Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ!

-Πόσες φορές δεν νιώσαμε σφίξιμο στην καρδιά και απόγνωση, όταν μας αδίκησε κάποιος!

-Πόσες φορές δεν καταδικάσαμε άλλους, όταν μας αδίκησαν!
-Πόσες φορές δεν πέσαμε σε κατάθλιψη, όταν δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε μια κατάσταση, επειδή νιώθαμε ότι μας αδικούν!
-Πόσοι από εμάς δεν νιώθουμε διαρκώς αδικημένοι!
Πώς μπορείς, όμως, να διακρίνεις μια αδικία ή πώς μπορείς να την διαχειριστείς, με σκοπό να την αντέξεις και, ακόμη περισσότερο, να μην αδικήσεις;!

Επειδή ζούμε σε μια κοινωνία, όπου έχει υπερισχύσει η αδικία, επειδή -όπως θα μπορούσε να πει κανείς- ζούμε «μέσα στην αδικία», είναι πολύ δύσκολο να διακρίνουμε τα όρια και τα αίτια της αδικίας που μας ταλαιπωρεί! Χρειάζεται ταπείνωση και αυτομεμψία για να διακρίνουμε πρώτα μήπως τυχόν και εμείς οι ίδιοι αδικούμε και γινόμαστε αίτιοι να μας αδικήσουν!

Είναι σύγχρονο πρόβλημα πολύ μεγάλο και έχει την ρίζα του στον εγωισμό, το να νιώθουμε μονίμως αδικημένοι! «Όλοι και όλα μας αδικούν», οι άγνωστοι, οι φίλοι και οι συγγενείς, η κοινωνία, το σύστημα... Παντού υπάρχουν «ένοχοι», που θέλουν μονίμως το κακό μας! Το χειρότερο, όμως, είναι όταν δεν μας φθάνουν αυτοί οι «ένοχοι» και δημιουργούμε νέους, για να δικαιολογήσουμε το αίσθημα τής μόνιμης αδικίας που μας έχει καταλάβει!

Υπάρχει άραγε χρόνος να σκεφτούμε μήπως αδικούμε κι εμείς; Μήπως έχουμε ξεφύγει από τα πραγματικά όρια και κινούμαστε σε φαντασιακά, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουμε τους άλλους, ούτε να μας καταλαβαίνουν; Έτσι χάνεται η επικοινωνία. Εγκλωβιζόμαστε σε έναν δικό μας κόσμο, φανταστικό, μονίμως ταραγμένο, να κυνηγούμε «μάγισσες και ξωτικά», χωρίς να δίνουμε λύση σε τίποτα, με την απελπισία και την κατάθλιψη να καραδοκούν!

Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από όλα αυτά; Η απάντηση είναι μονόδρομος: μόνο κοντά στον Χριστό! Κάθε άλλη απάντηση έχει αποδειχθεί μάταια και καταστροφική. Αν σκεφθούμε ότι ο μεγαλύτερος αδικημένος είναι ο Χριστός και υπέμεινε την αδικία με την Σταύρωση, πόση δύναμη και θάρρος παίρνουμε, ώστε να αντέξουμε την αδικία και να αποφύγουμε να αδικήσουμε! Όλοι οι Άγιοι της πίστης μας δεν αδικήθηκαν γιατί κήρυτταν αγάπη και Χριστό; Άνθρωποι ήταν και αυτοί, όπως και εμείς. Η διάθεσή τους και η πίστη τους τούς ενδυνάμωναν στον αγώνα τους και την προσπάθειά τους.

Ας αφήσουμε επιτέλους τις δικαιολογίες κατά μέρος... «Άνθρωποι είμαστε», «ναι, καλά τα λέτε, αλλά...», «δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε...» και τόσα άλλα. Οι δικαιολογίες είναι για να καλύπτουμε τον εγωισμό μας και να μην προσπαθούμε. Γνωστό είναι ότι είμαστε άνθρωποι και ότι τα προβλήματα είναι πολλά, δύσκολα και μεγάλα. Γνωστό, επίσης, είναι και ότι δεν λύνονται «μαγικά» τα προβλήματα, θέλουν υπομονή και χρόνο.

Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε από όλα τα παραπάνω είναι η συνειδητοποίηση της καταστάσεως, στην οποία βρισκόμαστε και η διάθεση για προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων που μας αφορούν. Ας κοιτάξουμε πρώτα στον εαυτό μας, μήπως αδικούμε, οπότε και γινόμαστε αιτία να μας αδικούν! Όταν όλη η προσπάθειά μας εξαντλείται στο να διατηρήσουμε τον τίτλο του αδικημένου, το μόνο κέρδος μας είναι η μιζέρια, η απελπισία και η κατάθλιψη. Σε κανέναν δεν αρέσει αυτή η κατάσταση, στο χέρι μας είναι να την αποβάλουμε με την βοήθεια του Χριστού και με τα παραδείγματα όλων των Αγίων μας.

Στον άνθρωπο δεν ταιριάζει ο τίτλος του αδικημένου, αλλά του αγωνιστή!

Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου

Πηγή: esphigmenou.gr

ΤΟ ΟΧΙ ΕΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!

Η απειλή μιας αυτοκρατορίας εναντίον της «μικρής» Ελλάδος ξύπνησε το αθάνατο μεγαλείο του Έλληνα!

Το ιστορικό ΟΧΙ της Ελλάδος ήταν η απόδειξη της ηρωικής καταγωγής του Έλληνα, που δεν δειλιάζει εμπρός σε καμμία απειλή, προκειμένου να υπερασπιστεί τα Ιερά και τα Όσια της Πατρίδος.

Αυτή η πίστη στα ιδανικά ανδρείωνε τον Έλληνα, ο οποίος πήγαινε στο μέτωπο, έχοντας μπροστά του τον βέβαιο θάνατο και υποσχόταν ότι θα επιστρέψει νικητής! Η κραυγή «ΑΕΡΑ» δεν έβγαινε από το στόμα, αλλά από την ψυχή, γι' αυτό σκορπούσε τον εχθρό!

Γι' αυτά τα ιδανικά, την πίστη και την πατρίδα, πολέμησε ο Έλληνας, για να τα παραδώσει ανόθευτα στις επόμενες γενιές των Ελλήνων. Αυτά τα ιδανικά καλούμεθα κι εμείς σήμερα, ως γνήσιοι απόγονοι ηρώων, να προστατεύσουμε και να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά. Λαός χωρίς ιδανικά είναι νεκρός, χωρίς πνοή ζωής! Έχασε το νόημα της ύπαρξής του!

-Ας σηκώσουμε το ανάστημά μας εμπρός στην σημερινή ισοπέδωση των πάντων στο όνομα, δήθεν, της προόδου και του εκσυγχρονισμού!
-Ας βροντοφωνάξουμε το ΟΧΙ το δικό μας στον ύπουλο εχθρό που μας απειλεί με αφανισμό χωρίς αντίσταση. Η αδιαφορία μας είναι το όπλο του!

Το οφείλουμε στον κόπο και στο αίμα των προγόνων μας, αλλά και στο μέλλον των παιδιών μας! Είμαστε ευλογημένοι από τον Θεό που γεννηθήκαμε Έλληνες!

Ο Έλληνας, όταν θέλει, μπορεί!!!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ!
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ!

Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου

Πηγή: esphigmenou.gr

Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ!

Ο άνθρωπος όταν αποκόπτεται από το παρελθόν και την ιστορία του, χάνει τον οδηγό στην ζωή του. Το παρελθόν είναι η βάση, στην οποία χτίζεται όλη η ζωή μας. Είναι η γνώση και η εμπειρία που αποκτήσαμε μέσα από τις χαρές και τις λύπες, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τον πόνο και την αγαλλίαση.

Μέσα στην ιστορική πορεία και στους αγώνες που ο άνθρωπος έδωσε, οι αξίες και τα ιδανικά πάντοτε έδιναν νόημα στον καθημερινό αγώνα του και του γεννούσαν την διάθεση για θυσία -ακόμη και της ζωής του- προς υπεράσπιση αυτών των αξιών και των ιδανικών, ώστε αυτά να παραδοθούν ανόθευτα από γενιά σε γενιά.

Οι αξίες και τα ιδανικά ανέκαθεν λειτουργούσαν σαν κυματοθραύστης στην ζωή του ανθρώπου, αποκρούοντας κάθε κύμα ορμητικό, που απειλούσε να διαταράξει την ειρήνη του, βάζοντας σε κίνδυνο και την ίδια του την ζωή.