Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και η παρουσία στο Δίστομο

Του Αντώνη Σιγάλα

Η κατάθεση στεφάνου στο Δίστομο θα μπορούσε να αποτελεί γνήσια έκφραση θλίψης και απότιση φόρου τιμής από τη Γερμανία, αν αυτή, πέρα από την απλή αναγνώριση των εγκλημάτων, είχε συναινέσει και στην αναγνώριση της καταβολής των πολεμικών αποζημιώσεων, που είναι το ελάχιστο που περιμένει κανείς από ένα κράτος που αναγνωρίζει τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε εναντίον ενός άλλου κράτους, που ενεπλάκη σε πόλεμο μαζί του, μετά από επιθετική ενέργεια απρόκλητη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το υποτελές κράτος, δηλαδή η Ελλάδα, υποχρεώθηκε να καταβάλλει και χρήματα από το απόθεμα της τράπεζάς του για να ενισχύσει τις πολεμικές επιχειρήσεις του κατακτητή του, ενέργεια που είχε την μορφή της υποχρέωσης σε καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από την Ελλάδα στη Γερμανία και ονομάστηκε με εύσχημο τρόπο κατοχικό δάνειο.

Η σημερινή Γερμανία αρνείται την οποιαδήποτε υποχρέωση καταβολής αποζημιώσεων στα θύματα και στο ελληνικό κράτος, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα ουδέποτε παραιτήθηκε από τη διεκδίκησή τους, μόνο με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953 και κατόπιν πιέσεων των Αμερικανών, είχε αναβληθεί η υποχρέωση καταβολής αυτών των αποζημιώσεων μέχρι τη στιγμή που η Γερμανία θα επανενωνόταν, πράγμα που συνέβη το 1989, ως γνωστόν. Έκτοτε η συνθήκη του Λονδίνου έχει πάψει να ισχύει και γι αυτό το λόγο έχει το δικαίωμα ο κάθε πολίτης που έχει έννομο συμφέρον να διεκδικήσει αποζημίωση από το γερμανικό κράτος για εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τον πόλεμο και την κατοχή του 1941-1944. Υπάρχει ήδη αμετάκλητη απόφαση από τα ελληνικά δικαστήρια, για την υπόθεση του Διστόμου, για κατάσχεση της περιουσίας του γερμανικού κράτους στο ελληνικό έδαφος από το 2000, την οποία το ελληνικό κράτος δεν εφαρμόζει εκμεταλλευόμενο το άρθρο 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας το οποίο προβλέπει ότι για κατάσχεση της περιουσίας ξένου κράτους στην ελληνική επικράτεια, απαιτείται η υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης, αν κρίνεται ότι διαταράσσονται οι διεθνείς σχέσεις της χώρας. Από το 2000 μέχρι σήμερα, 17 ολόκληρα χρόνια, οι Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης έχουν αρνηθεί να υπογράψουν έτσι ώστε να εκτελεστεί η απόφαση, ενώ η απόπειρα να γίνει εκτελεστή αυτή στην Ιταλία, όπου δίνεται τέτοια δυνατότητα από το Δίκαιο της χώρας αυτής, οδήγησε την υπόθεση το 2012 στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, που αποφάνθηκε ότι ισχύει το δικαίωμα της ετεροδικίας, δηλαδή η απόφαση δε μπορούσε να γίνει εκτελεστή από Ιταλικό Δικαστήριο, παρά μόνο από Ελληνικό ή Γερμανικό. Εκεί βρισκόμαστε σήμερα και η Γερμανία αρνείται να εφαρμόσει οτιδήποτε αρνούμενη τις υποχρεώσεις της και πολύ περισσότερο την υποχρέωση της ηθικής δικαίωσης για τα θύματα, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που είναι διαρκή και δεν παραγράφονται.

Αστυνομικοί στο Athens Pride. Μια τοποθέτηση

Του Αντώνη Σιγάλα

Η χθεσινή εκδίωξη των αστυνομικών που συμμετείχαν στο Athens Pride, από ομάδα μέσα στην παρέλαση, ήταν πέρα για πέρα απαράδεκτη.

