Δήλωση του Σχ. Συμβ., Δημήτρη Δρογίδη, για την έναρξη της νέας σχολικής χρόνιας 11.9.17

Του Χρήστου Κατσαρού 

Δήλωση του Σχολικού Συμβούλου της 3^ης Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Πέλλας, κατά τον Αγιασμό του 4^ου Δημοτικού Σχολείου Αριδαίας (11-9-2017).

Δήλωση του Σχ. Συμβ., Δημήτρη Δρογίδη, για την έναρξη της νέας σχολικής χρόνιας 11.9.17 https://youtu.be/o8Z1WWyp5Eo

Μακεδονικό & Διπλωματία

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Σερραϊκό θάρρος σε δυο συνέχειες στις 19-20/7/2017

Μετά τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό στην Ελβετία που δεν κατέληξαν σε κανένα αποτέλεσμα, έχουμε τις διαπραγματεύσεις με το γειτονικό κράτος της FYROM, που προσπαθεί να υιοθετήσει ένα όνομα από το πουθενά. Έχει διαμορφωθεί ένα κλίμα, που προσπαθεί να μας πείσει για την αναγκαιότητα ενός σύνθετου προσδιορισμού, στο όνομα μιας καλής συνεργασίας με τη διεθνή κοινότητα.

Κανείς, όμως, δεν ενδιαφέρεται, ούτε για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αυτή η προσπάθεια, ούτε για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει σε γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο. Η αξιοποίηση του μακεδονικού προσδιορισμού, που θέλουν να δώσουν στο γειτονικό κρατίδιο, έχει πολλούς κινδύνους που πολλοί επιμένουν να τους ξεχνούν. Η απαξίωση των ιστορικών δεδομένων που είναι υποχρεωμένη - εκ των πραγμάτων – η Ελλάδα να υπερασπιστεί, δημιουργεί πολλά ζητήματα σε διπλωματικό ιστορικό και πολιτικό επίπεδο τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Το πολιτικό αφήγημα που προσπαθούν να περάσουν στην ελληνική κοινωνία και στη Διεθνή κοινότητα είναι από μόνο του διάτρητο και δεν έχει καμία πολιτική και ιστορική βάση, ούτε ακόμη και για αυτούς τους ίδιους τους κατοίκους των Σκοπίων∙ έτσι, καλό θα ήταν να εξετάσουμε λίγο τα πράγματα, γιατί πολλές φορές η ιστορική μνήμη δίνει από μόνη της τις απαντήσεις. Η δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας έδωσε την ευκαιρία στον Τίτο, να δημιουργήσει ένα μύθο γύρω από το όνομα της Μακεδονίας, για να τον εντάξει γεωγραφικά σε ένα κομμάτι του πολυπολιτισμικού κράτους που δημιούργησε μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η γεωπολιτική αξία της περιοχής ήταν τόσο μεγάλη που δεν επέτρεπε σε πολλούς να διατηρήσουν τις ιστορικές ευαισθησίες, ούτε να εφαρμόσουν τις πολιτικές με βάση τα ιστορικά δικαιώματα. Ανάμεσα στις τις εθνότητες των Σέρβων και των Κροατών που δημιούργησαν την εικόνα της Γιουγκοσλαβίας εκείνη την εποχή υπήρχαν και κάτοικοι που δεν ήθελαν να ενταχθούν στις δύο παραπάνω κατηγορίες είχαν όμως σλαβική προέλευση και έπρεπε να δημιουργήσουν μία ταυτότητα πάνω στην οποία θα χτίσουν το μέλλον τους.

Η Τριμερή Συνάντηση της Θεσσαλονίκης

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Στις 15 Ιουνίου 2017 γίνεται ένα ακόμη  Eurogroup, αλλά μια δεύτερη συνάντηση περνά σε δεύτερο πλάνο. Πρόκειται για τη συνάντηση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στη Θεσσαλονίκη.

Μόνο κι από τους συμμετέχοντες (Τσίπρας, Αναστασιάδης, Νετανιάχου) αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει γεωπολιτικό και ενεργειακό ενδιαφέρον για το χώρο της Μεσογείου και τις ευρύτερες ανακατατάξεις στην περιοχή.

Αλλά και η Θεσσαλονίκη (σαν πόλη) έχει ευυρύτερη αξία για την περιοχή (σε επιχειρησιακό και γεωστρατηγικό επίπεδο) αυτό το στοιχείο το αναδείξαμε σε παλαιότερες μελέτες μας (βλ. Θεσσαλονίκη 1897-1997 εκδ. 1996, Βαλκάνια η Γη της Φωτιάς εκδ.2001). Η επιλογή του χρόνου που γίνεται η συνάντηση δηλώνει τη θέση των τριών εταίρων στο νέο σκηνικό που αναδύεται, αλλά ταυτόχρονα θυμίζει και το ρόλο της πόλης στα σχέδια των πρωταγωνιστών στους δυο παγκόσμιους πολέμους.

Μέσα απ’ αυτή τη συνάντηση δεν προκύπτουν μόνο ζητήματα που αφορούν την κοινή ΑΟΖ, αλλά και ο χαρακτήρας της Μεσογείου (ενεργειακά, πολιτικά και οικονομικά) σε ένα μεταβαλόμενο τοπίο συμμαχιών και ευρύτερων αλλαγών. Ίσως προκύψει η ανάγκη μιας κοινής πολιτικής στη Λεκανη της Μεσογείου, σε μια τέτοια περίπτωση το ζήτημα της κυριαρχίας στη Βαλκανική (Ανατολικό Ζήτημα) παίρνει κι αυτό άλλη ερμηνεία.

Η συνάντηση (Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ) έγινε μια αναγκαιότητα, τώρα περιμένουμε να δούμε πρακτικά, ποιο θα είναι το νέο πολιτικό δόγμα και τις αντιδράσεις των άλλων χωρών που βρίσκονται στην περιοχή.

