Γιάννης Μαγκριώτης: Μάης και 22 τα γενέθλια μου

ΚΡΙΕΖΩΤΟΥ 2 ΚΑΙ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ 2 ΜΙΑ ΩΡΑ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ 33 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Ήταν, ένας δύσκολος, όπως για τους περισσότερους, αλλά αρκετά δημιουργικός χρόνος, από τα περσινά γενέθλια, για μένα.

Χρονιά περισυλλογής και αναστοχασμού, συνέχισα να ψάχνω, τα μικρά και μεγάλα "γιατί", των δικών μου επιλογών, της δικής μου πορείας, αλλά και των άλλων.

Έκανα πράγματα, που με ευχαριστούν, αρκετά μακριά, από σκοπιμότητες και ιδιοτέλειες, που κυριαρχούν, δυστυχώς, στην ζωή μας.

Μια ημέρα, περπατούσα στην παλιά παραλία, έχοντας ξεκινήσει από το Λιμάνι.

Όπως, κάθε φορά, απολάμβανα την μοναδικότητά της.

Οι εικόνες, όμως, που έβλεπα, πιο πολύ από κάθε φορά, έστελναν την σκέψη μου πολύ πίσω, βαθιά στον χρόνο.

Θα περπατούσα, για μια ώρα περίπου, όταν συνειδητοποίησα, ότι είχα φθάσει, στο τέλος της νέας Παραλίας.

Τότε κατάλαβα, ότι στο παραλιακό τόξο της Θεσσαλονίκης είναι αποτυπωμένη, όλη η ιστορία της Πόλης, μεγάλα και λαμπρά τμήματα, της Ελλάδας και του Ελληνισμού, 23ών και πλέον αιώνων.

Είναι λογικό, ο καθένας και η καθεμιά, να αγαπά τον τόπο του και να τον εξιδανικεύει.

Δεν ξέρω όμως, αν υπάρχει άλλη πόλη στην Ελλάδα και όχι μόνο, που σε γοητεύει και σε ταξιδεύει, στις ασυνέχειες του ιστορικού της χρόνου, όπως η Θεσσαλονίκη και αυτό, περπατώντας, μια μόνο ώρα δρόμο.

Σε μένα, μάλλον υπάρχει και κάτι άλλο, που το ένιωσα, όταν έφθασα στο τέλος.

Στο τέλος, ήταν το σχολείο μου, το Ε' Γυμνάσιο Αρρένων και ήταν στην Κριεζώτου 2.

Σ' αυτό το Γυμνάσιο, με έφερε στην Θεσσαλονίκη, ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου, η Φυσική.

Γι’ αυτό τον σκοπό, έπεισα τους γονείς μου, να έρθουμε στην Θεσσαλονίκη, αντί της Γερμανίας, που είχαν αποφασίσει, ακολουθώντας τους μισούς συγχωριανούς μας.

Ήταν Σεπτέμβρης του '71, που ξεκίνησε η ζωή μου, στην Θεσσαλονίκη.

Όταν φωτογράφιζα το σχολείο, η σκέψη μου καρφώθηκε, σε ένα άλλο δύο, αυτό της Σαλαμίνος, στην αρχή της Νίκης, δηλαδή στην αρχή, της παλιάς παραλίας.

Τρία χρόνια, στην Κριεζώτου 2 και τριάντα, στην Σαλαμίνος 2.

Εκεί, όπου έκρυψα, την αγάπη μου για την Φυσική και έζησα με τις δύο άλλες, την επαγγελματική μου αρχικά και την πολιτική, μετά, μέχρι το 2012.

Υπάρχει και το πτυχίο, στις 22 Σεπτέμβρη, του '82.

Τώρα, είμαι σίγουρος, γιατί με γοητεύουν, και παρασύρουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα, τόσο πολύ, οι εικόνες της Παραλίας.

Μαζί, με τα πιο φωτεινά πρόσωπα της Θεσσαλονίκης, στην αρχή και το τέλος της, είναι και οι δικές μου μικρές ιστορίες, είναι τα πιο πολλά κομμάτια της ζωής μου.

Ήρεμος πια, τότε σκέφτηκα το ψηλό βουνό στα βορειοδυτικά, το πιο ψηλό που αντίκρισαν, τα παιδικά μου μάτια.

Πίσω από αυτό, ήταν η Σαλονίκη, η μεγάλη πόλη, έλεγαν οι μεγάλοι και εγώ έψαχνα, στην μικρή βιβλιοθήκη και στον χάρτη του σχολείου, να μάθω και να δω, πώς και που είναι.

Σιβρί, το λέμε στο χωριό μου το ψηλό βουνό, στους πρόποδες του οποίου, είναι χτισμένος, ο γενέθλιος τόπος μου.

Όρλιακο, από το Αετός στα Τούρκικα, το πρώτο όνομά του.

Στρυμονικό σήμερα, από τον Στρυμόνα, που το αγκαλιάζει Ανατολικά και του δίνει ζωή, με τα νερά του.

Στο ποτάμι, που έμαθα κολύμπι, πριν γνωρίσω, τα γαλαζοπράσινα νερά του Θερμαϊκού.

Το Σιβρί, των πρώτων χρόνων της ζωής μου, που χώριζε την φαντασία μου, κάθε πρωί που το αντίκριζα, από την Θεσσαλονίκη, έγινε ο μυθικός Όλυμπος, που μου χαρίζει, μαζί με τα Πιέρια, τα μαγευτικά ηλιοβασιλέματα.

Ο Στρυμόνας, των ανέμελων Καλοκαιρινών περιπετειών, που φόβιζαν τους γονείς μου, έγινε ο Θερμαϊκός των τραγουδιών, των ονείρων, των αγώνων και των αγωνιών.

Είναι και το 1963, στις 22 του Μάη, η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, του αγωνιστή της Ειρήνης, στην Θεσσαλονίκη, που επηρέασε τον χαρακτήρα μου.

Την απόλυτη άρνηση της βίας, κάθε βίας, κατά της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, του ανθρώπου.

Έτσι συνεχίζω....!!!!