Σε ένα περιβάλλον ακραία ομοφοβικό, όπως είναι αυτό των σωμάτων ασφαλείας, μερικοί άνθρωποι σαν αυτούς, έχουν το θάρρος, εδώ και κάποιο διάστημα, να βγουν και να δηλώσουν ανοιχτά τη σεξουαλικότητά τους και να διεκδικήσουν μάλιστα από την υπηρεσία τους να παρελάσουν με διακριτά χαρακτηριστικά στο Athens Pride. Στο περσινό Athens Pride αυτό δεν είχε γίνει δυνατό. Έγινε όμως φέτος. Στο ενδιάμεσο διάστημα είχαν υπάρξει πολύ μεγάλες ζυμώσεις μέσα στην αστυνομία και κυρίως οι άνθρωποι που δήλωσαν τη στήριξή τους στη διεκδίκηση της ορατότητας της σεξουαλικής ταυτότητας των συναδέλφων τους δέχτηκαν πολύ μεγάλο bullying, όπως άλλωστε και αυτοί που δήλωσαν ομοφυλόφιλοι. Bullying όμως δέχτηκαν και από μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας λόγω του γεγονότος ότι είναι αστυνομικοί. Για πολύ κόσμο μέσα στην κοινότητα ισχύει η ταύτιση του επαγγέλματος του αστυνομικού με τον δυνάστη και τον αντίπαλο κάθε έννοιας ριζοσπαστικοποίησης. Με αυτόν τον τρόπο τα άτομα αυτά είναι απορριπτέα και από τις δύο κοινότητες στις οποίες ανήκουν, το εργασιακό τους περιβάλλον, γιατί δεν είναι αρκετά μάτσο, και από τη ΛΟΑΤ κοινότητα, γιατί είναι εκπρόσωποι μιας μάτσο κουλτούρας.

Ο Αντώνης Σιγάλας για την ντροπολογία Τσίπρα προς χάριν της νέας-δικής του-διαπλοκής

Βουλευτική τροπολογία κατατεθειμένη από τον βουλευτή Κοζάνης Δημήτρη Δημητριάδη που έκανε αποδεκτή η κυβέρνηση διαγράφει τα πρόστιμα για περιπτώσεις λαθρεμπορίας που είχαν επιβληθεί όταν η επιχείρηση ήταν υπό κρατικό έλεγχο. Η τροπολογία είναι φωτογραφική για την εταιρεία ΣΕΚΑΠ (Ελληνική Καπνοβιομηχανία Ξάνθης), η οποία έχει να αντιμετωπίσει πρόστιμο 38,2 εκατομμυρίων ευρώ που έχει επιβληθεί από το 2009, όταν η εταιρεία ήταν κρατική, πριν πωληθεί στον Ιβάν Σαββίδη το 2013, επί κυβέρνησης Σαμαρά. Την τροπολογία ανακοίνωσαν ότι έκαναν δεκτή τόσο ο υπουργός Ανάπτυξης Δημήτρης Παπαδημητρίου όσο και η υφυπουργός Κατερίνα Παπανάτσιου, αλλά και ο πρωθυπουργός ο ίδιος που υπεραμύνθηκε της τροπολογίας στην επίθεση που δέχτηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την εξυπηρέτηση των κολλητών της κυβέρνησης, της καινούργιας διαπλοκής που εισέρχεται στην αγορά με κυβερνητικές πλάτες και η κυβέρνηση έκθετη τρέχει να συμμαζέψει πανικόβλητη τα ασυμμάζευτα, ενώ πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη.
Μα τι να πρωτοπεί κανείς; Ότι η κυβέρνηση κάνει μπίζνες με τον εκλεκτό της Ιβάν Σαββίδη, στον οποίο πούλησε το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, σχεδιάζει να του δώσει κανάλι, ενώ του σβήνει πρόστιμα για εταιρείες που ο ίδιος αγόρασε ενώ εκείνη δεν ήταν καν κυβέρνηση; Ότι εξαπολύθηκαν οι πάντες να προσπαθούν να το δικαιολογήσουν; Ότι το Κόκκινο πριν από λίγο στο μεσημεριανό μαγκαζίνο εξέφρασε το επιχείρημα «Μα γιατί αντιδρά η ΝΔ, αφού η αντίδραση αυτή είναι ενάντια στην ιδεολογία της, γιατί παρεμποδίζει τις ιδιωτικοποιήσεις;»; Ότι η κυβέρνηση φόρτωσε μια κεντρική πολιτική επιλογή, όπως φάνηκε από την τοποθέτηση του πρωθυπουργού στη βουλή, σε έναν βουλευτή για ξεκάρφωμα και για να κρύψει τις πραγματικές της προθέσεις; Ότι ο βουλευτής ο ίδιος βγήκε και είπε στο Κόκκινο ότι «η τροπολογία αφορά τους επιχειρηματίες που θέλουν να διατηρήσουν την επιχείρησή τους και είναι αδικία να τους επιβάλλονται πρόστιμα που είναι από την εποχή πριν εκείνοι ενδιαφερθούν να αγοράσουν την εταιρεία»;