Αν αναλογιστούμε τα δεδομένα στη Μέση Ανατολή και την πληγωμένη ευρωπαϊκή εικόνα από τους Τζιχαντιστές, αν σκεφτούμε την ανύπαρκτη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, τότε ο μεσογειακός διάλογος ίσως είναι μια λύση, γιατί μπορεί να παρουσιάσει μια διαφορετική εικόνα σε διπλωματικό επίπεδο.

Ας μην ξεχνάμε ότι το ντόμινο είναι το αγαπημένο παιχνίδι της ιστορίας που δηλώνει πως υπάρχει κοινή μοίρα.

Το ζήτημα είναι πόσο γρήγορα θα μπούνε τα πράγματα σε τροχιά κι όπως φαίνεται από την τροπή που έχει πάρει το Κουρδικό Ζήτημα και η εύθραστη ισορροπία σε Σκόπια και Κόσοβο, θα γνωρίσουμε οβιδιακές μεταμορφώσεις.          

*Ο Δημήτριος Δρογίδης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στην Αριδαία Πέλλας. Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1), τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

Οι Καταρ – αμένες Συμμαχίες

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Η πρόσφατη απομόνωση του Κατάρ από γειτονικές χώρες, με πρόσχημα την Τρομοκρατία, φέρνουν νέα κρίση (οικομική και πολιτική) κυρίως στην περιοχή της Μεσογείου.

Αυτή η απομόνωση έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Οι συμμαχίες των ΗΠΑ και της Ρωσίας θυμίζουν τις «σφαίρες επιρροής» πριν το εναρκτήριο λάκτισμα της επικείμενης αναμέτρησης.

Η τουρκική διπλωματία, όπως πάντα παραμένει ο «επιτήδειος ουδέτερος» όπως την περιέγραψε ο Frank Weber.  Αυτή είναι η ιστορία της Τουρκίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και η Τουρκία δεν πολέμησε ποτέ, οι Τούρκοι διπλωμάτες ανέπτυξαν έντονη παρασκηνιακή δραστηριότητα. Επέτυχαν να διατηρήσουν την χώρα τους ανέπαφη και, όπως δείχνει το βιβλίο αυτό ζημίωσαν τις πολεμικές προσπάθειες τόσο των Συμμάχων όσο και του Άξονα. Πριν τον πόλεμο, οι Τούρκοι συμμάχησαν με την Βρετανία και την Γαλλία, μόνο όμως αφού η Γερμανία είχε αρνηθεί να διαπραγματευθεί μαζί τους. Αργότερα, όταν ο πόλεμος απλώθηκε στην Μέση Ανατολή, η ναζιστική κυβέρνηση άλλαξε γνώμη αλλά ήδη το αντίτιμο της τουρκικής υποστηρίξεως είχε αυξηθεί. https://www.politeianet.gr/books/weber-g-frank-thetili-o-epitideios-oudeteros-190583

Μια παρόμοια στάση θα κρατήσει και τώρα ως καιροσκόπος διαμεσολαβητής. Από την άλλη το Ιράν θα κοιτάξει να επωφεληθεί της κατάστασης (πολιτικά και ενεργειακά).

Οι ΗΠΑ θα παίξουν το ενεργειακό παιχνίδι για να προσαρμόσουν μια τιμή στα μέτρα τους, ανάλογο παιχνίδι στήθηκε στον Πόλεμο του Κόλπου (1990 – 91)

Η Ρωσία θα βρεθεί απέναντι για να αποτελέσει τον τρίτο πόλο κι έχει κι αυτή στραμμένη την προσοχή της στη θέση του Ιράν, βέβαια ο παράγοντας διεθνής τρομοκρατία έχει μεγάλη βαρύτητα, αλλά η διεθνής διπλωματία πετάει το μπαλάκι σε μια πλευρά μέχρι να επιστρέψει στην άλλη.

Η Ευρώπη αιμοραγεί από τα χτυπήματα και μάλιστα η Κ. Ευρώπη βρύθει μοναχικών λύκων και Τζιχαντιστών που χτυπούν ανύποπτους πολίτες. Όμως το εμπόριο όπλων (νόμιμο και παράνομο) γίνεται παντού.

Θυμίζει πολύ αυτή την παράδοξη ρήση «φαγωθείτε, σκοτωθείτε, μόνο μη μαλώνετε» δεν υπάρχει διεθνής νομιμότητα. Μήπως η νομιμότητα φυλλορροεί γιατί αλλάζει η παγκόσμια πραγματικότητα.

Ποιος θα σταματήσει την τρομοκρατική φρενίτιδα; Όχι βέβαια η πολεμική θηριωδία των Τζιχαντιστών. Γιατί τώρα η απομόνωση του Κατάρ από τα άλλα ισλαμικά κράτη; Τι ετοιμάζουν στη Μεσόγειο; Γιατί όλοι κοιτάζουν τα ενεργειακά της περιοχής;

*Ο Δημήτριος Δρογίδης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στην Αριδαία Πέλλας. Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1), τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

Η Διπλωματία Trump και οι «Ασκοί του Αιόλου»

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Μετά την απόφαση του  Donald John Trump για την αλλαγή πολιτικής στη συμφωνία για το κλίμα, μην ισχυριστεί κανείς τη «συνέχεια της πολιτικής».

Βρισκόκαστε σε μια παγκόσμια βαβέλ όπου όλα ανατρέπονται. Ζούμε στην πολιτική των ανατροπών ή καλύτερα στην ανατροπή των πολιτικών. Η λογική του Henry Alfred Kissinger παίρνει άλλη διάσταση. Τη στιγμή που η Ε.Ε αναδιπλώνεται και χάνει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, κάτι που επεσήμανε και ο Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron στην προεκλοιγική εκστρατεία, και είναι βαθιά πληγωμένη, τότε ανοίγουν «οι Ασκοί του Αιόλου».

