Πρώτη Δήλωση της τότε Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Δίστομο (10/06/2015)

Δήλωση της τ. Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης των 218 Μαρτύρων Ηρώων Διστομιτών θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στις 10 Ιουνίου 1944.

Πρώτη Δήλωση της τότε Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Δίστομο 10.6.15 https://youtu.be/9IcYLCZ8WJo

Για το Δίστομο

Ένα πολιτικό κείμενο από την κ. Έμμυ Χριστούλα:

Δίστομο 1944. «Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και κάτω. Το φουστάνι της ήταν γυρισμένο προς τα πάνω και σκέπαζε το σχισμένο και κομματιασμένο στήθος της, το πρόσωπό της ήταν παραμορφωμένο, όλο το σώμα της κατακομματιασμένο. Μα το χειρότερο και φρικαλεότερο θέαμα ήταν, όταν από τη στάση του σώματός της κατάλαβα ότι οι Γερμανοί είχαν βιάσει το άψυχο κορμί της. Δίπλα της βρισκόταν το τεσσάρων μηνών κοριτσάκι της λογχισμένο, με σπασμένο το κεφαλάκι του, και στο στόμα του είχε τη ρώγα του στήθους της μάνας του που είχαν κόψει εκείνοι οι κανίβαλοι ΄΄, περιγράφει διασωθείς από τη ναζιστική θηριωδία.
Δίστομο 2017. Ο γερμανός πρέσβης, ως εκπρόσωπος του γερμανικού κράτους, επιχειρεί να καταθέσει στεφάνι στη μνήμη των σφαγιασθέντων. 
Μια πράξη ύψιστου συμβολισμού και ως τέτοια πλήρως ανοικτή για να πάρει θέση κανείς.
Πρόκειται για μια συμβολική πράξη αναγνώρισης της θηριωδίας, η οποία ακολουθεί ή συντελείται παράλληλα με την έμπρακτη μεταμέλεια όπως αυτή ορίζεται από τις διεθνείς συνθήκες; 
Πρόκειται για την κορύφωση απόδοσης τιμής, αφού έχει προηγηθεί η εκπλήρωση των οφειλών της Γερμανίας, όπως συνέβη με όλες τις τότε κατεχόμενες χώρες; Πρόκειται για καταδίκη του παρελθόντος, η οποία συνυφαίνεται μόνον με την αποκατάσταση του δικαίου ;
Πρόκειται για έμπρακτη καταδίκη του ναζισμού που επιβάλλει στον ενεστώτα χρόνο τουλάχιστον το σεβασμό της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας μας ;
Πρόκειται για ιστορική αναθεώρηση του ρόλου του γερμανικού ιμπεριαλισμού, η οποία συναρτάται ευθέως με τη στάση του στη σύγχρονη ιστορία;
Όχι.
Η μεθοδολογία του γερμανικού διευθυντηρίου, που αποτυπώνει με ακρίβεια και συνέπεια τις επιδιώξεις της γερμανικής αστικής τάξης, είναι σαφής.
Είναι η μεθοδολογία του κατακτητή, η οποία άνοιξε το δρόμο για το νεοκατοχικό καθεστώς που έχει επιβάλλει
Αφού λοιπόν προηγήθηκε με αριστοτεχνικό τρόπο η καλλιέργεια της συλλογικής ενοχής με την απόλυτη σύμπραξη του ελληνικού πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ, αφού ακολούθησε η ενστάλαξη του φόβου στο λαό μας με την απόλυτη ευθύνη της παρούσας κυβέρνησης, το Δίστομο αποτέλεσε τη λαμπρή ευκαιρία για το επόμενο στάδιο, το τελικό στάδιο : την ταπείνωση.

