Δημήτρης Σαραφιανός: Τα πολιτικά μας καθήκοντα μετά το 4ο μνημόνιο (και εν αναμονή του 5ου)

Η πλήρης θωράκιση του πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ από κάθε διαφορετική φωνή, αφήνει χωρίς πολιτικό λόγο τα στρώματα που πλήττονται. Το καθήκον να επανασυγκροτηθεί αυτή η εκπροσώπηση, σπάζοντας ταυτόχρονα τις λογικές της ανάθεσης, είναι ένα καθήκον δύσκολο που καμία πολιτική δύναμη από μόνη της δεν έχει τη δυνατότητα να το ολοκληρώσει.

Του Δημήτρη Σαραφιανού

H υπερψήφιση του 4^ου μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ένας ακόμα κρίκος σε μια αλυσίδα υποταγής και κοινωνικής καταστροφής για τα λαϊκά στρώματα. Μιας αλυσίδας ατελέσφορης, μιας αλυσίδας δίχως τέλος.

Είναι σίγουρο ότι τμήματα του κεφαλαίου στη χώρα, αλλά και διεθνώς, έχουν θησαυρίσει από τη μνημονιακή πολιτική και τη συντριπτική εσωτερική υποτίμηση (λιτότητα, ανεργία ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων). Παρά ταύτα οι «στόχοι» της μνημονιακής πολιτικής κάθε άλλο παρά έχουν επιτευχθεί. Η εσωτερική υποτίμηση ούτε αύξησε σημαντικά τις εξαγωγές, ούτε προσέλκυσε νέες επενδύσεις. Η προσέλκυση ξένων επενδύσεων με τις ιδιωτικοποιήσεις δεν οδηγεί παρά στο μπιρ-παρά ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.  Κυρίως βέβαια -και παρά τους κωμικοτραγικούς πανηγυρισμούς της κυβέρνησης- το 4^ο μνημόνιο δεν θα είναι καν το τελευταίο. Από το 2020 οι ανάγκες για αποπληρωμή των τόκων και χρεολυσίων του δημοσίου χρέους αυξάνονται αλματωδώς και δεν δύνανται να καλυφθούν παρά με πλεονάσματα της τάξης του 5%-7% (δηλαδή με πολύ μεγαλύτερη λιτότητα ακόμα και από αυτήν που προβλέπουν τα μνημονιακά προγράμματα). Περαιτέρω, η έκρηξη των πλειστηριασμών ακινήτων, που αναμένεται με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, θα οδηγήσει σε καθίζηση των τιμών στην κτηματαγορά, με αποτέλεσμα τη μείωση και της αξίας των εγγυήσεων που διαθέτουν οι τράπεζες στο χαρτοφυλάκιό τους. Με αυτό τον τρόπο προετοιμάζεται το έδαφος για την 4^η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.