Γιάννης Μαγκριώτης: ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ ΑΡΧΙΣΕ ΕΜΕΙΣ ΣΕ ΠΟΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΜΕ ;

Από το τέλος του 2016 με την εκλογή Τραμπ, που ακολούθησε το Brexit, φάνηκε ότι μπαίνουμε σε μια εποχή μεγάλης ρευστότητας και υψηλών αβεβαιοτήτων.

Μέσα σε 20 ημέρες, μετά την ορκωμοσία του νέου Αμερικανού προέδρου, είδαμε τις εικόνες του αύριο.

Η νέα διοίκηση των ΗΠΑ επιτέθηκε στην ΕΕ, την Κίνα, το Μεξικό και την Ιαπωνία, δηλαδή τiς χώρες με τις οποίες οι ΗΠΑ, έχουν εμπορικά ελλείμματα.

Αμφισβήτησε την χρησιμότητα των διεθνών εμπορικών  συμφωνιών, για την υπογραφή των οποίων πρωταγωνιστούν οι ΗΠΑ, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αμφισβήτησε την συμφωνία του Παρισιού γι α το περιβάλλον, που προώθησε ο Ομπάμα και η ΕΕ και είναι τόσο αναγκαία για την επιβίωση του πλανήτη.

Αμφισβήτησε τις συμφωνίες των ΗΠΑ για τους πρόσφυγες και μετανάστες, που υπέγραψε η χώρα του, στα πλαίσια και των αποφάσεων του ΟΗΕ.

Αμφισβήτησε την χρησιμότητα της ΕΕ και της ευρωζώνης, που και πάλι οι ΗΠΑ, πρωταγωνίστησαν στην δημιουργία της,  για να σταθεροποιήσουν, πρωτίστως την ειρήνη στην Ευρώπη.

Αμφισβήτησε και την χρησιμότητα του ΝΑΤΟ, την κατ’ εξοχήν επιλογή των ΗΠΑ, για την παγκόσμια ειρήνη και την δική τους ηγεμονία.

Οι αντιδράσεις αναμενόμενες και μεγάλες, από χώρες και πολίτες, μέσα και έξω, από τις ΗΠΑ.

Γιάννης Μαγκριώτης: ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

-Για να λύσουμε ένα πρόβλημα, κάθε πρόβλημα, πρέπει να κατανοούμε τα αίτια, που  το προκαλούν.

-Να έχουμε, την ικανότητα, της δημόσιας διαβούλευσης και της ανασύνθεσης των θέσεων μας, με βάση τα αποτελέσματα της.

-Όλα αυτά και πολύ περισσότερα απαιτούνται, όταν τα προβλήματα, είναι πολλά και πολύπλοκα.

Τέλος να μπορούμε να παραδεχθούμε, τα λάθη μας, συγκεκριμένα και όχι, το γνωστό :

«όποιος δουλεύει κάνει λάθη» και να μπορούμε να αναλαμβάνουμε εμπράκτως τις ευθύνες των επιλογών μας και να μην τις ρίχνουμε σε άλλους.

-Να μην θεωρούμε τον εαυτό μας, την παρέα  και το κόμμα μας, αναντικατάστατους.

-Να έχουμε την ελάχιστη γενναιοδωρία, να αναγνωρίζουμε την αξία, το ήθος, τις ικανότητες και την προσφορά, του άλλου.

Υπάρχουν, σήμερα, αυτές οι προϋποθέσεις στο πολιτικό σύστημα και στους φορείς της κοινωνικής εκπροσώπησης, στα ΜΜΕ, στην κοινωνία και σε ποιο βαθμό;

Το ερώτημα, είναι ακόμη πιο κρίσιμο, για τον χώρο του Μεταρρυθμιστικού Κέντρου και της Σύγχρονης Σοσιαλδημοκρατίας, γιατί ο χώρος συγκροτείται από ανθρώπους, που αναζητούν απαντήσεις, στο πεδίο της λογικής και της πραγματικότητας.

Γιάννης Μαγκριώτης: Ο ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ TA ΣΙΝΕΜΑ

Άκουσα τα τραγούδια του, πρώτη φορά, μαθητής του Γυμνασίου, στην μπουάτ, στο υπόγειο της Δαγκλή,

Ήταν τα «Μικροαστικά», σε στοίχους του Γιάννη Νεγρεποντη.

Ήταν, λίγες ημέρες, πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τότε που η χούντα προσπαθώντας, με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη, να «νομιμοποιηθεί», στην συνείδηση του κόσμου, επέτρεψε να ακουστούν σε μικρούς χώρους, όπως και μερικά τραγούδια του Χατζηδάκη και του Θεοδωράκη.

Στην μπουάτ, ακούγαμε τα τραγούδια, χωρίς την λογοκρισία του δίσκου, που μόλις είχε κυκλοφορήσει.

Η βραδιά, ήταν πρωτόγνωρη για μένα και για μέρες, μου είχε κολλήσει στο μυαλό, το «Κολλήγα γιος».

Το 1978 μας προειδοποίησε, με το «Είμαι ένας φτωχός και μόνος καου μπου», ότι η κοινωνία χάνει την ψυχή της και αρχίζει να βουλιάζει στον «Καταναλωτικό ναρκισσισμό» της.

Το 1982, με την «Χαμηλή πτήση», μας λέει ότι η κοινωνία αρχίζει να βρίσκει την βόλεψή της, τους νέους κοινωνικούς, οικονομικούς και εξουσιαστικούς ρόλους, του «Μεταπολιτευτικού μικροαστισμού», της γρήγορης και εύκολης ανέλιξης.
Τι άλλο να μας πει, για να καταλάβουμε, ότι μας ενδιαφέρει πλέον, το «φαίνεσθαι και όχι το είναι» μας.

Τα είπε και τα έδειξε όλα το 1983, με το μεγάλο πάρτι στην Βουλιαγμένη.

Για την κρίση της τελευταίας δεκαετίας, δεν έγραψε, γιατί άλλωστε να το κάνει, μας είχε προειδοποίησει!!