Μη τολμήσει κανείς να επικαλεστεί τη ‘συνέχεια της πολιτικής’ αφού στα χαλκεία της πολιτικής στήνεται το καινούριο «Θέατρο Σκιών». Όταν η Μ.Βρετανία ανοίγει το χορό των αποχωρήσεων, η Γαλλία αμφισβητεί και ο Wolfgang Schäuble βρυχάται, έρχεται ο Donald John Trump να βοηθήσει στην κατάρρευση.

Βέβαια, οι κινήσεις του Προέδρου των ΗΠΑ είναι απόλυτα στοχευμένες και κατευθυνόμενες, απ’ αυτούς που σχεδιάζουν τη ‘νέα πολιτική πραγματικότητα’. Μην ισχυριστεί κάποιος ότι ο Trump τρελάθηκε, γιατί η επιχειρηματικότητα έχει πολιτικές προεκτάσεις κι αυτός μιλάει σαν πρόεδρος των ΗΠΑ Α.Ε. κι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι το «αμερικανικό όνειρο».

Φυσικά, η εξέλιξη του Βορειοατλαντικού Συμφώνου σε σημαιοφόρο κατά της τρομοκρατίας δημιουργεί πεδίο δόξης λαμπρό με τα τρομοκρατικά χτυπήματα του ISIS. Η απόσυρση της αμερικανικής υπογραφής δεν έχει στόχο το κλίμα, αλλά ίσως σχετίζεται με τη διπλωματία των ΗΠΑ στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Όπως βρίσκουμε σε κείμενο που αφορά τη φυσιογνωμία της συμμαχία (Λεωνίδας Μαρκαντωνάτος NATO – Ιστορία, Καταστατικό, Δομή και Λειτουργία ) www.elnd.gr/index.php/gr/.../item/.../10_c50c7b3ac65f9523cdb8e9c3cb9784e7

«το ΝΑΤΟ ανέλαβε νέους ρόλους και νέες υποχρεώσεις, διεύρυνε την σύνθεση του και δημιούργησε ένα δίκτυο εταιρικών σχέσεων με απώτερο στόχο την ενδυνάμωση της παγκόσμιας ασφάλειας»

Άρα, για την παγκόσμια ασφάλεια γίνεται επαναπροσδιορισμός της αμερικανικής ηγεμονίας. Αυτό το έργο δε μπορεί να παιχτεί με δεσμευτικές υπογραφές. Η απειλή της κλιματικής αλλαγής είναι το τελευταίο φύλλο συκής που διώχνει ο πλανητάρχης. Η Ευρώπη δεν εκφράζει πολιτικό αντίλογο και τα Βαλκάνια κλείνονται στο άρμα της αντιπαλότητας.

Ο Vladimir Vladimirovich Putin δεν έχει τέτοια προβλήματα, παραμένει παρατηρητής και παίζει με όλους και με όλα και οι συνομιλητές της παγκόσμιας κοινότητας (Κίνα, Ιαπωνία) περιμένουν να πάρουν θέση ανάλογα με το σκηνικό που θα στηθεί.

Οι Ασκοί του Αιόλου λύθηκαν, ώρα να δούμε το καινούργιο έργο που ετοιμάζεται για την ανθρωπότητα. Με την απόσυρση της αμερικανικής υπογραφής βλέπουμε το τέλος της πολιτικής ηθικής και υποπτευόμαστε τη φυσιογνωμία της νέας διπλωματίας.

Κάποτε ο Αντώνης Σαμαράκης (1982) δήλωσε ότι τα όπλα που υπάρχουν μπορούν να καταστρέψουν τη γη 250 φορές! Σήμερα – 35 χρόνια μετά – πόσες φορές μπορεί να καταστραφεί ο πλανήτης;

Μια πολιτική εξίσωση που μπορεί να έχει πολλούς άγνωστους Χ, αλλά έχει έναν κοινό παρονομαστή, την ανθρωπότητα. Η κλιματική αλλαγή είναι σίγουρα μια παγκόσμια απειλή, αλλά ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε κάποτε: «Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες.»

*Ο Δημήτριος Δρογίδης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στην Αριδαία Πέλλας. Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1), τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

Οι αλλαγές στα Βαλκάνια φέρνουν νέο πόλεμο

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Μήπως ο κόσμος ξαφνικά τρελάθηκε και συμβαίνουν όλα αυτά τα καταστροφικά φαινόμενα; Οι αμφισβητήσεις των Τούρκων, ο αλυτρωτισμός των Αλβανών, η αστάθια στα Σκόπια, αλλά και η τρομοκρατία του ISIS στην Ευρώπη «μοιρίζουν» νέο πόλεμο.

Αυτό επιβεβαιώνει ο πρώην υπαρχηγός της CIA, Steven Meyer, προμηνύοντας παράλληλα σοβαρά γεγονότα στην περιοχή μας τα οποία θα επηρεάσουν και την Ελλάδα ως συγκοινωνούντα δοχεια[1].  

Η περιοχή της Κοιλάδας του Αίμου – για να θυμόμαστε την ελληνική ονομασία – υπήρξε θύμα , κάτι σαν πρόβα, για τον α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ακόμη και μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο το περιβόητο θέμα της κυριαρχίας στην περιοχή (Ανατολικό Ζήτημα) διατηρήθηκε.

Πράγματι, όλοι φοβούνται την ανεξαρτησία της περιοχής (βαλκανική πολιτική), αυτή που μόνον ο Ρήγας Φεραίος την οραματίστηκε και την εξέφρασε (γιατί άραγε;).