Χωρίς διόλου να υποτιμώ την ενοχή και το φόβο, εκτιμώ ότι αυτό που επιχειρείται μέσω της ταπείνωσης είναι αυτό το ΄΄ κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει΄΄, γιατί συνδέεται ευθέως με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αποτελεί συνταγή πλήρους εξανδραποδισμού ακριβώς γιατί καθιστά απολύτως αδύνατη την ανάκτησή της
Και είναι ταπείνωση, βαθιά και απόλυτη, την ίδια στιγμή που αρνείσαι να αναγνωρίσεις τις συνέπειες των απεχθών πράξεών σου, να ξεπλένεσαι με την κατάθεση ενός στεφάνου. 
Η δε ταπείνωση, όπως γράφει κι ένας καλός φίλος, συντελείται πάντα σε δημόσιο χώρο, τον οποίο επιχειρεί και να συρρικνώσει.
Όπως περιγράφει ο Σεφέρης γύρω από κάθε λέξη, κοινή χιλιοειπωμένη, υπάρχει πάντα ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό στεφάνι. Αυτό είναι το βάρος της.
Δίστομο. Αυτή είναι η λέξη. Αυτή είναι η λαμπρή ευκαιρία, ώστε η ταπείνωση να είναι συντριπτική και ο εξευτελισμός να είναι τέλειος.
Δημόσιος χώρος που επιχειρείται να συρρικνωθεί για να χωρέσει στην απίστευτη υποτακτικότητα όλων των κυβερνήσεων που δεν τόλμησαν να αξιώσουν, να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν.
Ιστορικός χώρος που επιχειρείται να αποχαρακτηριστεί αφού αυτός που επιστρέφει, το περιώνυμο ΄΄ παιδί του εγκληματία ΄΄ - εγώ θα επιμείνω να χαρακτηρίζω τους ανθρώπους όχι με βάση τις γενιές, αλλά την ιδιότητα που φέρουν και τα συμφέροντα που υπηρετούν- επιστρέφει για να καταστήσει σαφές ότι οι υποχρεώσεις της Γερμανίας νομικά έχουν κλείσει, ηθικά δε, εξαντλούνται σε ένα στέφανο.
Τέλος πολιτικός χώρος, αφού παραμερίζονται με ΄΄ ευγένεια ΄΄ προδομένες λέξεις όπως κατοχικό δάνειο, πολεμικές αποζημιώσεις, νεοκατοχικό καθεστώς, προτεκτοράτο, εισβάλλει η νέα τάξη πραγμάτων που για να επιβληθεί ανακαλύπτει τα ανιστόρητα σχήματα που μιλούν για το τέλος της ιστορίας.
Στο Δίστομο λοιπόν η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιχείρησε να μην επιτρέψει στο γερμανό Πρέσβη να μας ταπεινώσει. Επιχείρησε να προστατεύσει το Δίστομο ως δημόσιο, ιστορικό και πολιτικό χώρο. Κυρίως να αποσείσει το όνειδος της ταπείνωσης, μέσω μιας ιδιότυπης κάθαρσης.
Και τη λέω ιδιότυπη γιατί επιχείρησε να την πραγματώσει όχι όπως την έχουμε γνωρίσει έως τώρα, όπου το αποτέλεσμα φαίνεται εγγυημένο από τη θεική τάξη, την πρωτοπορία, τους μηχανισμούς. Αυτούς τους φωτισμένους, τους κατόχους της μίας και μοναδικής αλήθειας που διακηρύττουν την ορθοδοξία.

Επιχείρησε με διακινδύνευση, αφού δεν είχε καμία εγγύηση θεικής – κομματικής ασυλίας, στοχεύοντας να αποκαλυφθεί μια νέα οπτική της αντίστασης, να ανασυσταθούν πολιτικά εργαλεία που διατηρούν ακόμη το νόημά τους, κυρίως να υπενρθυμίσει την ανάγκη του πολύμορφου αγώνα. 
Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που μια ενέργεια δεν εμπεριέχει το στοιχείο της κινηματικής διάστασης, αλλά της προσωπικής στάσης και απόφασης ενός πολιτικού υποκειμένου, οι οποίες όμως τροφοδοτούν το κίνημα. Τέτοιες προσωπικές αποφάσεις γνωρίζουμε αρκετές σε περιόδους που κοιλοπονά η ιστορία. Ο Παναγούλης, ο Γεωργάκης και ο Χριστούλας δεν έδρασαν μαζικά, ούτε βέβαια εν ονόματι, ούτε αυτόκλητα. Έδρασαν στο πλαίσιο μιας ανάγκης κοινωνικά και ιστορικά επιβεβλημένης, κατά την άποψή τους, με στόχο να μετατρέψουν το αδύνατο σε ώριμη δυνατότητα.

