Γράφει ο Ηλίας Τάσκου
/ δημοσιογράφος / iliasamfipoli@gmail.com
Πολλοί είναι εκείνοι
που με κατηγορούν ότι μέσα από τα άρθρα μου και λίγο παλιότερα από τις
τηλεοπτικές μου εκπομπές, προσπαθώ να φτιάξω τις «αγιογραφίες» των καλλιτεχνών
του ελληνικού κινηματογράφου.Ίσως και να έχουν δίκιο, αλλά πείτε μου πώς να το
αποφύγω όλο αυτό όταν έχεις να καταθέσεις πράγματα για ανθρώπους που
«φυλακισμένοι» στο σελιλόιντ, πήραν το διαβατήριο για την αιωνιότητα.
Ένας από αυτούς, ίσως
το πιο μυθικό και εμβληματικό πρόσωπο, ήταν ο Θανάσης Βέγγος. Ήταν γνωστός ως ο
«Καλός μας άνθρωπος». Ποιος όμως ήταν αυτός ο ξεχωριστός καλλιτέχνης, που
έμεινε στην ιστορία της εγχώριας κινηματογραφικής μυθολογίας; Που ενσάρκωσε
μοναδικά τον μέσο Έλληνα, τον φουκαρά, τον γκαφατζή, τον αγαθό, τον περιδεή,
τον αγχωμένο, τον κυνηγημένο, αλλά και τον καπάτσο;
Ο Θανάσης Βέγγος
γεννήθηκε το 1926 (κατά άλλους το 1927).Ήταν το μοναχοπαίδι του Βασίλη και της
Ευδοκίας Βέγγου. Με το τέλος του πολέμου ο πατέρας του εκδιώχθηκε από τη
δουλειά του εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων (εργαζόταν στην Εταιρεία
Ηλεκτρισμού). Την χρονική περίοδο 1948-1950 υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του
ως «ανεπιθύμητος» στρατιώτης στη Μακρόνησο, που ήταν τόπος εξορίας των
κομμουνιστών. Η καθημερινότητα στο νησί ήταν βασανιστήριο, όχι μόνο για τους
εξόριστους, αλλά και για τους φαντάρους. Ο Θανάσης δούλευε στο γιαπί, κάτω από
άθλιες συνθήκες. Όλη τη μέρα κουβαλούσε και έσπαγε πέτρες, με αποτέλεσμα να
εξαντλείται και να ζει μέσα στη σκόνη. Το καθημερινό αυτό μαρτύριο στη
Μακρόνησο, του δημιούργησε μια εμμονή, που κουβαλούσε σε όλη τη μετέπειτα ζωή
του. Τη φοβία για τη σκόνη. Εκεί γνωρίστηκε και με τον μετέπειτα γνωστό
σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο, ο οποίος το 1954 του χάρισε τον πρώτο του ρόλο στην
κινηματογραφική ταινία «Μαγική Πόλις».