Η πραγματικότητα που διαμορφώνεται μοιάζει περισσότερο με πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης έτοιμη να εκραγεί. Φυσικά όλα περνάνε μέσα από τη «σαλαμοποίηση» της ιστορικής μνήμης που έφερε την τριχοτόμηση της Μακεδονίας με τα αδιαψευστα ιστορικά τεκμήρια, που ενοχλούν κάποιους από τους γείτονές μας.

Οι αλυτρωτικές επιλογές εξυπηρετούν στο ανακάτεμα της τράπουλας και τα ...συγκοινωνούντα δοχεία θα πληρώσουν ένα βαρύ φόρο αίματος του εθνικιστικού crescendo που μοιάζουν με πολεμικές ιαχές των ιθαγενών της Αμερικής.

Ο Ερντογάν αμφισβητεί, ο Τραμπ ομφαλοσκοπεί, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θέλουν  το ολόγραμμα της γερμανικής Ευρώπης, ίσως αυτή που οραματίστηκε ο Καρλομάγνος 748 – 814 μ.Χ., αλλά την ευρωπαϊκή ιδέα με τη Συνθήκη της Ρώμης τη θάψανε.

Αλλά με το θάψιμο της ευρωπαϊκής ιδέας καταστρέφουν και τις αμυντικές ισορροπίες  και την ευρωπαϊκή ταυτότητα και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Κανείς δεν ξέρει αν το κάνουν συνειδητά – έτσι φαίνεται – ή από πολιτική ανωριμότητα. Αλλά οι δικοί μας πολιτικοί διαχειριστές υπογράφουν μνημόνια στο όνομα μιας ευρωπαϊκής λογικής, που πρέπει να αναζητηθεί στους σκελετούς της ιστορικής μνήμης.

Δυστυχώς οι επερχόμενες βίαιες μεταβολές μας θυμίζουν το ξόρκι του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη «όχι αλλαγή συνόρων» που σήμερα δεν ακούει κανείς, την ίδια τακτική  επικαλέστηκε και ο Ρώσος ΥΠΕΞ:

«Όσον αφορά την επαναχάραξη των συνόρων στην Ευρώπη, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο για όλες τις χώρες να ακολουθούν απαρέγκλιτα τις θεμελιώδεις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι.Η Πράξη αυτή ισχύει και για την κατάσταση στα Βαλκάνια, όπου κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας χύθηκε πολύ αίμα.Νομίζω ότι κανείς δεν θέλει την επανάληψη τέτοιων γεγονότων»[2]

Αλλά ούτε κι αυτή η φωνή έτυχε της απαιτούμενης προσοχής. Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν θα γίνει πόλεμος, αλλά ποιοι τον στηρίζουν και τι συμφέροντα έχουν. Μήπως είναι η Τρίτη Πράξη του δράματος μετά την Κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την Κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου; Τώρα ποια είναι η επόμενη Κατάρρευση;

*Ο Δημήτριος Δρογίδης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στην Αριδαία Πέλλας. Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1), τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

---

[1] http://www.eleftherostypos.gr/diethni/104055-vomva-apo-proin-epikefalis-tis-cia-erxontai-allages-synoron-sta-valkania/

[2] www.pronews.gr/portal/item/ρωσία-«όχι-στην-αλλαγή-των-συνόρων-στα-βαλκάνια»

Χτίζοντας τη νέα Βαϊμάρη

Σκέψεις από τον Δημήτρη Δρογίδη

Μετά απο 2 χρονια σιωπής (Ιούνιος 2015} έρχομαι και πάλι να επισημάνω ότι η Ελλαδα βρισκεται κάτω από μια διεθνή συναλλαγή. Τα ποικιλώνυμα μνημόνια και οι επιθέσεις σε προσωπικότητες της ελληνικής ζωής εξυπηρετούν άλλα σχέδια. Ασφαλώς και η κάθε επίθεση είναι καταδικασταία. Στη δημοκρατία λειτουργούν οι θεσμοί – αλλά σε μια τραυματισμένη πολιτικά δημοκρατία δεν οφελεί η αυτοδικία.

Αντίθετα, δίνει την ευκαιρία για περιστολή του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης και μιας αναναγκαστικής κοινωνικής συναίνεσης στο όνομα της κοινωνικής ειρήνης. Αλήθεια, πόσοι γνωρίζουν ότι δε θέλουν να γνωρίζουμε για την στόχευση περιοχών που περιέχουν κόκκινο υδράργυρο, ιρίδιο και όσμιο, μέταλλα στοιχεία που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία των πυρηνικών για τις χημικές ιδιότητές τους.

Γιατί επιμένουν τόσο στο χρέος και δεν ενδιαφέρονται για την αξιοποίηση του εθνικού ορυκτου πλούτου; Η πώληση μιας πανικόβλητης Ελλάδας δε θα λύσει το πρόβλημα. Η αξία αυτών των μεταλλευμάτων δεν απαλλάσει μόνο τη χώρα από το «μνημόνιον άγος», αλλά κάνει μια δυναμική επανεκκίνηση της εθνικής οικονομίας με ευνοϊκούς όρους.

Η ελληνική πραγματικότητα χάνει την εθνική της ταυτότητα μέσα σε μια εγχώρια και διεθνή τρομολαγνία, που εξυπηρετεί το καινούριο μοίρασμα των ζωνών επιρροής. Ταυτόχρονα, όλοι όσοι συμπράττουν στη νέα πραγματικότητα μένουν στο απυρόβλητο και συνεχίζουν την αποδόμηση των λαών. Διότι δεν είναι μόνο η ελληνική κρίση που προκαλεί κλειδωνισμούς, είναι η απογύμνωση της Ευρώπης – που κινδυνεύει – είναι η ριζοσπαστικοποίηση ενός κόσμου που απειλεί και τα ανθρωπιστικά ιδεώδη που θα μπουν σε αμφισβήτηση.

Δυστυχώς, κάτω από διαφορετικές αφετηρίες, ο κόσμος έχει κοινή μοίρα, (π.χ. το Ελληνικό Δημοψήφισμα του 2015, το Βρετανικό Δημοψήφισμα του 2016, τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε Βέλγιο, Γαλλία το 2016, στην Αγγλία και τη Γερμανία το 2017), κανείς δε μένει έξω από τα τεκταινόμενα.

Ενώ η Ελλάδα παραμένει δέσμια μιας ανεξήγητης μνημονιακής αναπηρίας, αυτό μας θυμίζει μια άλλη ιστορική πραγματικότητα την περίοδο της εφτάχρονης δικτατορίας, όταν γινόντουσαν οι ανακατατάξεις στη Μεσόγειο (Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος 1967). Όλοι αυτοί που αυτάρεσκα φωτογραφίζονται στα διεθνή fora ξέρουν που συμμετέχουν και τι αποφασίζουν; Ίσως είναι κατώτεροι των περιστάσεων και δεν τολμούν να πάρουν ρηξικέλευθες αποφάσεις ή μήπως είναι πρωταγωνιστές σε μια νέα Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Εκείνη έφερε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή θα φέρει τον Τρίτο;

Δρ. Δημήτριος Α. Δρογίδης

Είναι Διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris1) τέως Υπότροφος Unesco και Συγγραφέας ιστορικών, κοινωνικών και πολιτικών μελετών.

Η πολιτική στα πυρά της τρομοκρατίας: ένα βιβλίο επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε

Γράφει ο Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Ο κόσμος ζει σήμερα σε μια εποχή ρευστότητας. Η οικονομική κρίση, αλλά και η βαθιά κρίση αξιών έφεραν στο προσκήνιο συγκρούσεις πολιτισμικές με αιχμή του δόρατος τις θρησκευτικές διαφορές. Στο όνομα ενός θεού μισαλλόδοξου η χριστιανική δύση δέχεται τρομοκρατικές επιθέσεις συχνά αιματηρές και πολύνεκρες. Τι όμως ή καλύτερα ποιος εξέθρεψε αυτό το φαινόμενο  και πώς οδηγήθηκε η ανθρωπότητα σε μια τέτοια κατάσταση αλλοφροσύνης, από την οποία δεν έχει βρεί τρόπο ακόμη να απεγκλωβιστεί; Τι είναι αυτό που γενικότερα προκαλεί αν όχι και ευννοεί την εξάπλωση της τρομοκρατίας; Τι ρόλο έχουν παίξει η πολιτική και η παιδεία και ποιον καλούνται να παίξουν; Σε αυτά επίκαιρα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει το βιβλίο του Δρ. Δημητρίου Δρογίδη, τέως υποτρόφου της UNESCO, Η πολιτική στα πυρά της τρομοκρατίας, μέσα από ένα γλαφυρό και επιστημονικά εμπεριστατομένο πόνημα.

Τζιαμπίρης Πυραμίδα

Διεύθυνση: Φράγκων, Θεσσαλονίκη 546 26

Τηλέφωνο:231 053 6847

info@pyramida.com.gr

Τα Παιδιά της Ατλαντίδας

Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία  και το bullying, έτσι όπως αναδείχτηκε τις τελευταίες μέρες, το βιβλίο " Τα Παιδιά της Ατλαντίδας" του Δημήτρη Δρογίδη, παραμένει περισσότερο επίκαιρο από ποτέ!!!!

(2010) Τα Παιδιά της Ατλαντίδας (Παιδική Παραβατικότητα), ISBN 978-960-888824-2-3 4 σελ. 288, Εκδόσεις Φυλάτος Θεσσαλονίκη 2010 

Το βιβλίο που καταγράφει  (σε συνεργασία με το  Θωμά Λυκοστράτη) με τη ματιά του εκπαιδευτικού ένα πρόβλημα που απασχολεί όλο και περισσότερο την κοινωνία μας, αυτό της νεανικής βίας και παραβατικότητας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φυλάτος. Ο τίτλος του«Τα παιδιά της Ατλαντίδας» (με υπότιτλο «παιδική και εφηβική παραβατικότητα») – συμβολίζει τη σημερινή νεολαία που, ζώντας σε μια hi-tech εποχή, απαντά στις ανεπάρκειες του κοινωνικού συστήματος και ταυτόχρονα προσπαθεί να ξεπεράσει τα αδιέξοδά της και να ανακαλύψει την ταυτότητά της. Συγγραφείς του είναι δύο εκπαιδευτικοί, με εμπειρία πάνω στο θέμα, που θέλησαν με την εργασία αυτή να «ξεφύγουν» από τα στενό υπηρεσιακό τους ρόλο, εκμεταλλευόμενοι ταυτόχρονα το πλεονέκτημα που τους πρόσφερε η θέση τους. ...

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤA ΠΥΡΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ISBN 978-960-88824-4-7 

288 σελ.  Εκδόσεις ΦΥΛΑΤΟΣ  Θεσσαλονίκη 2010

Το βιβλίο αυτό προσπαθεί να σκιαγραφήσει την ταυτότητα της πολιτικής σκέψης, όπως αυτή διαµορφώθηκε µέσα στους αιώνες. Στη συνέχεια επιχειρεί µια ανάλυση των πολιτικών συστηµάτων, τόσο στον 20ο όσο και στον 21ο αιώνα, για να µπορέσει να αιτιολογήσει τα φαινόµενα βίας απέναντι στην ανεπάρκεια του σύγχρονου κοινωνικού συστήµατος. Τόσο ο εικοστός όσο και εικοστός πρώτος αιώνας, κάνουν την εµφάνισή τους µε µια σειρά από πολιτικά αδιέξοδα. Η βασική αρχή όλων των πολιτικών επιλογών είναι η οικονοµική ευηµερία, από την οποία όµως δεν επωφελούνται όλοι και η συνεπαγόµενη δηµιουργία ενός κοινωνικού συνόλου που έχει χάσει τα οράµατα και τις ανθρώπινες αξίες. Έτσι, η τροµοκρατία βρίσκει δικαιολογία και εµφανίζεται σε όλα τα επίπεδα δηµιουργώντας κοινωνικά µοντέλα που είναι έξω από την διαµορφωθείσα ανθρώπινη λογική.

Η λογική της τροµοκρατίας είναι η ανατροπή του πολιτικού κατεστηµένου που έφερε την κοινωνία στα σύγχρονα αδιέξοδα. Είναι η πρακτική αµφισβήτηση ενός κόσµου που αρνείται να ακούσει τις καθηµερινές ανάγκες και η απάντηση στις επιλογές που δεν σταµάτησαν ποτέ να αιµορραγούν την ανθρωπότητα. Εδώ υπάρχει η σύγκρουση της εξουσίας που προσπαθεί να επιβιώσει και των κοινωνικών οµάδων που προσπαθούν να πληγώσουν το κατεστηµένο. Σε τελική ανάλυση θύµα είναι η ίδια η κοινωνία που στέκεται αµήχανη απέναντι σε ό,τι συµβαίνει και απογυµνωµένη από κάθε στοιχείο του κοινωνικού της χαρακτήρα.

Η τροµοκρατία είναι ένα από τα πιο γνωστά θέµατα στο πολιτικό σκηνικό των τελευταίων ετών. Είναι µια πραγµατικότητα που απασχολεί τον κόσµο. Όταν αναφερόµαστε στον κόσµο εννοούµε µια ανθρωπότητα που τροµάζει τόσο πολύ µε όλες τις σκηνές βίες που βλέπει καθηµερινά ώστε, αν θέλουµε να µιλήσουµε για το φαινόµενο της τροµοκρατίας, θα πρέπει να αναφερθούµε σε όλες τις µορφές συλλογικής βίας που υπάρχουν σήµερα.Κανείς δεν µπορεί να ισχυριστεί ότι η βία παίρνει άλλη µορφή στα πλαίσια της εξουσίας και είναι περισσότερο νόµιµη από τη βία των αντικαθεστωτικών κινηµάτων ή των κινηµάτων των φανατικών ισλαµιστών. Αν δεχτούµε αυτή την αντίληψη, πρέπει να δούµε το φαινόµενο της βίας σε µια γενικότερη έννοια που µοιάζει να έχει ξεχαστεί εδώ και πολλές δεκαετίες.Η πολιτική, για να επικρατήσει, στηρίχτηκε πολλές φορές πάνω σε µεθόδους βίας. Αυτό το αποδεικνύουν τα ίδια τα γεγονότα µέσα στους αιώνες και παρά την αποκήρυξη του καταναγκασµού και της σκληρής µεταχείρισης, η ίδια η πραγµατικότητα γίνεται όλο και περισσότερο τροµακτική. Θα ήταν µεγάλη υποκρισία να υποστηρίξουµε ότι στη νέα χιλιετία που διανύουµε δεν υπάρχει περίπτωση να χρησιµοποιηθεί η βία για την επιβολή της όποιας πραγµατικότητας. 

Θα ήταν όµως πολύ καλύτερο να γίνουµε πιο συγκεκριµένοι, ώστε να µπορέσει ο αναγνώστης να καταλάβει σε ποιο ζήτηµα αναφερόµαστε. Για την ακρίβεια, ο τίτλος του έργου «Η Πολιτική στα Πυρά της Τροµοκρατίας» δεν είναι παρά η αφορµή για να θέσουµε µια σειρά από ζητήµατα που προκύπτουν µέσα από τη σηµερινή πολιτική πραγµατικότητα. Αυτά µας αγγίζουν όλους και µας οδηγούν σε ένα συγκεκριµένο πρότυπο κοινωνικής συµπεριφοράς.Έτσι διαµορφώνεται µια πραγµατικότητα που πολλές φορές τροµάζει και συχνά γίνεται αρνητική απέναντι στον άνθρωπο. Ίσως να φαίνεται άσχετο µε το θέµα του βιβλίου, όµως η καθηµερινή συµπεριφορά µας είναι αποτέλεσµα µιας ευρύτερης άρνησης της κοινωνία µας, που στηρίζεται στην αναγκαστική υποταγή. Η ίδια η ∆ηµοκρατία γίνεται θύµα µιας ασυδοσίας που κυριαρχεί µέσα σε όλο το πολιτικό σκηνικό. Τα όρια ανάµεσα στη νοµιµότητα και την παρανοµία είναι τόσο στενά, που έννοιες όπως «βία», «τροµοκρατία», «δικαιοσύνη» κ.λ.π. να έχουν πολύ λιγότερη αξία απ’ ότι στο παρελθόν. Είναι αλήθεια ότι όλες οι λέξεις που επιχειρούν να

περιγράψουν τη σύγχρονη κοινωνική πραγµατικότητα πάσχουν από οράµατα και από αξίες κι αυτό το φαινόµενο ενοχλεί τον πολίτη.Η υπόθεση της Τροµοκρατίας έχει πολλές παραµέτρους που εντάσσονται σε µια πολιτική και οικονοµική λογική. Ο ρόλος του πολιτικού συστήµατος και η δυνατότητα της εξουσίας να ανατρέπει τις κοινωνικές κατακτήσεις µέσα σε ένα «κλίµα πολιτικής και κοινωνικής ρευστότητας» αφήνει πολλά κενά. Μέσα σ’αυτό σκεπτικό  θα πρέπει να µπούµε στη διαδικασία να µελετήσουµε το «πρότυπο» συµπεριφοράς που κυριαρχεί και τα περιθώρια που δίνει η καθηµερινότητα. Με πρόσχηµα την ανασφάλεια «επιβάλλεται» η λογική της εκχώρησης των δικαιωµάτων, κάτι που δεν αρµόζει σε καµιά δηµοκρατική χώρα, παρά µόνο σε ξεπερασµένα ανελεύθερα και ολοκληρωτικά συστήµατα άλλων εποχών.Από την πρώτη εικόνα που αντικρίζει κανείς στην τηλεόραση αντιλαµβάνεται την τάση αυταρχισµού που προβάλλουν τα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης. Το γεγονός ότι ξεκινάµε από τα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης οφείλεται στην απόλυτη επιρροή που ασκούν στην κοινωνία. Κάθε φαινόµενο που παρουσιάζεται περνά µέσα από το φίλτρο των ΜΜΕ και διοχετεύεται στην κοινωνία, µε αποτέλεσµα οι συµπεριφορές που περνάνε στον κόσµο να έχουν µια τηλεοπτική δυναµική και να είναι απόλυτα κατευθυνόµενες.

Είµαστε, λοιπόν, υποχρεωµένοι να δούµε το ζήτηµα µέσα από το πρίσµα του τηλεοπτικού φακού, αφού χωρίς τη δηµοσιότητα πολλά πράγµατα θα έµεναν αδρανή και δε θα υπήρχαν. Από τη στιγµή που δε θα καλύπτονταν από τη δηµοσιότητα, θα ήταν καταδικασµένα και δε θα µπορούσαν να λειτουργήσουν. Η θέση της βίας στην τηλεόραση είναι από τις πιο ζηλευτές και καλλιεργεί τα άγρια ένστικτα του κόσµου.Η δαρβινική κοινωνία, στη οποία επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού, είναι µια συνηθισµένη πραγµατικότητα, που βλέπουµε τόσο στις ταινίες και τις τηλεοπτικές παραγωγές, όσο και στα δελτία ειδήσεων. Αυτό έφερε τον κόσµο πιο κοντά στη δύναµη και τον αποµάκρυνε από τη λογική. Ο ρόλος του ισχυρού, που επιβάλλεται στον αδύνατο, µαζί µε το πρότυπο του Ροµπέν των ∆ασών, που έρχεται σε ρήξη µε το κατεστηµένο, έρχονται να αλλάξουν την ανθρώπινη ψυχολογία. Η κοινωνία έχασε εντελώς τον κοινωνικό της χαρακτήρα, τον οποίο κάποια άλλη άποψη θα υποστήριζε ότι δεν τον είχε ποτέ. Γεγονός είναι ότι η λογική της ρήξης και της δράσης οδηγεί στην ιδέα της ανατροπής.

Πατήστε εδώ -> Εκδόσεις Φυλάτος

Επικοινωνία

Βασιλίσσης Όλγας 89

Θεσσαλονίκη 54643

Θεσσαλονίκη, Ελλάδα

+30 2310821622

contact@fylatos.com

http://fylatos.com/

Τα Παιδιά της Ατλαντίδας

(2010) Τα Παιδιά της Ατλαντίδας (Παιδική Παραβατικότητα), ISBN 978-960-888824-2-3 4 σελ. 288, Εκδόσεις Φυλάτος Θεσσαλονίκη 2010 

Το βιβλίο που καταγράφει  (σε συνεργασία με το  Θωμά Λυκοστράτη) με τη ματιά του εκπαιδευτικού ένα πρόβλημα που απασχολεί όλο και περισσότερο την κοινωνία μας, αυτό της νεανικής βίας και παραβατικότητας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φυλάτος. Ο τίτλος του«Τα παιδιά της Ατλαντίδας» (με υπότιτλο «παιδική και εφηβική παραβατικότητα») – συμβολίζει τη σημερινή νεολαία που, ζώντας σε μια hi-tech εποχή, απαντά στις ανεπάρκειες του κοινωνικού συστήματος και ταυτόχρονα προσπαθεί να ξεπεράσει τα αδιέξοδά της και να ανακαλύψει την ταυτότητά της. Συγγραφείς του είναι δύο εκπαιδευτικοί, με εμπειρία πάνω στο θέμα, που θέλησαν με την εργασία αυτή να «ξεφύγουν» από τα στενό υπηρεσιακό τους ρόλο, εκμεταλλευόμενοι ταυτόχρονα το πλεονέκτημα που τους πρόσφερε η θέση τους.