Ακολουθεί το επεισόδιο με τον Μανώλη Γλέζο.
Θέτω λοιπόν κάποια ερωτήματα.
Ποιος έχει το δικαίωμα να αποκρύβει το συγκρουσιακό χαρακτήρα μιας πράξης ώστε να τη φέρει στα πρότυπα μιας καθωσπρέπει ΄΄φιλίας΄΄, επιβολής το λέω εγώ, υπηρετώντας έναν πολιτικό πολιτισμό πλήρως αφυδατωμένο από την ιστορική αλήθεια ;
Ποιος έχει το δικαίωμα να βρίσκεται υπεράνω κάθε κριτικής, εντός του πανύψηλου θώκου που ο ίδιος έχει χτίσει με την πολιτική του δράση ;
Ποιος έχει το δικαίωμα να μετατρέπει την ωστική απελευθερωτική δύναμη της δικής του πράξης σε ασήκωτο βάρος ;
Ποιός έχει το δικαίωμα να μετατρέπει την εθνική αντίσταση σε αβλαβές εικόνισμα και να μας αποστερεί από την εξαίσια επαναστατική της κληρονομιά ;
Ποιος έχει το δικαίωμα επειδή διαφωνεί με τις γόνιμες αιρέσεις να μας επιβάλλει την πολιτική ορθοδοξία ;
Ποιος έχει το δικαίωμα μέσα από την αυτοδίκαια ηγετική του θέση να παρεμποδίζει πράξεις κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης ;
Ποιος έχει το δικαίωμα να ονοματίζει σύνεση και σοβαρότητα τον πασιφισμό ;
Ποιος έχει το δικαίωμα να μας στερήσει από ένα υψηλού συμβολισμού αποτέλεσμα;
Και αυτονόητα θέτω και το τελευταίο ερώτημα : Κι αν τελικά ο πρέσβης εμποδιζόταν να καταθέσει το στεφάνι; 
Ρωτώ υπήρχε έστω και η ελάχιστη πιθανότητα να περνάγαμε από το Εγώ στο Εμείς;
Εγώ λέω ότι υπήρχε, καθότι όλοι γνωρίζουμε ότι έχουμε ανάγκη από μια απτή νίκη, έστω συμβολική, παρόλα αυτά πραγματική και συντελεσμένη, ώστε να ενδυναμωθούμε.
Aπό μια απτή νίκη που θα σπάσει την αλυσίδα των αναπόδραστων ηττών και θα ερεθίσει το παγωμένο κέντρο της μνήμης
Από μια απτή νίκη που θα μετασχηματίσει το θύμα σε πολιτικό υποκείμενο που ξέρει να κερδίζει, έστω και στα σημεία.
Παρόλα αυτά η πράξη αυτή παρήγαγε ένα σοβαρό αποτέλεσμα. Εξέθεσε όσους αρχίζουν να σκέφτονται σοβαρά τη βασική ιδέα που προωθείται τούτη τη στιγμή τόσο από την εγχώρια και όχι μόνον αστική τάξη, όσο και από τα ΜΜΕ, η οποία συμπυκνώνεται με θρασύτητα στο εθνικής στρατηγικής σλογκανάκι ΄΄’ μόνον όλοι μαζί μπορούμε΄΄. 
Ξεχνάνε βέβαια ότι μπορούν αυτοί που θέλουν και τους το επιβάλλει η ταξική τους θέση και η συνείδησή τους. 
Μπορούν αυτοί που διαβάζουν διαφορετικά την ιστορία, διαλύουν το χυλό, και θέτουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο Μητσοτάκη και τον Πέτρουλα ή τον Τεμπονέρα. Ανάμεσα στον κυρ Παντελή και τους νέους που τους έλεγε αλήτες. Ανάμεσα στους οικονομικούς δολοφόνους του χρηματοπιστωτικού συστήματος και τα εκατομμύρια των ευρωπαίων νεόπτωχων. Ανάμεσα στη τζάμπα μαγκιά της τηλεοπτικής φλυαρίας και τη δράση. Ανάμεσα στον Τσολάκογλου και τους αντάρτες. Ανάμεσα στον Παπαδήμο και στον Χριστούλα. Ανάμεσα στο ιερατείο της επανάστασης και τη φρεσκάδα του επαναστάτη ή του επαναστατημένου. Ανάμεσα στο κόμμα – θεό, ή τον ήρωα - ιδιοκτήτη της ιστορίας και την ίδια την ιστορία. Ανάμεσα στους θύτες και στα θύματα. Ανάμεσα στον πρέσβη ενός συστήματος – δυνάστη και το γερμανικό λαό. Ανάμεσα στη Ρόζα που καλούσε σε αντίρρηση συνείδησης για στρατιωτικές υπηρεσίες και σε άρνηση εκτέλεσης οδηγιών και στο γερμανικό εθνικισμό. 
Πρόκειται για διαχωριστικές γραμμές που είτε κάποιοι άθελά τους τις παραβιάζουν, είτε τις μέμφονται ως ιδεοληπτικές και διχαστικές, είτε καμώνονται πως δε υπάρχουν, βρίσκονται πάντα εκεί διαχωρίζοντας την προιστορία του βάρβαρου καπιταλισμού και όποιων φασιστικών εκδοχών του από την κυρίως ειπείν ιστορία της νυν και αεί αντιστεκόμενης και εξανθρωπισμένης ανθρωπότητας.

