Ο ήλιος βασιλεύει, λέει ο άνθρωπος. Το ηλιοβασίλεμα, λέει. Δεν λέει ο βασιληάς ήλιος, ο κυρίαρχος ήλιος, ο επικυρίαρχος ήλιος αυτός που τα κρίνει και τα αποφασίζει όλα, τα πάντα όλα. Ο ήλιος ανατέλλει, λέει, ο ήλιος δύει. Όχι, κύριε. Ο ήλιος δεν κινείται, δεν γυρίζει, δεν βολτάρει.
Ο άνθρωπος, όμως, πάντα θεωρούσε ότι αυτός είναι το κέντρο του κόσμου. Η εξουσία του σύμπαντος. Λάθος, κύριε. Άμα τραβήξει το διακόπτη ο ήλιος, τελείωσες. Έσβησες. Δεν υπάρχεις. Εξαρτάσαι από τον Ύψιστο, εννοώ τον ήλιο, όχι Εκείνος από εσένα. Γι αυτό κάποιοι μαλάκες αρχαίοι λαοί πολύ σωστά είχαν για Θεό τον ηλιάτορα, τον αληθινό αυτοκράτορα της γης και του γαλαξία.
