Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος
Κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και οι απανταχού της γης απλοί πολίτες, και μαζί η παγκόσμια κοινή γνώμη, θεώρησαν και θεωρούν τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα και στο πέρασμα των αιώνων υιοθετήθηκε ως επιθυμητά κυρίαρχο πολίτευμα στις περισσότερες χώρες του πλανήτη, ως το πολιτικό σύστημα που αγγίζει την τελειότητα.
Είναι, όμως, το δημοκρατικό πολίτευμα ταυτόχρονα ευαίσθητο και εύθραυστο.....
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα υπάρχουν οι δομές που χαρακτηρίζονται ως Κόμματα που εκφράζουν συγκεκριμένες ιδεολογικές, οικονομικές, θεωρίες, θέσεις και προγράμματα δράσης και προσελκύουν ψηφοφόρους.
Πολλοί «αναθεματίζουν» τα Κόμματα κατηγορώντας τα ότι ευθύνονται για πολλά δεινά, αλλά η απλή αλήθεια είναι ότι τα Κόμματα είναι μέρος των δομών της Δημοκρατίας.
Στην Ελλάδα, αυτή τη σύγχρονη Δημοκρατία, οι πολίτες βιώνουν το οικονομικό δράμα του αποσυντονισμού της οικονομίας, των απίστευτων επιπέδων ανεργίας, της φτωχοποίησης συνταξιούχων, των «capital controls» και του διαρκούς φόβου της «τυπικής» κατάρρευσης, της τυπικής πτώχευσης, όπως την ουσιαστική που βιώνει η χώρα-Πατρίδα μας.
Ελάχιστοι αμφισβητούν το γεγονός ότι η οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική κρίση που βιώνουν οι Έλληνες, στο μεγαλύτερο μέρος της, οφείλεται σε πράξεις και παραλείψεις των δύο μεγάλων Κομμάτων εξουσίας δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ που την Κυβέρνησαν από το καλοκαίρι του 1974 έως το καλοκαίρι του 2010 (αφού την είχαν κυβερνήσει ως ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου έως και την 20η Απριλίου του 1967).
Καθώς τα οικονομικά μέτρα που μας επιβάλλονται από την περίφημη τρόικα (τώρα πια μετουσιωμένη περίτεχνα σε «θεσμούς») γίνονται ολοένα και πιο δυσβάστακτα, διογκώνονται με το πέρασμα κάθε ημέρας και καθίστανται ορατοί οι κίνδυνοι πλήρους αποσύνθεσης της κοινωνικής αλληλεγγύης και ίσως (Θού Κύριε…) ακόμη και αποσταθεροποίησης του Δημοκρατικού μας πολιτεύματος…