Πηγή Facebook: ΄΄  ΈμμυΧριστούλα ΄΄

Ο Κάϊρας Γιάννης για όσα έγιναν στο Δίστομο

"Άραγε τι θα λέγαμε αν όταν κατέβαζε την ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη ο Γλέζος, ένας σχεδόν εκατό χρονών σύμβολο των αγώνων της απελευθέρωσής της Ελλάδας τον εμπόδιζε να την κατεβάσει και την ξανανέβαζε να κυματίζει στον ιστό της;
Αν δεν καταλάβατε αυτό συνέβη χτες και το λέω εγώ που όταν βλέπω τον Γλέζο από κοντά δάκρυα μου έρχονται στα μάτια, μου θυμίζει τους αγώνες και του δικού μου παππού αλλά ο δικός μου παππούς της αντίστασης, του Άρη θα έμπαινε μπροστά στον Γερμανό πρεσβευτή όπως η Ζωή, θα ήταν μαζί της όπως τόσοι άλλοι ήρωες της Αντίστασης γιατί θα καταλάβαιναν τον συμβολισμό της ενέργειας αυτής.

Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος για όσα έγιναν στο Δίστομο

"Το σύγχρονο επίσημο Γερμανικό κράτος, με κάθε ευκαιρία και σε κάθε τόνο λέει σαφώς ότι το ζήτημα των αποζημιώσεων για τις γερμανικές καταστροφές και θηριωδίες και το κατοχικό δάνειο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΛΗΞΑΝ ΝΟΜΙΚΑ.
Το σύγχρονο επίσημο Γερμανικό κράτος λέει σε κάθε τόνο ότι ΜΟΝΟ το ηθικό ζήτημα παραμένει ανοιχτό, δηλαδή κάνα στεφανάκι στις επετείους, τσάι και συμπάθεια, άντε και καμιά ψιλοεπιχορηγησούλα στους Δημάρχους των μαρτυρικών Δήμων για να κλείσουν τα στόματα.
Το σύγχρονο επίσημο Γερμανικό κράτος χρωστά πάνω από 341 δις στο Ελληνικό δημόσιο ως αποζημίωση. Τα χρήματα αυτά θα αποκαταστήσουν την ηθική τάξη όχι στις καρδιές μας, αλλά σύμφωνα με τον παγκόσμιο νομικό πολιτισμό και θα ΠΡΕΠΕΙ να αποδοθούν.
Το σύγχρονο επίσημο Γερμανικό κράτος, την ώρα που αρνείται να συζητήσει καν για τις γερμανικές επανορθώσεις, επειδή είναι μάγκας και νταής και μπορεί να το κάνει επειδή έτσι γουστάρει, με πρόσχημα το ελληνικό δημόσιο χρέος αλλά και τα ιδιωτικά χρέη των ελληνικών νοικοκυριών, έχει επιβάλλει ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΝΕΟΚΑΤΟΧΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ στη χώρα μας και το Λαό μας, βγάζοντας στο σφυρί το δημόσιο πλούτο, την ιδιωτική περιουσία, δημιουργώντας εργαζόμενους-σκλάβους και εξαθλιώνοντας την πλειοψηφία των Ελλήνων, σε συνεργασία με τις ελληνικές νεοκατοχικές κυβερνήσεις και τους κάθε λογής "προθύμους" και υποτακτικούς.

