Γράφει
ο Γιάννης Μαγκριώτης
Οι Αστικές
Συγκοινωνίες, σε ένα βαθμό και οι Υπεραστικές, είναι με την ευρύτερη έννοια,
δημόσιο αγαθό.
Αυτό, προσδιορίζει την υποχρέωση της πολιτείας, να εξασφαλίζει την χρήση τους σε όλους τους πολίτες, όπου και αν διαμένουν.
Αυτό, προσδιορίζει την υποχρέωση της πολιτείας, να εξασφαλίζει την χρήση τους σε όλους τους πολίτες, όπου και αν διαμένουν.
Η παροχή των
υπηρεσιών, μπορεί να γίνεται, τόσο από δημοσίους φορείς, όσο και από
ιδιωτικούς.
Η επιδότηση
των εισιτηρίων, πρέπει να γίνετε με εισοδηματικά κριτήρια, να καλύπτει, όλη την
χώρα και να λαμβάνει υπ’ όψιν, την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της
χώρας.
Οι Ιδιώτες
Πάροχοι, πρέπει να αναδεικνύονται, με ανοικτούς διεθνείς διαγωνισμούς.
Οι
διαγωνισμοί πρέπει να γίνονται, για λόγους διαφάνειας και αντικειμενικότητας,
από Ανεξάρτητη Αρχή, όπως οι συχνότητες και όχι με την υποκειμενικότητα, του κάθε
Υπουργού.
Η όποια
κυβέρνηση, όταν αποφασίζει να αναθέσει σε δημόσιο φορέα την παροχή αστικών, ή
υπεραστικών συγκοινωνιών, πρέπει να τεκμηριώνει τους λόγους της συγκεκριμένης
επιλογής και φυσικά σε κάθε περίπτωση οι όροι λειτουργίας, οι εργασιακές σχέσεις
και η όποια κρατική επιδότηση, πρέπει να είναι ίδια, για όλη την επικράτεια.
Αυτά
περίπου, ορίζει και ο Κοινοτικός Κανονισμός 1370, που ισχύει από το 2007 και θα
πρέπει να υιοθετηθεί υποχρεωτικά, από όλες τις χώρες μέλη της ΕΕ, το αργότερο
μέχρι τις 3/12/19.
Αυτή την λύση επεξεργαστήκαμε και ως Κίνηση ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ για την Ανάπτυξη της Κεντρικής Μακεδονίας, εδώ και ένα χρόνο.
Αυτή την λύση επεξεργαστήκαμε και ως Κίνηση ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ για την Ανάπτυξη της Κεντρικής Μακεδονίας, εδώ και ένα χρόνο.
Αυτή την
λύση πρότειναν, μετά από συνεργασία μαζί μας και οι έξι Φορείς των Παραγωγικών
τάξεων της Θεσσαλονίκης, από τον Μάρτη, άλλα η κυβέρνηση τους αγνόησε.
Αυτά, έπρεπε
από χρόνια να εφαρμόζουμε και στην χώρα μας, για να έχουμε ποιοτικές, καθολικές
και με χαμηλό κόστος Αστικές και Υπεραστικές υπηρεσίες, για τον φορολογούμενο
πολίτη και τον χρήστη των υπηρεσιών.
Στην χώρα μας,
μέσα στην βαθιά και παρατεταμένη κρίση, συνεχίζουμε να διατηρούμε δομές και
νοοτροπίες του παρελθόντος και μάλιστα να τις κάνουμε και χειρότερες.
Σχεδόν, δυο
χρόνια, πριν την υποχρεωτική εφαρμογή του Κοινοτικού Κανονισμού, οι
κυβερνήσεις, όχι μόνο δεν έχουν εφαρμόσει τις μεγάλες αλλαγές και η σημερινή,
όχι μόνο δεν προετοιμάζεται να προλάβει τον χρόνο, αλλά κάνει το ακριβώς
αντίθετο.
Ασχολείται
μόνο με τον ΟΑΣΘ και ταλαιπωρεί την πόλη, την οικονομία, τους ανθρώπους και
τους επισκέπτες της και το κάνει για τρεις κυρίως λόγους:















