Ιωσήφ Παναγιωτίδης: "Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων ανήκει στην οικογένεια.."

Ο Ιωσήφ Παναγιωτίδης σε μια ζεστή οικογενειακή στιγμή παραμονή των Χριστουγέννων. 
Όπως κάθε χρόνο το βράδυ της παραμονής και τηρώντας το έθιμο , διαβάζει στην οικογένεια την ιστορία της γέννησης του Ιησού και αφού τα παιδιά ανοίξουν τα δώρα περνούν το υπόλοιπο της βραδιάς γύρω από το τραπέζι συζητώντας παλιές ιστορίες. 
Όπως δήλωσε στην Γραφίδα Σιντικής "Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων ανήκει στην οικογένεια.."
Δείτε φωτογραφίες:

Χριστούγεννα στην Σιντική ….το μικρό Λονδίνο….

Της Μαρίας Τσακνή

Έβαλε τα γιορτινά του το Σιδηρόκαστρο για να υποδεχτεί τα Χριστούγεννα και τον καινούργιο χρόνο. Ο Δήμαρχος Σιντικής κ. Φώτης Δομουχτσίδης, θέλησε φέτος να μας μεταφέρει στο πνεύμα των εορτών χαρίζοντας μας ωραίες εικόνες καθώς όλοι μας έχουμε ανάγκη να αντικρίζουμε στις δύσκολες αυτές μέρες που διανύουμε. Υπέροχα στολισμένη η Ελευθερίου Βενιζέλου οδός της αγοράς όπου οδηγεί στην κεντρική πλατεία, όμορφες εικόνες που θυμίζουν εξωτερικό και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα.

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς την Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα που αποπνέει και κάνει τον κόσμο της Σιντικής να βγαίνει στην αγορά να ψωνίσει, να κάνει μία βόλτα και να απολαύσει τον καφέ στην στολισμένη πλατεία με θέα το φωτιζόμενο μπλε καράβι, που κοσμεί τον ιστορικό βράχο του Σιδηροκάστρου και το τεράστιο Χριστουγεννιάτικο δέντρο με τα χιλιάδες λαμπιόνια που έχει θέση στο πάρκο της πλατείας.

Τελικά, υπάρχει ‘Αι Βασίλης?

Της Μαρίας Τσακνή

Πιστεύουμε ή θέλουμε να πιστεύουμε ?

Θυμήσου τον εαυτό σου, όταν ήσουν παιδί, θυμήσου πόσο πίστευες και πως περίμενες το δώρο σου κάτω από το δέντρο.

Στην πραγματικότητα ο Άι Βασίλης για τους ορθόδοξους Χριστιανούς, είναι ο Μέγας Βασίλειος, ο πρωτοπόρος της φιλανθρωπίας  καθώς  έζησε με αυτόν τον σκοπό, βοηθώντας τους φτωχούς και όποιον είχε ανάγκη. Έζησε στην Καππαδοκία και απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου του 378, η κηδεία του έγινε 1^η Ιανουαρίου το 379 και καθιερώθηκε από τους Χριστιανούς ότι φέρνει ευλογία και καλοτυχία στην νέα χρονιά. Σύμφωνα με την παράδοση ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος με μαύρα μάτια και μαύρα γένια , όπου το πρόσωπό του ψάλετε στα κάλαντα τις Πρωτοχρονιάς.

Αγάπη

Ηλικιωμένο ανδρόγυνο 

Ένα κείμενο με ωραία λογοτεχνική γραφή που αξίζει να προσεχθεί 

Αγάπη

Πως περνούν τα χρόνια! Αδυσώπητα δίχως έλεος… Κοιτάζοντας από μακρυά  τον γέρο Σάββα μου ήρθαν οι μνήμες από το παρελθόν αστραπιαίως. Νεότερος περίπου 47 χρόνων να περπατά και να πετά. Ναι να πετά με την αγαπημένη του μοτοσυκλέτα αφήνοντας πίσω του τη σκόνη να αιωρείται και να κολλά στα φύλλα των πανύψηλων δέντρων στις όχθες του ποταμού. Μόνο οι καταρακτώδεις βροχές έχουν τη δύναμη να καθαρίσουν τη σκόνη και να την ξαναστείλουν εκεί όπου ήρθε.

Πλησίασα, το συνηθίζω τελευταία να πλησιάζω μεγάλους ανθρώπους. Νοιώθω την ασφάλεια που σου προσφέρει η μεγάλη ηλικία.  Είναι σαν τη σκιά του γεροπλάτανου που νοιώθεις σίγουρος ότι δε θα σ΄αφήσει χωρίς τη δροσιά του. Αγκαλιά με τη γυναίκα του 60 χρόνια τώρα! Εξήντα χρόνια! Εξήντα χρόνια! Εξήντα χρόνια!

Στρυφογύριζε στο μυαλό μου το νούμερο και πάγωσε… και έλιωσε… για τη δύναμη της Παράδοσης! Τη δύναμη της Ντροπής! Πρόσφυγες με αξίες και αρχές εκατέρωθεν συντηρημένες με πολύ κόπο και ψυχή. Κάθε μεγάλος πόνος και μια ρυτίδα εις ανάμνησην αυτού χαραγμένος στο μέτωπο, στα μάτια, στο λαιμό.  Παντού ρυτίδες…

Στάθηκα να αφουγκραστώ αυτό που ποτέ δεν έζησα και ούτε πρόκειται να ζήσω. Το παράξενο, το παράδοξο, το περίεργο. Αυτά τα 60 χρόνια υπομονής και καρτερίας με τι χρώμα άραγε θα διάλεγαν για να το ζωγραφίσουν; Ποια μουσική, ποια γεύση θα επέλεγαν;

«Πολύ δύσκολα μου, μου λέει, ψυθυριστά» .  «Πάρα πολύ δυκολεύτηκα!» «Πενήντα χρόνια άρρωστη η γυναίκα μου… και παλεύω…  παλεύω ακόμη…». Τα μάτια του βουρκώνουν και κοκκινίζουν έντονα. «Πολύ την αγαπάω!» «Τη ζωή μου ολόκληρη την αφιέρωσα σε εκείνη» «… να είναι εκείνη καλά».

Μένω αποσβολωμένη να κοιτώ μια αυτόν και μια εκείνη.  Εκείνη με την αυτοπεποίθηση της βασίλισσας που διαγράφεται στο βλέμμα της καθώς ατενίζει  τον δρόμο και τους περαστικούς αλλά και την ίδια τη ζωή.  Και λέω της βασίλισσας, γιατί όλες οι επιθυμίες εκτελούνται χωρίς καμία υποχώρηση.

Μετά βλέπω εκείνον με κόκκινα μάτια πότε από το κλάμα και πότε από την αϋπνία, να την κοιτάζει συνεχώς μήπως και δεν προλάβει κάποια επιθυμία της γυναίκας του να την εκπληρώσει αμέσως.

Μετά ήθελα να φύγω… γιατί περίσσευα και γιατί το μάθημά μου το πήρα ήδη…

«Την αγαπώ πολύ» σφύριζε και επαναλαμβανόταν στα αυτιά μου ο ευλογημένος ήχος… «Την αγαπώ πολύ»…

Πως ήταν κάποτε οι Άνδρες Θεέ μου! Το δημιούργημά σου που σ΄είχε κεφαλή της κεφαλής του και πως κατάντησε έτσι που να μη μπορεί να αγαπήσει ούτε τον ίδιο τον εαυτό του. 

Προσπάθησα να κοιμηθώ αλλά αυτή η απλή διήγηση της ζωής ενός απλοϊκού ζεύγους, που η υπομονή τους, τους κατατάσσει σε άλλες τάξεις στα μάτια του Θεού, με έκανε να ξενυχτήσω απόψε μετρώντας και ζυγίζοντας…  

Ν. Θ.