Της
Ελένης ( Έλενας) Σταύρου
Μεγαλώνοντας στην επαρχία, σε μια εποχή που οι καιροί
ήταν διαφορετικοί και οι άνθρωποι πιο χαλαροί, ίσως ακόμα και περισσότερο
άνθρωποι (πάντα και παντού υπάρχουν οι εξαιρέσεις φυσικά), από τα πρώτα χρόνια
της ζωής μου έμαθα να νοιάζομαι το γείτονα, το συμμαθητή και γενικά κάθε
άνθρωπο. Περνώντας τα μαθητικά χρόνια, αυτό γινόταν πιο έντονο καθώς γνώριζα
την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα του Ελληνισμού. Με το πέρασμα του καιρού, όλο
και πιο ξεκάθαρο μού γινόταν πως παρ' ότι ήμασταν ένας λαός αρκετά
ταλαιπωρημένος, τείναμε να διατηρούμε τον πολιτισμό και το ήθος σε υψηλό
ποσοστό, κάτι που με έκανε να νιώθω ιδιαίτερα περήφανη που ΕΤΥΧΕ να γεννηθώ σε
αυτή την πανέμορφη χώρα με τους ξεχωριστούς ανθρώπους!