Υπάρχουν κάποιες φορές που είναι δύσκολο να αρχίσεις ένα θέµα, όχι γιατί φοβάσαι να οµολογήσεις κάποια πράγµατα, αλλά γιατί πιστεύεις ότι κάποια φαινόµενα είναι η κορυφή του παγόβουνου. Τέτοια θέµατα είναι όσα έχουν να κάνουν µε την εξέλιξη και την πορεία της κοινωνίας, κυρίως τη στιγµή που αυτή αναζητά την ταυτότητα της. Είναι αλήθεια ότι η σηµερινή κοινωνία βρίσκεται σ’ ένα µεταβατικό στάδιο, κι αυτό δεν οφείλεται στις επαναστατικές αλλαγές που µπόρεσαν να µεταβάλουν τη λογική και τη φιλοσοφία της. Άλλωστε, και οι δύο παρέµειναν ίδιες και απαράλλαχτες παρότι θα µπορούσαµε ενδεχοµένως να πούµε ότι είναι σκληρότερες απ’ ό,τι στο παρελθόν. Εκείνο, όµως, που άλλαξε ολοκληρωτικά είναι η εικόνα του κόσµου. Μέσα σε λιγότερο από είκοσι χρόνια κατάφεραν να γκρεµιστούν οι διαχωριστικές γραµµές που κρατούσαν τον κόσµο παγιδευµένο.Ήταν µια πραγµατικότητα που προσπαθούσε να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος τη στιγµή που µέσα στην απατηλή εικόνα υπήρχαν κάποιοι κώδικες συµπεριφοράς που κρατούσαν τη νεολαία µέσα στα όρια της νοµιµότητας. ∆εν θα µπορούσαµε να αναλύσουµε, και πολύ περισσότερο, να καταλήξουµε αν αυτό ήταν καλό ή κακό· υπήρχε, όµως, πάντοτε αυτό το κάτι που συγκρατούσε τη συµπεριφορά της νεολαίας και δεν της επέτρεπε να υιοθετήσει παραβατικά πρότυπα. Εδώ είµαστε υποχρεωµένοι να διαχωρίσουµε την έννοια της παράβασης από την έννοια της επανάστασης, γιατί κάθε επανάσταση είναι µια µορφή παραβατικής συµπεριφοράς, αλλά κάθε παράβαση δεν έχει πάντοτε ως σκοπό την επανάσταση και, πιο συγκεκριµένα, την ανανέωση της κοινωνίας. Υπάρχουν στιγµές που µια παράβαση είναι µια υγιής αντίδραση απέναντι στις αντιλήψεις του κατεστηµένου και τότε αποκτά άλλη διάσταση και παίρνει επάνω της όλες τις αξίες και τα όνειρα µιας γενιάς που θέλει να ζει σε έναν κόσµο καλύτερο. Αντίθετα, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η παράβαση είναι αποτέλεσµα ενός παραλογισµού και στρέφεται αποκλειστικά εναντίον της ανθρωπότητας.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ - ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.PDF (1,5 MB)

Πατήστε εδώ -> ΕκδόσειςΦυλάτος  ΔΕΙΤΕ ΜΕΣΑ (περιεχόμενα και επιλεγμένες σελίδες του βιβλίου)

Επικοινωνία

Βασιλίσσης Όλγας 89

Θεσσαλονίκη 54643

Θεσσαλονίκη, Ελλάδα

+30 2310821622

contact@fylatos.com

http://fylatos.com/

ΠΗΓΗ dr-dimitrios-a-drogidis.blogspot.gr

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΟ ΜΕΤΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

(2007) ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΟ ΜΕΤΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ σελ. 197 ISBN 978-960-12-1635-

Αυτό το βιβλίο ασχολείται με την επισκόπηση του πολιτισμού στο πέρασμα των αιώνων. Είναι μια διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση του σύγχρονου πολιτισμού, ύστερα από την ερμηνεία του κ. Sammuel Hantington στο βιβλίο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών». Εδώ επιχειρείται η διαχρονική παρουσίαση της ανθρωπότητας μέσα από τον τομέα του πολιτισμού και ταυτόχρονα μελετάται η στάση του ανθρώπου απέναντι στην κοινωνία.

 Προσπαθεί να μας παρουσιάσει την πορεία της ανθρωπότητας μέσα από την ανάγκη της να επικοινωνήσει και να υπερβεί τα όρια που τίθενται κάθε φορά. Σ' αυτό το ταξίδι έχει πάντοτε σύμμαχο την τεχνολογία. Αυτό δεν της επιτρέπει πάντοτε να πετύχει το στόχο της, αλλά πολλές φορές την οδηγεί σε κατηγοριοποιήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθεί από την εποχή των πολιτισμών - που έχουν ξεκάθαρα χαρακτηριστικά - σε ένα ενιαίο πλαίσιο (μετά) πολιτισμού με πολλές απλουστεύσεις και επικίνδυνες  γενικεύσεις. Αυτός ο Μεταπολιτισμός είναι λιγότερο επικοινωνιακός και περισσότερο τεχνοκρατικός και λογιστικός, ενώ δεν εξυπηρετεί καθόλου τη βαθύτερη επικοινωνία των λαών, διευκολύνει απόλυτα την ομαδοποίηση για την κατανάλωση των πάσης φύσεως καταναλωτικών προϊόντων. Τέλος αναδεικνύονται οι διαφορές ανάμεσα στους πολιτισμούς και τον μεταπολιτισμό, αφού οι πρώτοι παράγουν Πρότυπα και ο τελευταίος παράγει Μοντέλα (αντίγραφα).

Πατήστε εδώ -> ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
http://universitystudiopress.gr/general/bookTitle.asp?tblCode=1635-07

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΙΣΜΟ Συγγραφέας : Δ. Α. Δρογίδης, πρόλογος Ά. Παναγιωταρέα Κατηγορία : ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ Έτος έκδοσης : 2007 Διαστάσεις : 17*24 Αριθμός σελίδων : 198 ISBN : 978-960-12-1635-5 Τιμή : 13,00 € Περιγραφή : Tο βιβλίο αυτό ασχολείται με την επισκόπηση του πολιτισμού στο πέρασμα των αιώνων. Είναι μια διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση του σύγχρονου πολιτισμού, ύστερα από την ερμηνεία του κ. Sammuel Hantington στο βιβλίο του Η σύγκρουση των πολιτισμών. Εδώ επιχειρείται η διαχρονική παρουσίαση της ανθρωπότητας μέσα από τον τομέα του πολιτισμού και ταυτόχρονα μελετάται η στάση του ανθρώπου απέναντι στην κοινωνία. Aναδεικνύονται οι διαφορές ανάμεσα στους πολιτισμούς και τον μεταπολιτισμό, αφού οι πρώτοι παράγουν πρότυπα, ενώ ο τελευταίος παράγει μοντέλα (αντίγραφα).

ΠΗΓΗ dr-dimitrios-a-drogidis.blogspot.gr