Η βρύση στάζει μέρες
τώρα. Βράδια κυρίως. Δηλαδή και μέρες στάζει αλλά ποιος την ακούει. Το βράδυ
είναι που ακούγεται ο ήχος της σταγόνας που σκάει εκκωφαντικά στο δοχείο. Ναι,
βάλαμε ένα δοχείο για να μαζεύεται το νερό μέχρι να τη φτιάξουμε. Πού χρόνος;
Πού λεφτά; Πού διάθεση; Μαζεύει κάθε τόσο νερό μέχρι απάνω, την αδειάζουμε και
τη ξαναβάζουμε στη θέση της.
Τι τα θες; Όσα
μπαλώματα κι αν κάνεις πάντα κάτι θα βρίσκει να χαλάει. Παλιά πράματα,
ξεχαρβαλωμένα. Μεταχειρισμένα από χέρια πολλά που δοκίμασαν τη χρήση τους κι
έπειτα τράβηξαν γι’ αλλού. Την πείραξαν, όμως. Την κατέβασαν την αρχική της
αξία. Έπαψε να είναι ολοκαίνουρια κι αστραφτερή.