Ο Θανάσης Σαράντος για όσα έγιναν χθες στο Δίστομο

"ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και μόνο για εκείνους που τολμούν ακόμα ν´ αντιστέκονται ...

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου σήμερα 10 Ιουνίου, στον τόπο μνήμης της Σφαγής του Διστόμου στέκεται με σθένος μπροστά στον Γερμανό πρεσβευτή πριν αποπειραθεί -με περισσό θράσος- να καταθέσει στεφάνι με την γερμανική σημαία -της δήθεν συμφιλίωσης- προς τους 218 φρικτά εκτελεσμένους από τα ναζιστικά Ες-ες στις 10 Ιουνίου 1944.
Στις φωτογραφίες, διεκδικεί σθεναρά και δημόσια τις Γερμανικές οφειλές που δεν έχουν δοθεί στην Ελλάδα 73 χρόνια μετά.
Έπραξε δηλαδή το αυτονόητο για την πατρίδα της που άλλοι και άλλες θα δίσταζαν ακόμα και να σκεφτούν ...
Περήφανος ..."

Θανάσης Σαράντος - Μέλος της Πλεύσης Ελευθερίας

Πηγή Facebook: ΄΄ Thanassis Sarantos ΄΄  

Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και η παρουσία στο Δίστομο

Του Αντώνη Σιγάλα

Η κατάθεση στεφάνου στο Δίστομο θα μπορούσε να αποτελεί γνήσια έκφραση θλίψης και απότιση φόρου τιμής από τη Γερμανία, αν αυτή, πέρα από την απλή αναγνώριση των εγκλημάτων, είχε συναινέσει και στην αναγνώριση της καταβολής των πολεμικών αποζημιώσεων, που είναι το ελάχιστο που περιμένει κανείς από ένα κράτος που αναγνωρίζει τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε εναντίον ενός άλλου κράτους, που ενεπλάκη σε πόλεμο μαζί του, μετά από επιθετική ενέργεια απρόκλητη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το υποτελές κράτος, δηλαδή η Ελλάδα, υποχρεώθηκε να καταβάλλει και χρήματα από το απόθεμα της τράπεζάς του για να ενισχύσει τις πολεμικές επιχειρήσεις του κατακτητή του, ενέργεια που είχε την μορφή της υποχρέωσης σε καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από την Ελλάδα στη Γερμανία και ονομάστηκε με εύσχημο τρόπο κατοχικό δάνειο.

