Εκδήλωση για την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών από την ΚΝΕ και την ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ Σερρών

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΑΤΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ

Με μία σεμνή τελετή, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 10 Μάη η εκδήλωση του παραρτήματος ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Σερρών, τιμώντας  την 9Η Μάη, την αντιφασιστική Νίκη των λαών αλλά και τον αγώνα και τη θυσία όσων εκτελέστηκαν ή δολοφονήθηκαν στη συνέχεια του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της εποποιίας του τρίχρονου αγώνα του ΔΣΕ (1946 – 1949) στην περιοχή του Νομού Σερρών.

Κώστας Κάππος, ένας χρήσιμος άνθρωπος

Της Νάντιας Βαλαβάνη

Ομιλία στην εκδήλωση μνήμης για τον Κώστα Κάππο  του Ιδρύματος

               της Βουλής, Αίθουσα Εκδηλώσεων της Βουλής, 2.10.2017

Τον προηγούμενο Νοέμβριο ένας νεαρός ιστορικός βρήκε

τυχαία στα γερμανικά ιστορικά αρχεία ένα βιντεάκι του Associated Press για τα δελτία ειδήσεων των συμβεβλημένων μαζί του τηλεοπτικών μέσων με ημερομηνία 1.8.1974 και μου το έστειλε. Παρουσιάζει μια ομάδα ανθρώπων απολυμένων από τις φυλακές με τη γενική πολιτική αμνηστία λιγότερο από μια βδομάδα πριν. Εμφανιζόμαστε να μιλούμε χωρίς ν’  ακουγόμαστε, καθώς καλυπτόμαστε από το δημοσιογραφικό σχολιασμό, οι Γρηγόρης Φαράκος, Κώστας Κάππος, Δημήτρης Γόντικας,  Αγγελική Σωτήρη κι εγώ, ενώ ως εκπρόσωπος της ομάδας μιλά στη συνέχεια στ’  αγγλικά ο παλαίμαχος αγωνιστής, κομμουνιστής ναυτεργάτης Αντώνης Αμπατιέλλος. Σε ερώτηση για τα βασανιστήρια που υποβλήθηκε ο ίδιος, λέει: «Δεν κατάλαβα πως κατάφερα να βγω ζωντανός». Όταν τον ρωτούν για μας, ζητά απ’  τους δημοσιογράφους να κοιτάξουν τον Δημήτρη Γόντικα και τον Κώστα Κάππο – που όταν κατέρρευσε η χούντα, νοσηλεύονταν φρουρούμενοι με ψευδώνυμα στο 401 ΣΝ, ο Κώστας ως «Ανέστης Ανέστης», «αγνοούμενοι» από τις οικογένειες τους - κι επισημαίνει ότι φέρουν σημάδια βασανιστηρίων όχι μόνο κάτω απ’  τα ρούχα, αλλά επίσης στο πρόσωπο και στα χέρια. Στην πραγματικότητα, αυτός που έφερε βαθιές ουλές στο πρόσωπο του, ιδιαίτερα πλάι στο αριστερό του μάτι, απ’  όπου έλειπε ολόκληρο κομμάτι σάρκας, ήταν ο Κάππος: Αποτέλεσμα της «ανάκρισης» στις Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου - όπου η Ασφάλεια είχε στείλει τελικά μετά από μήνες όλα τ’  αγόρια απ’  όσους είχαμε πιαστεί το Φλεβάρη του 1974 - καθώς τον ίδιο δεν τον είχαν αγγίξει οι ασφαλίτες. Επειδή το 1968 οι Πεζοναύτες στο Διόνυσο μεταξύ άλλων τον είχαν θάψει για ώρες ζωντανό, και για τέτοιες περιπτώσεις στην Ασφάλεια, πιο πρακτικοί από την ΕΣΑ, δε σπαταλούσαν άδικα το χρόνο τους.

Μικρό Requiem για τον Αντώνη Κακαρά

Την Παρασκευή 2/10/2016 στο Polis Art Café έγινε  εκδήλωση μνήμης και τιμής  για τον Αρχιπλοίαρχο ε.α., ιδρυτικό μέλος  του Συλλόγου  Φυλακισμένων και Εξορισθέντων ’67-’74, Αντώνη Κακαρά, που «έφυγε» ξαφνικά στις  7/8/2016.

Μεταξύ όσων μίλησαν ήταν και η Νάντια Βαλαβάνη.

Ακολουθεί η παρέμβασή της.

Βρίσκω όχι μόνο εξαιρετικά τιμητικό αλλά και εξαιρετικά δύσκολο να επιχειρήσω μια σύντομη επιτομή της ζωής του Αντώνη Κακαρα, όπως μου ζήτησε πριν λίγες μέρες η Βάλια. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για  μια πραγματικά πολυσύνθετη ζωή, αλλά και επειδή την έζησε σε πολλά επίπεδα, άλλα πιο φανερά κι άλλα περισσότερο κρυμμένα.

Πριν απ’  όλα αλλά όχι μόνο, βέβαια, επειδή ο Αντώνης υπήρξε μια περίπλοκη προσωπικότητα. Όχι τυχαία ήταν, για παράδειγμα, ένας απ’  τους ελάχιστους ανθρώπους για τους οποίους απ’  την περίοδο της δικτατορίας κυκλοφορούσε ένας επίμονος «αστικός μύθος»: Ότι πέρασε ναυτοδικείο και τον  απέταξαν και τον έστειλαν φυλακή σε συνθήκες πλήρους απομόνωσης επειδή, διαφωνώντας έντονα για τη φύση της δικτατορίας ενώ έπαιζε τάβλι με ανώτερο του στο καρέ των αξιωματικών στο αντιτορπιλικό «Βέλος», πέρασε το τάβλι «κολάρο» στον ανώτερο του αξιωματικό. Στην πραγματικότητα, βέβαια, το είχε περάσει «κολάρο» στο λαιμό του παρακείμενου, στο χώρο, «πουλιού» της χούντας. Αυτό και άλλα, λιγότερο εντυπωσιακά, αλλά παρεμφερούς χαρακτήρα περιστατικά κατά τη δικτατορία, τον έκαναν ιδρυτικό μέλος του ΣΦΕΑ ’67-74.

Υπήρξε  επίσης – κι αυτό όχι τυχαία - ο πλέον πρωτοπόρος απ’  τους ερευνητές της στρατιωτικής ιστορίας, χαρίζοντας στο σώμα των ελλήνων στρατιωτικών, στους ιστορικούς και στο λαό μας  ένα εξαιρετικό βιβλίο για το πολεμικό ναυτικό κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και, στη συνέχεια, το σημαντικότερο έργο αναφοράς για τους στρατιωτικούς στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, το τρίτομο «Οι Έλληνες στρατιωτικοί: Αξιωματικοί και υπαξιωματικοί στη μεταπολεμική Ελλάδα», που του χάρισε ένα PhD στα εξήντα του.