Μια που το καλοκαιράκι ενέσκηψε θερμότατον, ο Χρήστος Κιούσης είπε να γράψει για έναν προορισμό, τόσο κοντινό μα ταυτόχρονα και τόσο “από αλλού”, που θα μπορούσε να είναι παράδεισος εκδρομικός, αλλά κατέληξε να πληγώνει οφθαλμούς και εγκεφάλους.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα της Θεσσαλονίκης να έχει κοντά του ένα μέρος σαν τη Χαλκιδική, κυριολεκτικά είναι ανυπολόγιστο. Οι Θεσσαλονικείς πραγματικά δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν, τι θα πει να είσαι σε μία-μιάμιση ώρα σε έναν τόπο με δεκάδες χιλιομέτρων υπέροχης ακτογραμμής, γαλαζοπράσινα νερά και οργιώδη βλάστηση, γιατί απλά η Χαλκιδική γι αυτούς ήταν εκεί από πάντα. Όπως όλα τα πράγματα που θεωρούμε κεκτημένα και αυτονόητα, έτσι και η Χαλκιδική αγαπήθηκε στα λόγια, αλλά δε φροντίστηκε όσο της άξιζε. Υπάρχει βέβαια πολύς ακόμα δρόμος για να μετατραπεί αυτός ο παράδεισος σε terra inferno εξαιτίας του ανθρώπινου παράγοντα, αλλά τα σημάδια μόνο ευοίωνα δεν τα λες.
