρωθεί η συνεδρίαση του ΔΣ, ήρθε το απίστευτο
μαντάτο. Διέρρευσε ήδη ότι το Υπουργείο Παιδείας ετοιμάζει τροπολογία που θα
κατατίθετο σε ένα ακόμη μνημονιακό πολυνομοσχέδιο που θα συζητιόταν εκείνες τις
ημέρες στη Βουλή. Με την τροπολογία αυτή θα καταργούσαν 50 ειδικότητες
καθηγητών και καθηγητριών της τεχνικής – επαγγελματικής εκπαίδευσης,
καταργώντας παράλληλα και τους αντίστοιχους τομείς και ειδικότητες που
λειτουργούσαν στα ΕΠΑΛ και στις ΕΠΑΣ.