Η σημερινή Γερμανία αρνείται την οποιαδήποτε υποχρέωση καταβολής αποζημιώσεων στα θύματα και στο ελληνικό κράτος, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα ουδέποτε παραιτήθηκε από τη διεκδίκησή τους, μόνο με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953 και κατόπιν πιέσεων των Αμερικανών, είχε αναβληθεί η υποχρέωση καταβολής αυτών των αποζημιώσεων μέχρι τη στιγμή που η Γερμανία θα επανενωνόταν, πράγμα που συνέβη το 1989, ως γνωστόν. Έκτοτε η συνθήκη του Λονδίνου έχει πάψει να ισχύει και γι αυτό το λόγο έχει το δικαίωμα ο κάθε πολίτης που έχει έννομο συμφέρον να διεκδικήσει αποζημίωση από το γερμανικό κράτος για εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τον πόλεμο και την κατοχή του 1941-1944. Υπάρχει ήδη αμετάκλητη απόφαση από τα ελληνικά δικαστήρια, για την υπόθεση του Διστόμου, για κατάσχεση της περιουσίας του γερμανικού κράτους στο ελληνικό έδαφος από το 2000, την οποία το ελληνικό κράτος δεν εφαρμόζει εκμεταλλευόμενο το άρθρο 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας το οποίο προβλέπει ότι για κατάσχεση της περιουσίας ξένου κράτους στην ελληνική επικράτεια, απαιτείται η υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης, αν κρίνεται ότι διαταράσσονται οι διεθνείς σχέσεις της χώρας. Από το 2000 μέχρι σήμερα, 17 ολόκληρα χρόνια, οι Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης έχουν αρνηθεί να υπογράψουν έτσι ώστε να εκτελεστεί η απόφαση, ενώ η απόπειρα να γίνει εκτελεστή αυτή στην Ιταλία, όπου δίνεται τέτοια δυνατότητα από το Δίκαιο της χώρας αυτής, οδήγησε την υπόθεση το 2012 στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, που αποφάνθηκε ότι ισχύει το δικαίωμα της ετεροδικίας, δηλαδή η απόφαση δε μπορούσε να γίνει εκτελεστή από Ιταλικό Δικαστήριο, παρά μόνο από Ελληνικό ή Γερμανικό. Εκεί βρισκόμαστε σήμερα και η Γερμανία αρνείται να εφαρμόσει οτιδήποτε αρνούμενη τις υποχρεώσεις της και πολύ περισσότερο την υποχρέωση της ηθικής δικαίωσης για τα θύματα, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που είναι διαρκή και δεν παραγράφονται.

Διαμαντής Καραναστάσης : Ο Γλέζος έβαλε χτες τη σημαία πίσω

Για όσους δεν κατάλαβαν, στη σφαγή του Διστόμου εκτελέστηκαν 218 άνθρωποι, μωρά, παιδιά και έφηβοι και πιο μεγάλοι και ηλικιωμένοι… Εκτελέστηκαν…
Όσοι έχουν παιδιά ή γονείς καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό. Όσοι έχουν ζωή καταλαβαίνουν. Όσοι μπορούν να καταλάβουν, καταλαβαίνουν.
Για όσους δεν κατάλαβαν, ο πρέσβης δεν έρχεται σε εκδηλώσεις ως φυσικό πρόσωπο. Δεν έρχεται για αναψυχή. Ο πρέσβης εκτελεί καθήκοντα πρεσβεύοντας μια χώρα.
Μια χώρα που αρνείται ακόμη να ζητήσει συγνώμη και να καταβάλει στο χωριό αυτό την δικαστική αποζημίωση από το 2000, στους συγγενείς και σε όσους λίγους ζούνε ακόμη. 
Για όσους δεν κατάλαβαν, ο πρέσβης εκπροσωπεί μια χώρα που αρνείται να ζητήσει συγνώμη και να αναλάβει τις συνολικές αποζημιώσεις των 341 δις ευρώ. Τουλάχιστον… 
(Αν κάποιος δεν τα θέλει ή δεν τα χρειάζεται, μπορεί να αράξει στην ησυχία του. Και εμείς να ζητήσουμε τα υπόλοιπά).
Για όσους δεν κατάλαβαν το “παιδί του εγκληματία” σύμφωνα με το Μανώλη Γλέζο, εκπροσωπεί αυτήν τη χώρα (κι ας είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου). Δεν ήρθε εκδρομή στο Δίστομο.
Για όσους δεν κατάλαβαν, η χώρα αυτή έχει καταλάβει τη χώρα μας.
Έχει επιβληθεί και εξοντώνει τη χώρα μας. Εξοντώνει εμάς έναν-έναν. Για όλους θα έρθει η σειρά…
Για όσους δεν κατάλαβαν, μια γυναίκα βγήκε και στάθηκε μπροστά χτες για να μη μπει η γερμανική σημαία πάνω στο μνήμα αυτών που εκτελέστηκαν, χωρίς καμία δικαίωση ακόμη για αυτούς. Το κατάλαβες;
Και προς τιμήν του ο πρέσβης έκανε πίσω, γιατί αυτός κατάλαβε. Γιατί είναι άνθρωπος.
Αυτό το καταλάβαμε.
Ο Γλέζος είναι ο ήρωας που πριν 76 χρόνια κατέβασε τη σημαία από την ακρόπολη.
Ο Γλέζος είναι αυτός που χτες την έβαλε πίσω. Αυτή τη φορά πάνω στο μνήμα των νεκρών.
Την άρπαξε και την έβαλε με μανία.
Οδηγώντας τον εκπρόσωπο του κατακτητή από το χέρι.
Μπροστά σε έναν δήμαρχο, βγαλμένο από τη χειρότερη ελληνική ταινία κατοχής, που επαναλάμβανε με λεπτή φωνή “bitte, bitte sen… bitte, bitte sen”.
Για όσους δεν κατάλαβαν ο Μανώλης Γλέζος αυτό έκανε χτες. Και αυτό δε χρειάζεται να είσαι ήρωας για να έχεις δικαίωμα να το λες. 
Ήταν αυτός που παραμέρισε το “εμπόδιο” που στάθηκε μπροστά του.
Το έσπρωξε, για προσωπικούς λόγους.
Μετά τη μικροπρέπεια στην έναρξη του βιβλίου του, λίγους μήνες πριν, πάλι για προσωπικούς λόγους.
Ο Μανώλης Γλέζος, φοβήθηκε χτες ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου -που μπορεί να έχει μαζί της ό,τι προσωπικό θέλει- θα του πάρει τη σημαία που κατέβασε κάποτε.
Και προτίμησε να τη βάλει πίσω από το να την αφήσει στα χέρια άλλου. 
Να σπρώξει αυτή τη γυναίκα και να βάλει τη σημαία πίσω. Πάνω στους νεκρούς πια.
Αρκεί να μην την πάρει άλλος.
“Παιδί εγκληματία” δεν είμαι και σίγουρα δεν είμαι παιδί του Γλέζου.
Μακριά από εμένα αυτή η ντροπή που είδα χτες.
Για όλους τους Έλληνες και για όλους τους Γερμανούς φίλους πολίτες.
Κάτι πολύ άρρωστο συμβαίνει στη χώρα μας. 
Το βλέπουμε όλοι.
Και κάποιοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

