Άρθρο της Ν. ΒΑΛΑΒΑΝΗ με αφορμή τη δεύτερη επέτειο από το Δημοψήφισμα
Δυο χρόνια από το Δημοψήφισμα, το μεγάλο ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου 2015 παραμένει η σημαντικότερη αγωνιστική παρακαταθήκη της μεταπολίτευσης: Η στιγμή που μια εκπληκτικά μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία σε συνθήκες πρωτοφανείς στην παγκόσμια ιστορία – εκλογική διαδικασία με κλειστές τράπεζες – εγκαταλείποντας στάσεις ανάθεσης ετοιμάζεται να πάρει την τύχη της στα δικά της χέρια.
Το γεγονός ότι μια βδομάδα αργότερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τη στήριξη της, συντριπτικά ηττημένης, μνημονιακής «αντιπολίτευσης» εξαέρωνε τη σημαντικότερη λαϊκή στήριξη που προσφέρθηκε ποτέ σε κυβέρνηση στην πιο κρίσιμη μεταπολεμικά μάχη αντίστασης και χειραφέτησης, δε μειώνει σε τίποτα τη σημασία της λαϊκής νίκης. Κάνει ωστόσο πολιτικά αποκρουστικότερη τη μεταστροφή που ακολούθησε την άνευ όρων συνθηκολόγηση μιας κυβέρνησης που είχε εκλεγεί με ηχηρή απελευθερωτική εντολή. Και όχι μόνο πολιτικά αποκρουστική: Η λαϊκή απόφαση να μην υπογραφεί ένα καινούργιο – Τρίτο - Μνημόνιο ήταν συντριπτική και ως προς την έκταση της λαϊκής συμμετοχής. Ξεπερνώντας με άνεση το συνταγματικό όριο γνωμοδοτικής απόφασης σε δημοψήφισμα, κατέστησε τη λαϊκή βούληση απελευθέρωσης από την τροϊκανική τυραννία και τη μνημονιακή δουλεία ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΗ και ΑΝΕΚΛΗΤΗ. Ο παραμερισμός μιας δεσμευτικά εκφρασμένης λαϊκής βούλησης χωρίς οποιαδήποτε συνέπεια - η πιο τρανταχτή απ’ όλες τις περιπτώσεις παραβίασης της τυπικής και ουσιαστικής λειτουργίας της πολιτικής δημοκρατίας και νομιμότητας - άνοιξε ένα μεγάλο λογαριασμό: Μέχρι σήμερα επίσης συνταγματικά ανεξόφλητο.
