Του Αγη Βερούτη
Περπατώντας τη βραδυνή μου πεζοπορία, αναλογίζομαι τί να είναι εκείνο που διαφοροποιεί τον Πολιτικό από τον Πολιτικάντη;
Καταρχήν είναι παιδαριώδες να πούμε ότι ο πολιτικός δεν έχει προσωπική φιλοδοξία ή έχει λιγότερη από τον πολιτικάντη. Δεν ισχύει.
Δεύτερον από πουθενά δεν προκύπτει ότι ο πρώτος θα πρέπει να είναι πιο επιτυχημένος στην επαγγελματική του δραστηριότητα από τον δεύτερο. Δυστυχώς το να είναι κάποιος ικανός γιατρός ή δικηγόρος ή μηχανικός ΔΕΝ συνεπάγεται ότι θα είναι αποτελεσματικός κυβερνήτης ή νομοθέτης. Αν ήταν έτσι το νομικό μας πλαίσιο δεν θα ήταν αντικρουόμενο και προβληματικό, ούτε θα φλερτάραμε με την κατάρρευση 7 χρόνια τώρα.
Του Αγη Βερούτη
Για να πάρει €586 μικτά ένας νέος σήμερα πρέπει να δουλέψει 8ωρο, αφού πρώτα βρει δουλειά με το 25% του δυναμικού της χώρας άνεργο.
Ο τολμηρός εργοδότης που θα τον προσλάβει, θα πρέπει να πληρώνει €932,27 το μήνα εργασίας του νέου για να του παρέχει αυτό τον μισθό. (€586x14/11x1,25). Από αυτά τα €298,33 πάνε στο κράτος.
Ο εργοδότης επίσης πρέπει να εισπράττει αρκετά από το αποτέλεσμα της δουλειάς του νέου ώστε να πληρώνει στην αναλογία του ενοίκιο, ΔΕΗ, τηλέφωνο, κοινόχρηστα, ίντερνετ, διαφήμιση, λογιστήριο, καθαρίστρια, τέλος επιτηδεύματος, συντήρηση ηλεκτρονικών υπολογιστών, αγορά και ανανέωση προγραμμάτων, αντικατάσταση των παγίων που παλιώνουν, χαρτιά εκτύπωσης, μέλανια εκτυπωτών, και φυσικά το ελάχιστο ΤΕΒΕ του εργοδότη για να μη πεθάνει αβοήθητος από καρδιά ή από καρκίνο.
Αυτά προσθέτουν κατ' ελάχιστον άλλα €650 το μήνα στο κόστος ενός υπαλλήλου και πιθανόν τα μισά πάνε στο κράτος, δηλαδή τα €325 το μήνα.
Το κράτος εισπράττει δηλαδή €623,9 για κάθε εργάσιμο μήνα (11 το χρόνο) που ο υπάλληλος θα πάρει €498,1x14/11=€633,95 για δουλειά ενός μήνα.
Όλα αυτά συμβαίνουν πριν ο μικρομεσαίος εργοδότης βγάλει κέρδος το πρώτο ευρώ.
