«Δεν έρχουμαι για να καταλάβω…. Έρχουμαι για να χορτάσω τις πέντε μου
αίστησες. Δεν είμαι κοινωνιολόγος – δόξα σοι ο Θεός ! –μήτε φιλόσοφος, μήτε
τουρίστας… Η Κίνα για μένα είναι ένα καινούργιο λιβάδι όπου θα βοσκήσουν οι
πέντε μου αίστησες.»
Αυτά έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης στον φίλο του Λιάν-Κε στο πρώτο του
ταξίδι στην Κίνα το 1935. Και οι πέντε αισθήσεις του μεγάλου ταξιδευτή γέμισαν
με την πνευματική τροφή που η απέραντη χώρα της Ανατολής είχε απλόχερα να του
προσφέρει. Και η τροφή αυτή μεταλλάχτηκε σε πνεύμα, και ξεχύθηκε μέσα από τη
μαγική του πέννα σε χαρτί, για να μείνει αιώνια σε μας η αίσθηση της μαγείας
που τον είχε κυριεύσει καθώς ζούσε την καθημερινότητα της Κινέζικης ζωής. Μιας
ζωής άρρηκτα συνδεδεμένης με τη φιλοσοφία τον πολιτισμό και τις παραδόσεις ενός
μεγάλου λαού που την εποχή της πρώτης επίσκεψης του Νίκου Καζαντζάκη αναζητούσε
ένα καινούργιο δρόμο σε ταραγμένες και δύσκολες εποχές.
