Το ρέκβιεμ του σοσιαλισμού στη Βενεζουέλα

Του Πάνου Ευαγγελόπουλου

Η Λατινική Αμερική έχει δοκιμαστεί σε όλο το μήκος της ιστορίας της από εγχειρήματα επιβολής κολεκτιβιστικών θεσμών τα οποία έχουν ως συνέπεια την φτωχή απόδοση των οικονομιών της που συνίσταται στην αναιμική ανάπτυξη, την καταφανή ανισομερή διανομή του πλούτου, την εκτεταμένη φτώχεια, την αντιπαραγωγική και λιμνάζουσα κατανομή τεράστιων περιουσιακών αποθεμάτων που όλα μαζί οδηγούν σε μία ιδιότυπη κοινωνική σύνθεση που αδυνατεί να διαχειριστεί έναν αφάνταστο επίγειο παράδεισο. Από την ανακάλυψη της και καθ’ όλη την διάρκεια των νεότερων χρόνων, οι Ισπανοί και Πορτογάλοι κατακτητές, με διάφορα προσωπεία, τυχοδιώκτες κονκισταδόροι, ιεραπόστολοι της καθολικής εκκλησίας, επίσημοι τοποτηρητές των βασιλικών αυλών, εγκαθίδρυσαν σε όλη την Λατινική Αμερική απ’ άκρη σ’ άκρη τον φεουδαλικό κολεκτιβισμό με εμφανή χαρακτηριστικά στάσιμης δουλοπαροικίας που ακινητοποίησε την κοινωνική δυναμική και την οικονομική άνθηση για όλη την ιστορία της μέχρι σήμερα.

Αντίθετη πορεία ακολούθησε η Βόρειος Αμερική! Παρ’ ό,τι φτωχότερη σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους, οι πρώτοι άποικοί της με ισχυρότερο στοιχείο αυτό των Αγγλοσαξόνων, ακολούθησαν την υιοθέτηση ατομικιστικών θεσμών, της ελεύθερης αγοράς, των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, του κράτους δικαίου και της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης και ελέγχου στη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας. Αυτή ήταν η Λυδία Λίθος της επιτυχίας μιας φτωχότερης Βορείου Αμερικής απέναντι σε μία πιο πλούσια Λατινική Αμερική. Οι θεσμοί της ατομικής ελευθερίας και της ελεύθερης επιχειρηματικής δράσης αντέστρεψαν μία αρνητική γεωφυσική κατάσταση πλούτου και απέδειξαν ότι η ευημερία είναι προϊόν της ελευθερίας η οποία αποτελεί την μεγαλύτερη προίκα που μπορεί να έχει ο άνθρωπος στην περιπέτεια του στη γη να οικοδομήσει τον πολιτισμό της ανοικτής ευημερούσας κοινωνίας.

My Reflections on my visit to Singapore

Sir Thomas Stamford Raffles was the founder of Singapore. Raffles big dream was for Singapore to be a great free port in South East Asia, ruled by free institutions but under very austere moral principles and values.

Singapore under Raffles establishment grew rapidly and exponentially in a short period of time. Raffles administration was liberal moralistic. Raffles was great defender of free trade, private enterprise, protection of property rights of all the people, included the natives, tolerance in religion and against any kind of discrimination in color, race, and tribe.

Raffles built an institutional strong framework on this political and economic ground that characterizes Singapore from the beginning in 1819 to our modern times and makes Singapore to be the contemporary prototype multicultural city in economic growth, political order and social harmony.

Raffles from the beginning abolished the slavery, replaced the forced agricultural work with the system of tenancy contract, prohibited gambling and imposed heavy taxation to alcohol and smoke. In few words I can say, Free Market under the restriction of High Ethical Values that do not permit the emergence of Social Evils.

Ο Αλληλοσπαραγμός Δημοκρατικών Αριστοκρατικών

Γράφει ο Πάνος Ευαγγελόπουλος

Πάμπολλα τα παραδείγματα της Ελληνικής Ιστορίας που όταν κυριάρχησε η ενότητα η Ελλάς άνθησε.

Το σημαντικότερο όταν ο Κίμων γύρισε από την δεκάχρονη εξορία το 451 π.Χ.

