Ο αμαρτωλός «Μυστικός Δείπνος» του Βατικανού με τους τέκτονες, τη Μαφία, το παγκόσμιο κεφάλαιο και το έγκλημα, το μεγάλο και φοβερό έγκλημα.
«Η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα», συνήθιζε να λέει ο Λόρδος Άκτον, κι αν είχε στον νου του την υπόθεση της τεράστιας παρείσφρησης των ιταλών τεκτόνων στα εγχώρια τεκταινόμενα, τότε είχε προφανώς δίκιο.«Κράτος μέσα στο κράτος» και «σκιώδη κυβέρνηση» χαρακτήρισε ο ιταλικός Τύπος την πρωτόγνωρη για τα παγκόσμια χρονικά δράση των ιταλών μασόνων, οι οποίοι επιβεβαίωσαν μεμιάς όλα τα συνωμοσιολογικά μέχρι τότε σενάρια για τις υπόγειες διεργασίες και τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων των Στοών.
Όλα άρχισαν να ξετυλίγονται τον Μάρτιο του 1981, όταν δύο μιλανέζοι εισαγγελείς ερευνούσαν μια υπόθεση ψεύτικης απαγωγής που είχε λάβει χώρα δύο χρόνια πρωτύτερα. Το «θύμα» ήταν ο σιτσιλιάνος τραπεζίτης και χρηματοπιστωτικός σύμβουλος του Βατικανού, Μικέλε Σιντόνα, τα άνομα πλοκάμια του οποίου έφταναν μέχρι τη Μαφία, τη CIA και ακόμα παραπέρα.
Οι εισαγγελείς χτύπησαν όμως φλέβα χρυσού εκεί που θα το περίμεναν ίσως λιγότερο: την ώρα που διέφευγε τη σύλληψη και κρυβόταν από τις διωκτικές αρχές στο Παλέρμο, ο Σιντόνα έκανε μια ξαφνική εμφάνιση στο Αρέτσο, μια πόλη χίλια σχεδόν χιλιόμετρα μακριά, κι αυτό για να δει τον κροίσο της κλωστοϋφαντουργίας Λίτσιο Τζέλι.
Αν κάποιος σαν τον Σιντόνα εγκαταλείπει το κρησφύγετό του για να συναντηθεί με τον Λίτσιο Τζέλι, τότε αυτός ο Τζέλι πρέπει να είναι μπλεγμένος σε πολλά, σκέφτηκαν οι εισαγγελικές αρχές και έστρεψαν πάνω του το στόχαστρό τους.
Στις 17 Μαρτίου 1981 οι έρευνες χτύπησαν διάνα: η αστυνομία ανέσυρε από το γραφείο του βιομηχάνου μια λίστα που περιείχε 962 ονόματα. Δεν ήταν βέβαια για κάποιον όμιλο προβληματισμού ή για λογοτεχνική εταιρία, αλλά για τη διαβόητη μασονική Στοά της Ιταλίας, την P2 (Πε Ντούε), της οποίας ο Τζέλι ήταν αρχιμάγιστρος!
Τα ονόματα της λίστας μας ήταν το λιγότερο κολοσσιαία: τρεις υπουργοί, 43 βουλευτές, οχτώ ναύαρχοι, όλοι οι επικεφαλής των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών, εκατοντάδες διπλωμάτες και ανώτατοι κρατικοί υπάλληλοι, οι αστυνομικοί διευθυντές των τεσσάρων μεγαλύτερων πόλεων, βιομήχανοι (μεταξύ των οποίων και ο κατοπινός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι φυσικά) και σύμβουλοι επιχειρήσεων, ο εκδότης της εφημερίδας «Corriere della Sera» αλλά και 24 δημοσιογράφοι και προβεβλημένες προσωπικότητες της ιταλικής τηλεόρασης. Σχεδόν όλοι δηλαδή!
