Του Γιώργου Δημητράκη
Μπροστά στην αδήριτη πραγματικότητα που βιώνουμε, με την ολοένα επιδεινούμενη οικονομική κατάσταση της πατρίδας μας, αν μια παραδοχή μπορούμε με σιγουριά να κάνουμε, αυτή συνοψίζεται στο ότι οι ευθύνες της πολιτικής τάξης της χώρας μας διαχρονικά είναι βαριές. Το περιβόητο πολιτικό κόστος απέτρεψε τους κομματικούς σχηματισμούς από το να προχωρήσουν στις τομές εκείνες που θα έθιγαν μεν ορισμένες τάξεις, θα λειτουργούσαν, ωστόσο, ως ασπίδα προστασίας για την οικονομία μας μακροπρόθεσμα. Και σήμερα είμαστε αναγκασμένοι να αποδεχόμαστε το περιεχόμενο των αλλεπάλληλων συμφωνιών με τους Θεσμούς, που συνεπάγεται και νέες φορολογικές και οικονομικές επιβαρύνσεις, και νέες μειώσεις συντάξεων, μισθών και κοινωνικών επιδομάτων, που κυριολεκτικά εξοντώνουν εκατομμύρια νοικοκυριά.
Φαίνεται όμως ότι η εξόντωση των Ελλήνων είναι δευτερεύουσας σημασίας. Προέχει η ευημερία των αριθμών, βάσει των οποίων θα εγκριθεί από το Eurogroup η επόμενη δόση, που θα μας κρατήσει εν ζωή για μικρό χρονικό διάστημα, διογκώνοντας ταυτόχρονα το χρέος της Ελλάδας και επισημοποιώντας τη λιμοκτονία των Ελλήνων. Μήπως είναι συμπτωματικές οι κάθε τόσο «χαρμόσυνες ειδήσεις» από την Ελληνική Στατιστική Αρχή και η θριαμβολογία των κυβερνητικών αξιωματούχων ότι αυξάνονται οι εξαγωγές της χώρας και ότι η οικονομία και ανάπτυξη βρίσκονται στον σωστό δρόμο;