Ο Περικλής για να συμφιλιώσει τους Αθηναίους κράτησε για τον εαυτό του και τους Δημοκρατικούς την πολιτική διακυβέρνηση και πράττοντας σοφά παρέδωσε στους Αριστοκρατικούς και στον ηγέτης τους, τον αήττητο Κίμωνα την στρατιωτική διακυβέρνηση. Το δίδυμο ενότητας Περικλή-Κίμωνα δεν είχε προηγούμενο στον προγενέστερο αλλά και μεταγενέστερο αλληλοσπαραγμό των Αθηναίων μεταξύ των Δημοκρατικών και των Αριστοκρατικών.

Οι δύο μεγάλοι ηγέτες ένωσαν τις παρατάξεις τους και η Αθήνα μεγαλούργησε πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά.

Σκεφθείτε τους Έλληνες που υπέφεραν τα πάνδεινα στους Μηδικούς Πολέμους, σε λίγα μόνον χρόνια εκστράτευαν και απελευθέρωναν την Κύπρο και φθάνοντας μέχρι την Αίγυπτο ξεσήκωναν τους Αιγύπτιους και απειλούσαν από τα νώτα την Περσική Αυτοκρατορία. Φευ, ο Κίμων πέθανε, η ενότητα των Αθηναίων διαρρήχθηκε και ο Περικλής μόνος του στερούμενος την στρατιωτική ιδιοφυία του Κίμωνα, οδήγησε την Αθήνα ατυχώς σε πόλεμο με την Σπάρτη.

Λοιμός κατέκλυσε την Αθήνα με θύμα τον Περικλή και όλη την οικογένεια του και η Αθήνα ηττήθηκε κατά κράτος… διαιρεμένη και αλληλοσπαρασσόμενη μεταξύ δημοκρατικών και αριστοκρατικών…

Πάνος Ευαγγελόπουλος

Επίκουρος Καθηγητής

Τμήμα Οικονομικών Επιστημών

Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Για πιο άμεση ενημέρωση κάντε like στην σελίδα μας στο facebook εδώ: Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook: 

Οι μέρες της Πηνελόπης Δέλτα στην Βιέννη

Γράφει ο Πάνος Ευαγγελόπουλος

Η Πηνελόπη Δέλτα κάθε φορά που γύριζε με θρυμματισμένη την υγεία της στην Βιέννη, ήταν αυτή η πόλη που της έδινε δύναμη να γυρίσει στην Πατρίδα και να συνεχίσει το έργο της, ακμαιότερη από ποτέ.

Η Βιέννη ήταν η Λυδία Λίθος της ώριμης ζωής της Πηνελόπης Δέλτα, του πιο εκπληκτικού παιδιού του Εμμανουήλ Μπενάκη.

Μπορεί η Πηνελόπη Δέλτα να έζησε σε τόσα πολλά και γνωστά μέρη του κόσμου, μπορεί η Αθήνα να σφράγισε την ζωή της με τις πιο τραγικές της στιγμές, δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη, του μεγάλου της έρωτα και η τελευταία και καθοριστική για την ζωή της απόπειρα αυτοκτονίας με την εισβολή των δυνάμεων του άξονα στην Αθήνα, αλλά η Βιέννη την βοηθούσε να επιβιώσει και από τις αυτοχειρίες της και από τα άλλα προβλήματα της υγείας της.

Η βιβλιογραφία για την Πηνελόπη Δέλτα δεν αναδεικνύει στον βαθμό τουλάχιστον που θα όφειλε τον ρόλο που έπαιξε στην ζωή της η Βιέννη και εδώ έχει πολύ δουλειά να γίνει!!!

Πάνος Ευαγγελόπουλος: «Για την Πτώση της Πόλης»

Άρθρο του Παναγιώτη Ευαγγελόπουλου

με τον τίτλο «Για την Πτώση της Πόλης» που δημοσιεύθηκε 31.5.2016 στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει κανείς καλύτερα ένα κείμενο για την Πτώση της Πόλης παρά μόνον με τα λόγια του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου. Ιδού λοιπόν τι έλεγε ο τελευταίος Αυτοκράτωρ Ελλήνων και Ρωμαίων, όπως το διέσωσε και το εξέδωσε στην Κέρκυρα το 1477 ο Μεγάλος Λογοθέτης Γεώργιος Φραντζής:

«Γνωρίζω δὲ ὅτι αὕτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, …, ἡμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ᾿ ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πῶς εὕρῃ καιρὸν ἐπιτήδειον ἵνα καταπίῃ ἡμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, …, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πᾶσι τοῖς οὖσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν.

Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἵνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζῴων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων.»