Της Νάντιας Βαλαβάνη
Ομιλία στην εκδήλωση μνήμης για τον Κώστα Κάππο του Ιδρύματος
της Βουλής, Αίθουσα Εκδηλώσεων της Βουλής, 2.10.2017
Τον προηγούμενο Νοέμβριο ένας νεαρός ιστορικός βρήκε
τυχαία στα γερμανικά ιστορικά αρχεία ένα βιντεάκι του Associated Press για τα δελτία ειδήσεων των συμβεβλημένων μαζί του τηλεοπτικών μέσων με ημερομηνία 1.8.1974 και μου το έστειλε. Παρουσιάζει μια ομάδα ανθρώπων απολυμένων από τις φυλακές με τη γενική πολιτική αμνηστία λιγότερο από μια βδομάδα πριν. Εμφανιζόμαστε να μιλούμε χωρίς ν’ ακουγόμαστε, καθώς καλυπτόμαστε από το δημοσιογραφικό σχολιασμό, οι Γρηγόρης Φαράκος, Κώστας Κάππος, Δημήτρης Γόντικας, Αγγελική Σωτήρη κι εγώ, ενώ ως εκπρόσωπος της ομάδας μιλά στη συνέχεια στ’ αγγλικά ο παλαίμαχος αγωνιστής, κομμουνιστής ναυτεργάτης Αντώνης Αμπατιέλλος. Σε ερώτηση για τα βασανιστήρια που υποβλήθηκε ο ίδιος, λέει: «Δεν κατάλαβα πως κατάφερα να βγω ζωντανός». Όταν τον ρωτούν για μας, ζητά απ’ τους δημοσιογράφους να κοιτάξουν τον Δημήτρη Γόντικα και τον Κώστα Κάππο – που όταν κατέρρευσε η χούντα, νοσηλεύονταν φρουρούμενοι με ψευδώνυμα στο 401 ΣΝ, ο Κώστας ως «Ανέστης Ανέστης», «αγνοούμενοι» από τις οικογένειες τους - κι επισημαίνει ότι φέρουν σημάδια βασανιστηρίων όχι μόνο κάτω απ’ τα ρούχα, αλλά επίσης στο πρόσωπο και στα χέρια. Στην πραγματικότητα, αυτός που έφερε βαθιές ουλές στο πρόσωπο του, ιδιαίτερα πλάι στο αριστερό του μάτι, απ’ όπου έλειπε ολόκληρο κομμάτι σάρκας, ήταν ο Κάππος: Αποτέλεσμα της «ανάκρισης» στις Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου - όπου η Ασφάλεια είχε στείλει τελικά μετά από μήνες όλα τ’ αγόρια απ’ όσους είχαμε πιαστεί το Φλεβάρη του 1974 - καθώς τον ίδιο δεν τον είχαν αγγίξει οι ασφαλίτες. Επειδή το 1968 οι Πεζοναύτες στο Διόνυσο μεταξύ άλλων τον είχαν θάψει για ώρες ζωντανό, και για τέτοιες περιπτώσεις στην Ασφάλεια, πιο πρακτικοί από την ΕΣΑ, δε σπαταλούσαν άδικα το χρόνο τους.