Διαμαντής Καραναστάσης-Μέλος της Πλεύσης Ελευθερίας

Πηγή Facebook: ΄΄ DiamantisKaranastasis΄΄

Προσκυνηματική επίσκεψη Τιμής και Μνήμης των σπουδαστών της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων στο Δίστομο

Το Δίστομο επισκέφθηκαν σπουδαστές της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (ΣΣΕ), στην πρώτη από μία σειρά οργανωμένων προσκυνηματικών επισκέψεων Τιμής και Μνήμης σε Τόπους Μαρτυρίου -χωριών και κωμοπόλεων που υπέστησαν Ολοκαυτώματα από τη ναζιστική θηριωδία. 
Το σχετικό πρόγραμμα, το οποίο αφορά τους σπουδαστές όλων των Στρατιωτικών Σχολών, τελεί υπό την πολιτική εποπτεία του Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Τόσκα. Ξεκίνησε δε ενόψει της αποφράδας επετείου της εισβολής των Γερμανών ναζί στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941, όπως και της επερχόμενης επετείου της λήξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη στις 8-9 Μαΐου 1945. ...

Spiegel: Να δώσουμε 28 εκατ. ευρώ αποζημιώσεις για τη σφαγή στο Δίστομο για να τελειώνουμε

ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΩΝ

Ενα ακόμη γερμανικό μέσο ενημέρωσης τάσσεται υπέρ της καταβολής των γερμανικών αποζημιώσεων στην Ελλάδα. Το γνωστό περιοδικό Der Spiegel τονίζει ότι αυτό είναι ηθικά και πολιτικά σωστό αλλά και ότι θα αφαιρέσει επιχειρήματα από τον Αλ. Τσίπρα.

Αν και ο David Böcking που υπογράφει το άρθρο σπεύδει να συμπληρώσει ότι μια τέτοια κίνηση «θα εμπόδιζε την κυβέρνηση Τσίπρα να συνεχίσει να συνδέει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας με το παρελθόν», παρόλα αυτά είναι η πρώτη φορά που γερμανικό μέσο - και μάλιστα από τα πιο προβεβλημένα - τάσσεται υπέρ της αποπληρωμής μέρους των γερμανικών αποζημιώσεων. ...